zaman tüneli

bir tasarım değildir... zaruriyetten doğmuş bir akımdır, kazağın, ceketin ilk eriyen kısmıdır dirsekler. hangi anne akıl ettiyse artık, eline sağlık.

her allah'ın günü ortadoğu'da bu kadar çocuk ölüyor, kimsenin utandığı da yok..

ben hiç bir sevdiğimle düzgün vedalaşamadım.. şanslıysam morgda veya gasilhanede..

çok içime batan bir "vedalaşamama" var... bunu bir kenara bırakırsak, hatta bir sonrakini de bir kenara bırakırsak, üçüncüsü en garip olanıydı..

hepimiz gibi benim hayatımda da anneannem önemli bir figürdü.. belki çocukluk anılarımın üçte biri..

iş yerindeyim.. babam açmış telefonu "annennennni kaybettik" diye ağlıyor.

ulan, annem beyin kanaması geçireli olmuş 2 ay.. "hangisi öldü, düzgün söyle" diye bir iki kere bağırdım ama bu hala ağlıyordu, telefonu yüzün kapatıp atladım arabaya..

ben bir 100 km falan gittim, yine konuşuyoruz, anneannemin öldüğünü duyunca rahatladım, hatta sevindim..

çok iğrenç bir his ve maalesef bunu ikinci kere yaşıyordum ve maalesef ikincide de "kazanan" annemdi.. ,

annem kazandığı için maalesef demiyorum, kazandığı kişiler kendi oğlu ve annesi olduğu için maalesef diyorum..

bu his insanı öldürmez ama içindeki bir yeri insan olmaktan çıkarır..

kadının bedenini suç mahalli, evliliği ise temizlik malzemesi sanan anlayışın özeti.


kirli zihninizi, küçülen aklınızı ........

ceket, kazak, mont gibi giyeceklerin dirseğine yama gibi yapılan ucube tasarımdır.

sarılınca hiçbir şey geçmez, geçmiyor. sadece birkaç dakikalığına daha katlanılır hale geliyor. hissedilen şeyin sesi biraz kısılıyor; hepsi bu.

t/ kanamayı durduramayan kısa süreli bandaj.

günaydıın arkadaşlar.

ahh küslükler... bütün küslüklerin bitişi sarılarak başlar. bazen konuşmadan sadece sarılırsın. sarılarak anlaşılır barışılır, sarılmak bir çok şey anlatır insana, dilin söyleyemediğini sarılmak söyler..

"şair ceketli yazar boş alan çaycı"

kocakarı bitkisel tedavisi ile kurtulmuştum.

üzüntü.
çok moralsiz keyifsizken birine sarılma ihtiyacı hissettiğim doğrudur ama böyle anlarda kimse olmuyor etrafımda. boşlukta duruyorum sanki o an, düşüyor gibiyim oturduğum yerde karanlığa. sonra yakıyorum bi sigara, çakmağın ateşi aydınlatıyor düşüncelerimi başlıyorum sohbete zihnimle.

korku.

fatmagül'ün yengesi rolünde izlerken; o nefreti öyle güzel veriyordu ki...içimden, şunu yatırıp oracıkta....diyordum.

bu aralar çince şiirleri ve metinleri kaligrafiyle yazma isteği sardı. ortaokulda kaligrafide fena değildim ama üzerinden epey zaman geçti. bakalım elim hâlâ hatırlıyor mu, tekrar enerjimiz tutacak mı.

g.tün basketbol potası gibi olması.

terapiye geldik… fiyatı duyunca, soğuk su yerine kahve ile teselli bulmaya çalıştım. *

iyi geliyor elbette ama geçtiğini görmedim hiç.
öyle olsa sarılırım birine

nana'nın kızı olmalı.

bunun bir adı var kardeşim...
(bkz: pick me girl)

bunun tersini erkekler cok yapar, en yakın arkadaşını bile yerin dibine gömer sırf kadının ilgisini çekmek için. kadınlar da yapar mı bilemiyorum.