zaman tüneli

"uzun zamandır istediğim gibi bir şiir yazamıyorum"

şiir öyle istemekle yazılacak şey değildir, kusmaktır güzel kardeşim.
zanaat gibi "oturayım da bir şiir yazayımla olmaz".

yazdığın da ayrıca şiir vs değil.
google girip "sevgiliye sözler 2026" yazsam çıkar karşıma.

kusura bakma sert olacak da, şiir sevmeyenler sizin yüzünüzden sevmiyor.
adamlar daha atsız'ın geri dönen mektubunu göremeden,
ismet özel'e giremeden "ne la bu aw şiiri" diyip bırakıyor.

iyi geceler.

az önce bir yazı yazmak istedim,uzun zamandır istediğim gibi bir şiir yazamıyorum,hep araf’tan daha iyisini arıyorum ama ben hâlâ araf’ı atlatmış hissetmiyorum… her neyse yazmaya başladım ve az önce hiç var olmayan sevgilime doğum günü mesajı yazdım:

hani insan sevmeyi sever ya,ben her daim seni sevmeyi seveceğim
sen benim sonsuz bir umutla beklediğim açmasını dilediğim gönül çiçeğim,sen benim dualarım,sen benim diğer yarim,beni anlayan beni tamamlayanım,seni her daim sevdim,uzun süre bekledim,ve şimdi buradasın ve ben her daim varlığına şükür ediyorum,doğum günün kutlu olsun sevgilim,iyi ki benimlesin,iyi ki benimsin



işte biz,biz bazen de saçmalayan şairleriz

geçen güne değin flu olan, ancak farkına varabildiğim bir husus gerçekleşti.
aslında biliyordum da her sabah, o sabah daha bi farkında uyandım.

depremden bir buçuk ay sonra babam rahmetliyi kalpten kaybetmiştim.
sonraki 10 ay - 1 sene ve hatta çok daha fazlasında, gece yatıyorum rüyamda sağ, sabah kalkıyorum yok.
iki ayrı gerçekliği yaşaya yaşaya kafayı yiyecektim.

üzücü rüya budur.
ve bunu daha geçen gün fark ettim.

her gün sanki rahmetli mezardan kalkmış da eve dönmüş gibi yaşıyordum.
çok ilginç.

geberten bir nem oranıdır.
bir anormallik mi var yoksa ben mi kalp krizi falan geçiriyorum?

(bkz: doğru adam)

boşuna mı bekliyoruz ulan!

dünya için küçük ama benim için büyük bir adım atarak izlediğim dizileri bir tur daha dönmekten vazgeçip, bu akşam itibariyle izlemeye başladığım dizi.

şu an beşinci bölüme geldim. kurban olduğum allah en sonunda anksiyetemi azdırmayan bir dizi buldurttu bana.

ay öleceğiz de yalnız ölmek ve ölümünün günlerce fark edilmemesi fikri korkutucu.

ben uçağın denize düşmesi fikrinden çok çok rahatsız oluyorum.

çalışırken ölmek çünkü tek parça bulunur muyum bilmiyorum

ben direkt ölümden korkuyorum. olay şekli şuklu değil yani.

sürücü kursu arabası. hatırlamıyorum ne olduğunu.
bize öyle.
kurallara uyacaksın.

fiat fiorino beyaz enişte paket

bu yaz ayında klimanın yada vantilatörün artık sana iyi gelmemesi tabiri caizse sana vuruyor olması *

küçük bir evde yaşarken yatağım sığmayacak diye standart 180*90 yatak alıp ayaklarının aşağıya doğru sarkması

3 haneli rakamlar kazanıyorum istesem kralını kurarım da niye?
karı eve atmak gibi derdim yok.
o zaman kira vermeye de gerek yok.

herkesin senden kısa olması.. yani çok da uzun değilim bence ama bir kadına göre uzun olduğum için biraz fazla bir problem

eti finger…

artık multitasking yapamıyor oluşum. eski ben olsaydım şimdi masada laptop. laptopta 30 açık tab, birinde heroes akıyor, bir yandan kitap okuyor olurken bir yandan da entry yazardım kahve içerken.
şimdi? ppfffffff… oturdum mal gibi entry yazıyorum, kahve yok, laptop yok, kitap yok, sigarayı zor içtim şunu yazarken allah kahretsin zamandan kaybediyorum.

10/11 cm topuklu ya da platform topuk giyememek.

çoğu zaman hayretle. neden mi? çünkü bakıyorsun, bakıyorsun ama bitmiyor...