zaman tüneli

ben çarşaf. o sıra yatakla biz sevişiyorduk. o sebeple öyle çatır, çutur sesler çıkıyordu. çünkü biz mobilyalar aleminde çatır çutur sevişiriz. tam o sırada bu aptal dellendi. tam yatağa attıracakken, beni yataktan ayırdı, yere attı. ulan elimde yok ki işi başka türlü tamamlayayım. delinin tam delleneceği zamana bak. şansıma tüküreyim. sabaha kadar kafa ütüledi bir de. halbuki bir dakika daha sabretse yatakla işimizi halledip, hep beraber sabaha kadar mis gibi uyku çekecektik. bütün gece zehir oldu bu deli yüzünden.

herkesten her şeyden nefret ediyorum kahvesi yaptım.

poine yüzünden maruz kaldığım entellektüel şahsiyet.

youtube.com/shorts/eGBlBBZX...
yalznızlığın memesinden emmem gerekiyormuş. öyle buyurdu berdüşt. ben hep yanlış yerlerinden emiyormuşum lan. hele diyorum içimde neden bir şeyler çoğalıyor. nerede lan benim yalnızlığımın memesi? kim emiyorsa bıraksın, çıngar çıkararım bak.

“aslında özünde çok iyi biri” denen herkes bok gibi, önce bunu bi itiraf edelim.

yemek ya, yemeğe verdiğim paraya asla acımam.

....çünkü sadece güzel şeyler yerken mutlu oluyorum (üzgün maymun emojisi)

anamın yaptığı hiçbir yemeğe asla burun kıvırmadım. ne verse yedik. demek ki hepsini sevmişiz. hepsini güzel yapardı. anası yapar da beğenmez mi oğul? olacak iş değil. fazla da yiyemedik zaten. eline sağlık anacım.

evet beyler bayanlar toplanın, bu gece saat 03:45 suları başıma gelen ve mobilya hiyerarşisini kökünden değiştiren olayı anlatıyorum.
odada zifiri karanlık var, ben yarınki gündelik koşuşturmacaya yetişmek için uykunun kutsal kollarına kendimi bırakmaya çalışıyorum. fakat ortada ciddi bir şerefsizlik, buram buram hainlik kokan bir komplo var.
konu ne mi? altımdaki yatak. yatak sanki gaziantep baklavacısı gibi, neresine yatsam ayrı bir çıtırtı, ayrı bir katman. sağa dönüyorum gırç, sola dönüyorum gırç. yastığı çeviriyorum soğuk tarafı bulayım diye, yastık ısınmış termal macun gibi olmuş, hararet yapmış motor gibi yüzümü yakıyor. tam gözlerimi kapatıyorum, sırtıma bir yay batıyor. ama öyle böyle değil, sanki 15. yüzyıl engizisyon mahkemesinin işkence aleti. yay resmen sırtıma kardeş kalk ayaktakiler var der gibi baskı yapıyor.
saat oldu 04:15. sabrımın son demlerindeyim. yatağa diyorum ki içimden bak oğlum, ben senin üstünde uyumak için para verdim, sen benim konforum için varsın, beni uyutmak senin yegane görevin. yatak ne yapıyor? ben bunu der demez içindeki 3 numaralı çelik yayla böbreğime doğru hafif bir dürtme atıyor. bana alenen sen kimsin ulan fani, benim üstümde sadece bel fıtığı olursun mesajı veriyor.
işte o an kafamda şimşekler çaktı. ruhumdaki o kadim ayar verme ateşi bir anda parladı. ben bu mobilyaya boyun eğersem yarın komodin de tepeme binerdi, gardırop da elbiseleri üstüme fırlatırdı. odadaki otoriteyi korumam lazımdı.
yavaşça yataktan kalktım. ışığı yakmadım, sırf psikolojik baskı olsun diye karanlıkta yatağın tam karşısına geçtim. çarşafı yavaşça, adeta bir infaz memuru soğukkanlılığıyla üzerinden yavaşça çektim aldım. yatak durmuş bana bakıyor, hissediyorum şokta.
gittim mutfaktan o sert, plastik, ergonomi düşmanı katlanır sandalyeyi getirdim. getirip tam yatağın görüş açısına koydum. üzerine ne bir minder ne bir battaniye attım. sonra yatağın gözünün içine bakarak sandalyeye dikey bir şekilde oturdum.
yatağa döndüm ve aynen şu ibretlik ayarı verdim:
bak ulan elyaf yığını. bak da iyi izle. ben uyumak için sana muhtaç değilim. sen var olmak için bana muhtaçsın. ben senin üstüne yatmazsam sen sadece odada yer kaplayan bir bez parçasısın. ama ben bu plastik sandalyede bile dik durur, yine de sana eğilmem. şimdi orada tek başına, çarşafın alınmış, bomboş kal ve yaptığın şerefsizliği düşün.
abartmıyorum, sandalyeye oturup kollarımı bağladığım an odadaki atmosfer değişti. yatakta bir sessizlik, bir pişmanlık havası oluştu. o diklenen yaylar adeta utançtan içine çöktü. elyaf dolgular mahcubiyetten pıstı. yatak adeta abi etme eyleme, gel valla bir daha gıcırdamayacam, yayı da içeri çektim diye sessizce yalvarıyordu ama taviz vermedim.
gecenin geri kalanında o plastik sandalyenin üstünde omurgamı 90 derece bükerek, bel fıtığı riski pahasına gözlerimi yataktan ayırmadan uyukladım.
sabah kalktığımda yatak resmen çökmüş, mahvolmuş bir haldeydi. öyle bir psikolojik üstünlük kurdum ki, şu an odaya girdiğimde yatak resmen esas duruşa geçiyor, yaylar saygıdan titriyor.
uyutmayan yatağa boyun eğmeyin, odanın patronunun kim olduğunu hissettirin.

karnı yarık.

alkol. russkii standart yeterli mesela. fazlasına gerek yok. kötü hayat yoktur, az votka vardır. öyle diyor deduşka.

bu aralar itiraf edeceğim bir şey yok.
sevdiklerime her şeyi anlatıyorum zaten.
iyi/kötü, eleştirilmeyi seviyorum ama sevdiklerim tarafından.
yoksa siz kim köpek de sizin eleştirinizi umursayayım değil mi?

ne olursa olsun sevmeye devam eden enayi emine. malsın sen. mal.

ortaokulda annemin cüzdanından 150 lira aşırıp kaybettiğin kuru pastel boya setini tekrar aldım.

azar yiyesim yoktu. hazır hatırlamışken yarın bir gün kendisine de söyler helalleşiriz artık.

ben an itibari ile görmek istemediğim yazarların tanımlarını engelleyip kendime filtrelenmiş huzur dolu bir ortam yaratmaya niyet ediyorum.. boş yapmayın pls.

kendinize dair harcadığınız tüm şeyler.
sağlık harcamaları
tatil harcamaları
üst baş harcamaları
keyfi harcamalar
vs

bunlarda paraya acımayın arkadaşlar.

patronu normal sözlük yazarı olabilir.

bütün abazaların banlanması.

şöyle bir iki hafta kimse kimseyle sevişmeden durabilirse daha üretken tanımlar okuruz diye tahmin ediyorum.
yoksa işte böyle sürekli gerginlik sürekli tatava.

hacı şakir daha iyi hocam ya. duş jelini sürüyorsun ne kadar su tutsan da çıkmıyor. vıcık vıcık dolaşıyorsun.

fingirdeşmenin yasaklanması. o ona yürüyo, öbürü berkine kamaşıyo, diğeri hepsini kovalıyo derken birkaç ayda bir skandallar patlıyor, kaos dönüyor sonra hoop yazarların yarısı gitmiş.

eliniz beliniz bi dursa sözlük cıvıl cıvıl olacak ama nerdeee...

ya beni güldürecek ya da oooofff diye ciğerimi parçalayacak.
arası sıkıcı geliyor.
he bir de omuz*