zaman tüneli

hoş gelmiş yazar. inşallah kızdır

tuvalet arası sohbetin ayrı bir yeri vardır. masada söylenemeyen konular orada konuşuluyor. mesela o gece tanışılan adam hakkında gerçek görüş orada paylaşılıyor, hem de o sırada makyaj tazeleniyor.
işin güvenlik tarafı da var ; yabancı bir mekanda tek başına kalkmak yerine grup halinde gitmek daha rahat hissettiriyor.
erkekler tuvalette konuşmazlar , bakışmazlar, işlerini bitirip çıkarlar. kadınlar için o tuvalet molası bambaşka bir sosyal faaliyet.

telefon artık sahibine endeksli. hangi uygulamanın nerede olduğunu sahibi biliyor , alışık olunan her şey yerli yerinde. yeni telefona geçince o uyum süreci yeniden başlıyor, küçük ama gerçek bir maliyet.
çevresel tarafı da var. üretilen her telefon ciddi bir kaynak tüketiyor. yıllarca kullanmak hem ekonomik hem de çevreci bir tercih.

kahvemi içerken kimse acil bir şey var demedi.

yok pilava kaşık dikin daha anlamlı olur tövbest

sanırım benim hayattaki en geleneksel tarafım bu. -melekli gulucuk-

lan oğlum ne manyak herifsin sen ya? fakirlikten anan mektup üstüne mektup yazıyor, bacın da kendini pazara çıkarmış seni okutayım diye. sen kalkıp tefeci karıyla onun kız kardeşini baltayla parçalıyorsun. sonra da acaba ben napolyon muyum lan diye odada volta atıp felsefe kırıyorsun. napolyon moskova'ya ordusuyla dalarken senin gibi iki hafta yatağa gömülüp sonya'ya kurtar beni abla diye zırlamadı ki.

kız sana deli gibi tutulmuş, sen ona ben katilim diye itiraf ediyorsun, polis kapıyı yumrukluyor hala fikir uğruna diye mırıldanıyorsun. tamam vurdun baltayı oldu bitti kardeşim. şimdi adam gibi sürgün torbasını kap, sibiryaya git madende kürek çek, belki orada aklına gelirsin. ya da zıpla istanbula. bizim burada da tefeci kaynıyor, en azından donmazsın, rakı da bulursun.

vicdanın varsa güzel aferin, ama niye bütün şehri, ananı, bacını, sonya'yı da peşinden sürükleyip götürüryorsun? anan taşrada oğlum niye susuyorsun, cevap vermiyorsun diye saçını başını yoluyor, bacın ben kurban oldum diye evde küfleniyor. sen hala ben üstünüm diye sokaklarda salınıyorsun.

oğlum razumihin senin peşinde pervane, dunya seni okutayım diye lujin denen it herifin önüne kendini atacak, sonya zaten kendi felaketini unutmuş sana incil açıyor, sen hala ben özel miyim lan diye petersburg kaldırımlarında volta tutuyorsun. sen napolyon falan değilsin oğlum, petersburg rutubetinde açlıktan, gururdan ve kötü fikirlerden ayarı kaymış bi öğrencisin. önce bunu kabul et!

hiç değilse şu petersburg'a bi bakaydın, kanal kenarı yeşermiş, millet gülüyor, içiyor, öpüşüyor, hayat akıyor. sen hala odanda suç mu ceza mı diye kıvranıyorsun. biz de senin yüzünden kitabı kapatınca ulan ben de baltayı bi yere mi vursam diye yatağa giriyoruz. sıçmışım sana da, o üstün insan zırvalığına da. resmen hayatımızı silkeledin ya! senin o boktan ben farklıyım triplerin yüzünden kaç senedir içimiz içimize sığmıyor.

sanki bu ülkede başka sıkıntımız yokmuş gibi seninle mi uğraşacağız? kalk siktir git lan karanlık odandan! o iğrenç fikirlerinle birlikte kaybol. kendi halimize bırak bizi. bırak da nefes alalım biraz it herif.

dostoyevski reis... kusura bakma, biraz gerildim de abi. gerçi sana da kırgınım valla. artık yazmıyorsun hiç. arada bi yeni şeyler mi karalasan? ama sakın bu herifle baltasını katma... yeterince yordu bizi. gerginlik çıkmasın yine.

yazlıkta babam.. gerekçe de hazır, “bahçe bellerken takım elbise mi giyeyim?”.

2 hafta önce entari girmişim halen yazar olmamış. olsun yav ayıptır. emek var.

"homeless" da mecburiyetten "homeless" gibi giyiniyordur belki de.
sorsan o da zengin gibi giyinmek istiyor olabilir.
türkiye'deki kibir seviyesinden dolayı rastlamak pek mümkün değildir.
sıradan bir insan yok ülkede, herkes özel artık.
ortada iş yok, üretim yok, icraat yok; ama ne hikmetse para var.
..
uk'de denk gelmiştim, alanının babası sayılan bir profesör hoca vardı. adam tom bombadil gibiydi.

arnavut ciğeri de yaptım. şahane oldu.

ben telefona ücret ödemiyorum, bana hediye edilen bir şey. mesela bu sene iphone 17 geldi, anneme verdim. sırada da babam var. onlar yaşlı, akılları-sağlıkları yerindeyken gözlerinde bir şey kalmasın. bana göre alt yanı telefondur, bir de yenisine alışana kadar uğraşmaya üşenirim. zaten elimdeki de 14 max. yetiyor yani.. 4 senedir falan da benimle..

diyetteyim ekmek yemiyorum dedikten sonra hazırladığım tabak
sonra neden 72 kilo oldum

édith piaf — la vie en rose

olması gerekendir hiç kafa silkelemeyin şimdi.
niye insanlar aldıkları şeyin kıymetini bilmiyorlar?
ben bunu aldım ama yeni modeli çıktı şımarıklığını hiçbir zaman anlayamayacağım.

benim kedimde var olan durumdur. kedi.

az sonra pasta yiyeceğim, bir de yarın için güzel bir haber alabilirim.

içtim şarabı, sempatiye boğdum arap’ı, şarabın markasını garsondan.. diye bir sürü argo söz var. bir yanlışın olmasın?

geçenlerde gelir gibi oldu yüzümü güldürdü ama sonradan ağustos ayında olduğunu hatırlayıp yine yaz moduna geçti.