zaman tüneli

kremali ve bacon’li spaghetti. ustune parmesan.

siz şimdi üşüyorsunuz falan, bir kısmınız pazartesi sendromu. aslında anlayabiliyorum sizi. ya da bi denize gidip geleyim sonra anlarım.
günaydın

nasıl bir aymazlıktır "alkol almak". beyne, bedene ağır hasar verir. kurtulmak ne büyük lütuf! "herkese nasip olsun" dilerim.

sonbahar ekinoksunda uyanan ruhlara;
bolluk, bereket gelsin, s
ağlık gelsin,
yenilenme kudreti dolsun.

günaydın sözlük! son sözümüz "amiiinn" olsun.

depresyondan çıkınca da aynı olacaktır

yapay zeka ile birlikte iş yaşamımda bayağ değişiklikler bekleniyor. böyük insamlar emeğin değerini azaltmama, iş gücünde insan faktörünü azaltmama kararı alırlarsa çalışma süresi kısalacak. çalışma gün sayısı da düşğrülecek.

2027 - 2029 orta vadeli programda güvenceli esnek çalışmadan bahsedikiyor. esnek çalışma saatleri hibrit çalışma modeli olursa işveren için de işgören için de en iyisi.

ama bu patron denilen zımbırtılar insanı çöpe atma gibi nanelikleri düşünüyorlarsa, maaşına zam işe son senaryosu ile karşılaşabiliriz.

ne oşursa olsun örgütlü olmak twk çare.

minnoşlarım deyzeniz manitasınım ve ablasının da ısrarıyla içkiyi azaltma kararı aldı. sonra da ağzı ile iççecek.
artı bitti hatırlanmayan geceler
leş gibi ağızla uyanan sabahlar
mide yanmaları

tak tak tak hayat ben geldim. içeride kimse var mı??

#4065855

dünden beri sana kötü kötü sözler düşündüm. ama değmezsin.
lucefer in tecavüz ve kadını aşağılayan entrylerini okumadım. zaten ben feminist bir kadınım bdsm ya da aşağılamayı hayatın hiçbir alanında sevmem.
ben saygıyı sevgiyi severim. açık iletişimi severim. insanca şeyleri severim.

dalyrrrk.

her ay, bir sonraki ayın harcamalarını ve bir sonraki ay, ay sonunu nasıl getireceğini hesaplarken zor be.

eskiden çok fazla saygı duyardım. çok güzel marşlar, çok güzel besteler çıkartırlardı. fakat son yıllarda eskisi gibi değiller diye hissediyorum. tabi işin içinde olanlar için farklı olabilir.

folyodan korkmaları
salatalıktan korkmaları

bu ikisini test etmedim ama internette çok fazla video var.

bir de odanın dışında karanlık koridora ya da başka bir karanlık yere kitlenmeleri.

içine kestiğin bir limon dilimini atacaksın. miss gibi!

mnye ne plaho, mnye prasto ne harasho.

beni en tekinsiz hissettiren şey görebildiklerine verdikleri anlık tepkilerdir.

kediler insan gözünün göremediği şeyleri görebilirler. ansızın boşlukla oynamaya başladıklarını, boşluğa pati attıklarını, anlamsızca odalar arası koştuklarını, boşluğa mırladıklarını veya hırladıklarını hatta gözlerini bir noktaya dikip orayı uzunca izlediklerini görürsünüz.

bunlar boşuna değil. sizin göremediğiniz ama onların gördüğü bir şeye tepki veriyorlar. bununla sıklıkla karşılaşmak insanı bir tık garip hissettiriyor.

"şuan neye bakıyor?" "burada şu an ne var?" diye düşünmeden edemiyorsunuz.

bakmayı bilmediğimi beyan edip ve bakmayı reddettiğim için prenses erkek ilan edilmiştim kısa bir süre önce..

hani insan sanıyor ki off çok sıkıcısın, erilsin falan denir en fazla “bana ne ulan kahvenin telvesinden” diyince..

prenses erkek olmak için nefes almanız yetiyor arkadaşlar.
(bkz: nefes alsın yeter)

gün geçmiyor ki şok olmayalım..gerçekten manyak manyak işler..

kendimden biliyorum bir kere bu biraz insana doğumuyla gelen bir özellik. doğuştan size verilen "öz" ile alakalı. insan kendi çocukluk döneminde maalesef ki kendisini tanıyamıyor. aileniz tarafından daima uslu, sakin, sorunsuz ve uyumlu olmaya motive ediliyorsunuz. bu açıdan karakteriniz baskılanarak, kontrol altında tutuluyor. yine de bu evrede istediğiniz şeyler konusunda ne kadar istikrarlı olduğunuz ve kendi kendinize dahi olsa, istediğiniz şeylerden ne kadar vazgeçmediğiniz önem arz ediyor. yapısı güçlü çocuklar sindirilse dahi( belirli bir seviyeye kadar) tamamen bastırılamıyor.

hatırlarım ailem benimle ilgili hep "istediğini mutlaka yapıyor, durdurma şansınız yok" diye söylenir dururdu. gerçekten de beni engelleyemezlerdi. kafama bir şeyi takıyorsam, mutlaka onu yapardım. kurallar koymaları, cezalar vermeleri.. otoriter davranmaları hiçbir şeyi değiştirmezdi. çocukluğumda az çok herkes benim güçlü bir karakter olduğumu anlamıştı. beni sökemiyorlardı çünkü. büyüdükçe sivrildim. inanılmaz uç noktalarda hemde. aslında var olan karakterim bütünüyle açığa çıktı.

bence insanın kendisini gerçekten tanıdığı yaş 30 ve sonrası. insan kendisinde fark ettiği şeylere öylesine şaşırıyor ki.. aslında düşündüğümden daha keskin olduğumu öğrendim mesela. özgürlüğüme aşırı düşkün olduğumu ve bunu tehdit eden herhangi bir konumda kalmaktan hoşlanmadığımı - buna iş bile dahil. -

aslında bu başlıkta yazan arkadaşların söyledikleri çoğu şeyler doğru. hepsini kendimde de az çok taşıyorum.

muntazam bir iş bitiricilik,
her sorunu kendi kendine çözme,
dertlerini ailen dahil kimseye anlatmama,
ağzı sıkılık,
herkesin derdine çare olabilme kapasitesi,
çoklu düşünme ve her olasılığı hesaplama,
hızlı harekete geçme,
görev insanı olma( öz disiplin ve sorumluluk açısından),
her şeye karar verebilmek,
üst problem çözme ve problem çıkarabilme yetisi,
cesur ve gözü kara olmak..

daha say say bitmez... bu yüzden yine aynı yere geleceğim: bu insanın özüyle alakalı. içinizde varsa vardır. evet, hayatta sizi güçlü bir insan haline getirebilir ama o noktada sizi deneyimler şekillendirir. göstereceğiniz toleransa veya iyi niyetin boyutuna yediğiniz darbelerle ayar çekmeyi öğrenirsiniz. kötü zamanlar sebebiyle güçlü olmayı öğrenmekle, zaten güçlü bir karaktere sahip olmak arasında potansiyel farkı var. günlük hayatta çok fark ediyor. özellikle özgüven hususunda.

yine de güçlü bir kadınla olmak her erkeğin harcı değil çünkü kadının gelişmiş potansiyelini ego meselesi haline getiriyorlar ve kadını kontrol edip, yöneterek kendi güçlerini kanıtlama eğilimine giriyorlar. kadının kendi kendisine yetebilme durumunu kişisel yetersizlik gibi algılayan çok erkek var.

entelektüel, bilgi birikimi derin ve gerçekten zeki erkekler bununla gurur duyup, bununla övünüyorlar. normalde güçlü ve zeki bir kadınla olmak müthiş bir partnershipliktir çünkü. aksini düşünen erkekle genelde iletişim sarpa sarıyor. sonucunda ya ilişki bitiyor ya da boşanılıyor.

"spor yapıyor musun? "

bence dünyanın en kibar ve üstü kapalı iltifatıdır. "fiziğini çok beğendim" demenin en nazik yoludur. illa uzuv belirtmeye gerek yok. karşınızdaki kişi özellikle sorarsa, söylersiniz.

korku çift taraflı çalışan bir duygudur. gerçekten koruyabilir de, potansiyelinizi engelleyebilir de. her işe körü körüne girilmez. bu bir gerçek. hesaplayabildiğiniz riskleri almanız gerekir hayatta. bu yüzden korku bir el freni görevi görür.

tam aksine, kendi hayatınızı yaşamaktan korkacak, karar vermekten çekinecek kadar pısırıkta olmamanız gerekir. korku sizi hareket etmekten veya karar almaktan yoksun kılıyorsa, mekanizma yanlış çalışıyor demektir. o zaman korkunuzun üzerine çalıştığı mekanizmaya çomak sokmanız gerekir. yani "kaygılarınıza." bu husus her türlü aksiyon almayı zorunlu kılar. düşüncesizce değil, üzerine düşünerek ve plan yaparak.

sonuçta yüzme bilmiyorsanız, derinliğinden emin olmadığınız bir suya can yeleği olmadan atlamazsınız. aksine, yüzme biliyorsanız ve su tüm şartlarıyla normal duruyorsa, boğulmaktan korkmak anlamsızdır. neden suya atlamayasınız?