zaman tüneli

bedava değil mi, düşünürüm.

#4079054
abi ayakkabılar korkunççççç
korkunççç ötesiii

böyle düşünen insan ya ziyadesiyle iyimserdir ya da kendini henüz yeterince tanımıyordur.
insan ruhunun karanlık tarafları, sandığımızdan çok daha geniş.. hepimizin içinde henüz tanışmadığımız, hangi şartlarda ortaya çıkacağını bilmediğimiz taraflar var. hangi olayın, hangi kaybın, hangi korkunun ya da hangi travmanın o kapıyı açacağını kestiremiyoruz.

bazen insan kendisi hakkında kurduğu bütün o ahlaki cümleleri, hayatın önüne koyduğu tek bir sınavda yeniden yazmak zorunda kalabilir. ben asla böyle yapmam dediğimiz şeyleri yaptığımızı, yapabildiklerimizi gördüğümüzde de şaşkınlıktan dilimiz dışarı taşabiliyor.

önemli olan iyi bir insanım” diyebilmekten ziyade kendi içimizdeki karanlığı da tanıyıp, ona rağmen nasıl davranmayı seçtiğimizi bilmek. iyilik belki de kendimiz hakkında fazla emin olmamak- olamamaktır. kendine kefil olmak yerine, kendini tanımaya devam etmektir.

o şehirde yaşamak, hayatını o şehirde geçirmektir.

çalışmak, öğrenci olmak. bir şehri ve insanını tanımanın en iyi yolu.

bu sözler genellikle mevlana tandanslı olurlar ama işte ne kadar kezbanca olursa olsun söyleyene göre tolere edersin.

ben trip atmıyorum, değerimi hatırlatıyorum.

o şehirde öğrenci olmak. en aylak gezginler onlar olacaktır.

çıtır kızlar grubunun şarkısını hatırlattı
"iyi kızlar cennete
kötü kızlar her yere
çıtır kızlar nereye
nereye de giderler"

hafta sonu klasiği; pijama, terlik, televizyon.. tuvalet giyecek ruh iklimim yok. dokunan olmazsa iki gün ev halindeyim.

bazı insanlar hep çocuk.. yetişkin olabilmek, yetişebilmek için pişmek gerekir. bazen kendi aklının olgunlaşmasıyla, bazense yaşadıklarının tecrübesiyle ya da maruz kalınan çilelerle... hayat herkese aynı imkanları sunmuyor maalesef. tüm eleklerden geçip hala ham kalan insanlar mevcut. diğer insanlar selameti için onlardan uzak durmalı.

içinde biraz da olsa yaşamaktır. zaten her yerin enerjisi bile farklıdır.

hocam rakım 1200 ...köy burası, birazda deneme amaçlı.

nahl suresi 90: şüphesiz allah adaleti, iyilik yapmayı, yakınlara yardım etmeyi emreder; hayasızlığı, fenalığı ve azgınlığı yasaklar. o, düşünüp tutasınız diye size öğüt verir.

ben hayatımın artık demli vakitlerindeyim. aceleyle içilip geçilecek değil, ağır ağır yudumlanacak zamanlar… fermente olmuş düşüncelerim, yıllanmış gülüşlerim, tortusu kalmış sevinçlerim ve artık neyin kıymetli olduğunu daha iyi bilen bir kalbim var. umuyorum yolun bundan sonrası çok daha keyifli, hayat daha lezzetli olacak.

sürekli bir şeylere yetişmekten bıkmadınız mı?
-gerçi bıkmak dedim, sık da kullanırım lütfen bunu da üzerinize alınmayın-*
sakin sakin yaşamak çok keyifli.
özellikle 35 gibi gelen "lan sanırım olgunlaşıyorum" hissiyle birlikte daha akıllı kararlar almanın tadını çıkartın.

ne yaparsanız yapın ama sonuçta 3 aşağı 5 yukarı hayatınız aynı seyrinde ilerleyecek.
sürekli yetişmeye çalışırsanız ömrünüzden yersiniz.
muhtemelen yine 3+1 ev alacaksınız ama koşturarak 20m² daha büyüğünü alacaksınız.
2 milyonluk değil de 3 milyonluk arabaya bineceksiniz.
yani öyle atla deve farklar olmayacak.
ne yaparsanız yapın, bodrum'da denize sıfır villanız olmayacak.
salın biraz.
hayattan tat alın.

zamana dokunma şansınız yok.
biraz durun.
keyfini çıkartın.

#4079056

ınsanın bir yerde kendine bakması doğal hocam. *

erken hocam soba için erken değil mi?

günaydın sözlük..

bu sabah evin içini ziyadesiyle boş ve hüzünlü hissediyorum. kızımsız kahvaltılara alışmam gerekecek galiba… ama daha çok taze. onu üniversiteye bırakıp eve döndüğümden beri, sanki ev aynı ev değil de bir yerlerde onun eksikliği dolaşıyor.

masada boş sandalyeye bakıp dalıyorum. sezen’in o “kendini kimsesiz ve erken unutulmuş hissediyorsan” dediği atmosferdeyim biraz. çocuğumun büyüyüp kendi yoluna gitmesini hem gururla hem de böyle tuhaf bir boşlukla karşılayacakmışım demek ki.

tarçın da yeni yeni alışıyor duruma. ilk günlerde odasına gidip kahvaltı için onu uyandırmaya çalışıyordu, kapısında miyavlayıp duruyordu. şimdi telefonla konuşurken sesini duyunca miyavlıyor. sanki o da sesinden tanıyor.

ben de hazır olduğumu sanıyordum aslında. meğer değilmişim. artık büyüdü, kendi hayatına başlayacak, ne güzel diye kendimi hazırlıyordum ama o kapıdan çıkıp gidince hazırlığın hiçbir işe yaramadığı anlaşılıyor.

bir yandan kızımın bensiz eğlenmesine, arkadaşlarıyla gezmesine, kendi hayatını kurmaya başlamasına içten içe buruk bir sevinç duyuyorum. kendi kendini idare edebildiğini gördükçe göğsüm kabarıyor. onun kendi ayakları üzerinde durduğunu görmek tarifsiz bir gurur.

ama işte… bu hafta sonları şimdilik dumanı üstünde ekmek gibi özlem kokuyor. daha alışmadım. belki zamanla o boş sandalye de sadece boş bir sandalye olur. neyse ki oğluş var.. yoksa sabah kahvaltısı hazırlamak büsbütün lüzumsuz gelecekti bana.
bugün biraz hüzünlü bir günaydın benden.
günaydın…

günaydın.