zaman tüneli

#4089957

bir de yazılı olmayan kurallar var; ırz düşmanı lusifer ile abi - kardeş takılıp prim yaptırmak gibi, bildin mi?

anneler her zaman haklıdır. yakışıklı diyorsa yakışıklıdır.

yoldaş ilginç bir fenomen.
yoldaşla arkadaş olmak falan da çok önemli buralarda mesela. bi şey oluyor hemen birileri yoldaş'ı arayayım diyor. ambulans gibi, ama daha başka.

unutmayın bana hiç bir şey olmaz.
gülben ergen.

benim ağzıma da verdiler.
üfleyecek miyim içime mi çekeceğim diye espiriyi patlatınca erkek polis gelip ağzıma tıkadı alkolmetreyi.

yonca evcimik - abone

şakşakçı olmanın bedeli ne bilmiyorum statüyse istemez paraysa bana ulaşın.
herkes kralcı yine.

yapmayın öyle şeyler, çok ayıp...

sağ bek yok, stoper yok, çift sol bekle ve yunusla bişiler denicek okan, geçmiş olsun

yoldaş da olsa beğenmediğim tanıma artı vermem.

bazı şarkılar var, ne zaman dinlesem aklım başka yerlere gidiyor. bugün de öyle olsun istedim

yapamam öyle şeyler.

ben bi kere kemal tanca’da ısrarla yarım maaşıma denk gelen ayakkabıyı satmaya çalışan hanfendiye bunun yanında vazelin de veriyor musunuz acıtır biraz sanki deyince kadıncağız anlayamamış ciddiye alıp gidip süpervizörüne sormuştu yok onun özel solüsyonu varmış demişti de niye bilmem hiç ihtiyacım yokken pezevenk ayakkabısı almıştım, hoffff!

cennete mi düştüm cehenneme mi diye sorgulatır.
72 huri kendi aralarında kısır partisi de yapar . abovv car car car.

müthiş bir söz. wittgenstein söylese yeridir.

"ama siz hiç aramıyorsunuz ki, ilk gelene veriyorsunuz" diyebileceğimiz husus.

sebebi parasızlıktan utanmaktır.
ben de utanıyorum valla parasız olunca. ama yani, paralıymış gibi davranmaya da gerek yok. "benim için çok pahalı" derim laps diye.

gitar riff’i “la biz bunu koşma gibi çalalalım la” diyerek bulunmuştur.

bir erkeği reddettikten sonra bende önce hafif bir rahatlama oluyor. hani zor bir telefon görüşmesini bitirmişsin de sonunda derin bir nefes almışsın gibi. sonra acaba çok mu kaba davrandım diye düşünüyorum. ardından neden kaba davranmış olayım ki, istemiyorsam istemiyorum diyorum. kendi kendime tartışıp yine kendimle barışıyorum.

bir keresinde bir çocukla konuşmak istemediğimi söylemiştim. gayet kibarca reddettiğimi düşünüyordum ama akşam yatakta konuşmayı kafamda tekrar tekrar oynattım. sanki sabah mahkemem var da savunma hazırlıyorum. çocuk muhtemelen o sırada ne yiyeceğini düşünüyordu, ben hala üçüncü cümlemdeki noktalama işaretlerini sorguluyordum.

bence kadınların bir kısmı reddettikten sonra erkeğin kalbini kırmamış olmayı umuyor. çünkü karşımızdaki insanın üzülmesini istememekle onunla birlikte olmak istemek aynı şey değil. keşke bu ikisini birbirinden ayırmak bu kadar zor olmasa.

ama bir de şu var. insanı reddettiğim için değil de, kendimi açıklamak zorunda kaldığım için yorulduğum zamanlar oluyor. bazen sadece istemiyorumdur işte. bunun arkasında gizli bir sebep, çözülmesi gereken bir bilmece yoktur.

sonra vicdan yapmayı bırakıp çayımı koyuyorum. hayat devam ediyor. umarım onun için de güzel şeyler olur, benim için de diyerek vicdanımı rahatlatıyorum iyice.