zaman tüneli

otel işleten bir deli: zebercet. tecavüz edip durduğu bir kadın, hiç tanıma imkanı bulamadığımız çeşitli müşteriler. bir gün otele uğramış, otelde havlusunu unutmuş zayıfça bir kadın, zebercet'in fantezilerinin baş konuğu oluyor. zebercet sosyal becerileri düşük, takıntılı ve sapkın bir adam bana göre. her istediğinde ilişkiye girdiği ortalıkçı kadın'ın bu esnada uyuyup durması onda herhangi bir motivasyon düşüklüğü yaratmıyor mesela. sayfalarda ilerlerken kendisinin cansız nesnelerle de cinsel ilişki yaşayabildiğini görüyoruz. daha da ilerlediğimizde ortalıkçı kadını uyandırarak, yani karşısında muhatap bularak sevişmeye çalıştığında erekte olamadığını ve ancak onu öldürünce bunu başarabildiğini de okuyoruz. ancak neyse ki bu deli adam nekrofil falan değil.

bu kadınla kurduğu ilişki kadar, fantezilerini süsleyen kadının havlusu ile kurduğu ilişki de tuhaf. yastıklar, yorganlar, bir kadının hayali, karşılıklı bir ilişkiden daha çekici zebercet için. o kadın kanlı canlı karşısında dursa ve kendisini istese, muhtemelen yine bu birleşme yaşanamayacaktı.

empati duygusunun kısıtlı, zihninin kısır olduğunu anlamakta hiç zorlanmıyoruz. sanki dünyaya perdeler arkasından bakıyor da, tam olarak yaşamı seçemiyor gibi bir hali var. dünyaya olduğu kadar kendine de yabancı bir adam bu. cinayet işlediği gece bir kediyi de öldürüyor durduk yere. kitabın kalanı boyunca tüm bu olanların onun uykularını kaçırdığını görüyoruz ama bunun vicdan azabı ile bir ilişkisi olduğunu düşünemiyoruz.

böyle insanlar bende mide bulantısı uyandırıyor. yazar da zebercet'e mesafeli yaklaşıyor bence, bu yüzden bu garabet mahluku anlamamız hiçbir şekilde mümkün değil. eli dışında hiçbir canlıyla münasebet kuramayan bu kımıl zararlısı delinin ölümüne de zerrece üzülemiyoruz. ben üzülemiyorum yani kendi adıma.