de gidi de yazar profili

son yılların en iyi düeti.

sabahları işe giderken çok sık dinliyordum, arabada bağırarak söylenecek şarkılar listemin baş sıralarındaydı. klibine denk gelmemişim hiç. ya ne güzel klip olmuş! lady gagaya zaten büyük aşığım ama klipte iyice devleşmiş. ağzında sigarasıyla piyanosunu çalıp şarkı söyleyişi, böyle hafif kafayı kırmış dansı falan mest oldum.

kostümler zaten on numara. bruno marsı normalde itici bulurum o bile aşırı hoşuma gitti. biraz bizim (bkz: küçük bir aşk masalı) tarzında olmuş, genç erkek olgun kadın ikilisi.

sözleri de çok güzel be. 7 aylık bebemle gün içinde debelenirken evde en sık dinlediğimiz şarkı. canım oğluşum, artık aşk şarkıları bende sadece analık hissini uyandırıyor zaten, kocamı çöpe atasım var.

yani kısacası “if the world was ending i’d wanna be next to you” canım oğlum.

(bkz: affet)

ilk aklıma gelen bu oldu. çok nefis bişi ya. affedilmek istiyor, zamandan bağımsız. akşamüstü olur, sabaha kalmadan olur. affet de ne zaman affedersin önemli değil.

arkadaş değil de kayınvalide.

erkek annesi tanımının vücut bulmuş hali gerçekten. bi insan nasıl dur durak bilmeden oğlunu övebilir. hayır kocamı da 15 yıldır tanıyorum hiç kaynanamın övdüğü gibi değil.

4 aylık oğluşumun dün yaşadığı tıbbi hadise.

ulan ne zormuş. dün canlı canlı izledim ve hayret ettim. bebekken yaptırmak en mantıklısı yani yoksa cidden travma yaratabilecek bi olay.

benim yaşayamadığımdır.

2011 yılının ağustos ayında bir date’e çıktım öncesinde uzunca bi süre mesajlaşmıştık ama fotoğrafları öyle çok da net değildi. buluştuk, ne yalan söylim hiiiiiç beğenmedim, boyu da kısaydı. am buluştuk artık mecbur oturduk bi cafede, sohbet muhabbet falan.

yıl 2026, evliyiz, bi tane de bebeğimiz var. hayat çok acayip.

en kaliteli bez markasının en kaliteli türü.

oğlum 3.5 aylık, doğduğundan beri kullanıyoruz. aslında planımız ilk dönemlerde kullanıp sonra uygun bezlere geçmekti. ama sıfır pişikle ilerleyince vazgeçemedik.

tabii bi de aileler var işin içinde. eşimin ailesi de benim ailem de sürekli “biz size prima kullandık başka bez kullanmadık” dedikçe “lan benim oğlumun götü değersiz mi prima almayacaksak neden doğurdum” tribine girip stok yapmaya devam ediyorum.

büyük özlem duyduğum ikili.

aç karnına hele, üf!

avm’lerdeki bebek bakım odaları.

rezil haldeler, kusmadan içerde durmak mümkün değil. bebeğim sıçmadığı sürece kullanmıyorum zaten. orada emzireceğime çıkar avm’nin göbeğinde emziririm daha iyi, alt değiştirme de aynı yani mikrop kapmama ihtimali yok.

grafik okumayı bilen, analizlerini güzelce yapan insanın para kazanamayacağı yer.

maalesef hiçbir borsa tekniği işlemiyor güzide borsamızda. spek kağıt bulup al-sat yapayım dersen para kazanırsın ama kaliteli kağıtlardan güzel portföy yapayım uzun yıllar dursun dersen ölü yatırım yapmış olursun.

bu ülkenin aydınlık yüzü olan gün teyzeleri kadar para çeviremez hiçbir borsacı. ne varsa altında var, maalesef…

gerçek olmayan bir söylem.

tam tersi doğrudur, işini ne kadar iyi yapıyorsan aynı orantıda mobbing görürsün. çünkü işini iyi yapman için sorumluluk sahibi olman hatta bi tık mükemmeliyetçi olman gerek. bu tarz insanlar kendilerine yapılanları kafaya taktıklarından bu mobbing olarak adlandırılır. umursamaz birine istediğini yap, alınmaz; mobbinge uğradığını bile fark etmez.

ben takıntıları olan, her alanda en iyi olmak için çırpınan zavallı bi kişiliğe sahibim. hamileyken acayip mobbing gördüm ve doğum iznine bile erken ayrıldım. inanılmaz bi iş yükü yığdılar üzerime, bazı günler işten geç çıktım sırf işleri halletmek için. aynı dönemde bi arkadaşım da hamileydi, benzer şekilde mobbing gördü zerre umursamadı. verilen fazla işleri yapmadı sallamadı bile. pes ettiler mobbing yapmayı bıraktılar :’)

(bkz: ben insan değil miyim)

yıllardır bir sürü sözlükte yazdım. en keyif aldığım süreç çaylaklık süreci oluyor. her zaman mantıklı şeyler yazılamıyor çünkü, çaylak entryleri de genelde pek okunmadığından yazması daha rahat oluyor. ama bazen de insan ciddiye alınmak istiyor tabii o noktada ehhhh deyip tanımları arttırmaya başlıyor çaylaklıktan kurtulmak için, mecbur.

(bkz: ne yiyelim)

dünyanın en zor sorusu. herhangi biri sorana kadar kimsenin böyle bi derdi yokken sorulduğu an dünya duruyor, büyük bir sırra dönüşüyor. hele cevap (bkz: fark etmez) olursa asıl şamata başlıyor.

32 yıllık hayatımda gittiğim yüzlerce konser arasında en fazla eğlendiğim konseri veren sanatçı, megastar.

çok da küçüktüm üstelik, max ortaokula falan gidiyordum. kuşadası’nda stadyum konseri vermişti, bir operatör şirketinin sponsorluğunda. inanılmaz bi sahnesi var. annemle çılgınlar gibi eğlenmiştik. yani bu gözler muse falan izledi rock’n coke zamanlarında ama tarkan gerçekten a-acayip.

eşimle de 15 yıldır beraberiz, ayrıldığımız zamanlar oldu tabii. inat uğruna başka şehirlerde okuduk. o aralar da inci tanem bizde iz bıraktı. ayrıyken bolca dinledikten sonra ilk barıştığımızda beraber dinleyip ağlamıştık shdkdjdjd gençtik tabii, şimdi bu bebek neden uyumuyor diye ağlıyoruz…

en sevdiğim evcil hayvan, en delisi hatta.

2022’nin ekim ayında çalıştığım yerin cafesinde el kadar 3 bebek kedi bulduk. bi tanesi çılgındı, ordan oraya koşturuyordu. eşimi aradım hemen box al gel kedi sahipleniyoruz dedim.

deliliğinden anlayacağınız üzere sarmandı, o zamanlar diyette olduğumdan rengine de uygun diye yulaf koyduk ismini.

3.5 yıldır beraberdik. terasa kedi filesi yaptırdık rahatça terasa çıksınlar diye (yulaftan 1 yıl sonra bi kedi daha sahiplendik), yulaf daha önce 1-2 kere fileyi delip kaçtı ama ürkek bi kedi olduğundan 15 dk sonra bulduk ya da kendisi geldi.

1 hafta önce yine kaçtı ama bu sefer gelmedi. bakmadığımız yer, sormadığımız insan kalmadı. ilanlar açtık falan ama yok. ilk gün üzülemedim bile yani çünkü çok emindim geleceğinden. hamileyken bebekle beraber oyun oynayacaklarının hayalini kuruyordum çünkü.

gelmedi, bulamadık. çok üzgünüm. çok şaşkınım. kayıp kedi ilanları görünce ulan insan kedisini nasıl kaçırır derdim. kaçırıyormuş, kınamamak lazımmış. yulaf bi gün öldüğünde nasıl dayanırım ne yaparım diye hep düşünürdüm. 1 kere ağladım herhalde bebek telaşından daha yulafın kaçtığını tam idrak edemedim. idrak ettiğimde nasıl olacağımı tahmin edemiyorum.

hala umudum taze ama yine de, gelecek gibi geliyor. üst katın kamerasını açtığımda en sevdiği koltukta oturuyor olarak göreceğim yine.

bana nick altı açarak beni onore eden yazar.

iyi dileklerine teşekkür mahiyetinde ben de karşılık vermek istedim.

benimdir.

unutmuşum böyle bi sözlük olduğunu. hayat koşuşturması, iş yoğunluğu falan derken telefona bakacak vakit olmuyordu. şimdilerde 62 cm boyunda bi bebişe annelik yapmaktan başka bir işim olmadığından özellikle emzirirken ya da uyusun diye yıkılası babası sallamaya alıştırdığı için sallarken telefonda yapacak bir şeyler ararken hatırladım.

bi süre sözlüğü işgal edeceğim. hoş geldim teşekkürler.

3 ay önce edindiğim sıfat.

yahu ne değişik iş bu. hala şoktayım yani içimde 9 ay büyüttüğüm bebek şu an kollarımda uyuyor. çok zor, çok yorucu, ciddi sorumluluk istiyor. ama gözümün içine bakıp sırıttığı zaman delirecek gibi oluyorum. sıfırdan her şeyi öğretmek, bazı şeyleri bi sabah uyandığında kendi öğrenmiş olması beni hayrete düşürüyor. adam ellerinin olduğunun farkında değildi mesela, geçen bi uyandı ellerine bakıyo. kafayı yersin.

canım oğlum, canımın içi, aşk tanem. seni çok seviyorum iyi ki senin annenim.

tabii ki küçük şehir.
(bkz: entry nick uyumu)