de gidi de yazar profili

(bkz: ben insan değil miyim)

yıllardır bir sürü sözlükte yazdım. en keyif aldığım süreç çaylaklık süreci oluyor. her zaman mantıklı şeyler yazılamıyor çünkü, çaylak entryleri de genelde pek okunmadığından yazması daha rahat oluyor. ama bazen de insan ciddiye alınmak istiyor tabii o noktada ehhhh deyip tanımları arttırmaya başlıyor çaylaklıktan kurtulmak için, mecbur.

(bkz: ne yiyelim)

dünyanın en zor sorusu. herhangi biri sorana kadar kimsenin böyle bi derdi yokken sorulduğu an dünya duruyor, büyük bir sırra dönüşüyor. hele cevap (bkz: fark etmez) olursa asıl şamata başlıyor.

32 yıllık hayatımda gittiğim yüzlerce konser arasında en fazla eğlendiğim konseri veren sanatçı, megastar.

çok da küçüktüm üstelik, max ortaokula falan gidiyordum. kuşadası’nda stadyum konseri vermişti, bir operatör şirketinin sponsorluğunda. inanılmaz bi sahnesi var. annemle çılgınlar gibi eğlenmiştik. yani bu gözler muse falan izledi rock’n coke zamanlarında ama tarkan gerçekten a-acayip.

eşimle de 15 yıldır beraberiz, ayrıldığımız zamanlar oldu tabii. inat uğruna başka şehirlerde okuduk. o aralar da inci tanem bizde iz bıraktı. ayrıyken bolca dinledikten sonra ilk barıştığımızda beraber dinleyip ağlamıştık shdkdjdjd gençtik tabii, şimdi bu bebek neden uyumuyor diye ağlıyoruz…

en sevdiğim evcil hayvan, en delisi hatta.

2022’nin ekim ayında çalıştığım yerin cafesinde el kadar 3 bebek kedi bulduk. bi tanesi çılgındı, ordan oraya koşturuyordu. eşimi aradım hemen box al gel kedi sahipleniyoruz dedim.

deliliğinden anlayacağınız üzere sarmandı, o zamanlar diyette olduğumdan rengine de uygun diye yulaf koyduk ismini.

3.5 yıldır beraberdik. terasa kedi filesi yaptırdık rahatça terasa çıksınlar diye (yulaftan 1 yıl sonra bi kedi daha sahiplendik), yulaf daha önce 1-2 kere fileyi delip kaçtı ama ürkek bi kedi olduğundan 15 dk sonra bulduk ya da kendisi geldi.

1 hafta önce yine kaçtı ama bu sefer gelmedi. bakmadığımız yer, sormadığımız insan kalmadı. ilanlar açtık falan ama yok. ilk gün üzülemedim bile yani çünkü çok emindim geleceğinden. hamileyken bebekle beraber oyun oynayacaklarının hayalini kuruyordum çünkü.

gelmedi, bulamadık. çok üzgünüm. çok şaşkınım. kayıp kedi ilanları görünce ulan insan kedisini nasıl kaçırır derdim. kaçırıyormuş, kınamamak lazımmış. yulaf bi gün öldüğünde nasıl dayanırım ne yaparım diye hep düşünürdüm. 1 kere ağladım herhalde bebek telaşından daha yulafın kaçtığını tam idrak edemedim. idrak ettiğimde nasıl olacağımı tahmin edemiyorum.

hala umudum taze ama yine de, gelecek gibi geliyor. üst katın kamerasını açtığımda en sevdiği koltukta oturuyor olarak göreceğim yine.

bana nick altı açarak beni onore eden yazar.

iyi dileklerine teşekkür mahiyetinde ben de karşılık vermek istedim.

benimdir.

unutmuşum böyle bi sözlük olduğunu. hayat koşuşturması, iş yoğunluğu falan derken telefona bakacak vakit olmuyordu. şimdilerde 62 cm boyunda bi bebişe annelik yapmaktan başka bir işim olmadığından özellikle emzirirken ya da uyusun diye yıkılası babası sallamaya alıştırdığı için sallarken telefonda yapacak bir şeyler ararken hatırladım.

bi süre sözlüğü işgal edeceğim. hoş geldim teşekkürler.

3 ay önce edindiğim sıfat.

yahu ne değişik iş bu. hala şoktayım yani içimde 9 ay büyüttüğüm bebek şu an kollarımda uyuyor. çok zor, çok yorucu, ciddi sorumluluk istiyor. ama gözümün içine bakıp sırıttığı zaman delirecek gibi oluyorum. sıfırdan her şeyi öğretmek, bazı şeyleri bi sabah uyandığında kendi öğrenmiş olması beni hayrete düşürüyor. adam ellerinin olduğunun farkında değildi mesela, geçen bi uyandı ellerine bakıyo. kafayı yersin.

canım oğlum, canımın içi, aşk tanem. seni çok seviyorum iyi ki senin annenim.

tabii ki küçük şehir.
(bkz: entry nick uyumu)