lapsuda yazar profili

eski bir şarkısına tesadüfen denk geldiğim, ‘ne güzel sesi varmış.’ dediğim sanatçı.

sevdiğin bir iki arkadaşınla açık havada uzun bir yürüyüş yapmak, ardından bir yerde oturup çay kahve eşliğinde sohbet etmek…

bir süredir keyfim pek yoktu. bugün bunları yaptım, iyi geldi.
son zamanlarda günlerimin hep bir amaca hizmet ettiğini fark ediyorum. bir şeyler öğrenmek, üretmek, yetiştirmek, fayda sağlamak… sanki yaptığımız her şeyin bir karşılığı, bir çıktısı olmak zorunda. insanın her anını anlamlı, verimli ya da faydalı kılma çabası da başlı başına bir yorgunluk.
belki de hayatı kaçırdığımız yer tam olarak burası. sürekli bir yerlere yetişmeye, bir şeyleri tamamlamaya çalışırken yaşadığımız anın kendisini unutuyoruz. halbuki bazen bir yürüyüşün, dostlarla edilen bir sohbetin ya da amaçsızca geçirilen birkaç saatin hiçbir şeye dönüşmesi gerekmiyor. kendisi yeterince değerli.
zaman zaten akıp gidiyor. onu anlamlı kılmak için her anına bir görev yüklemek zorunda değiliz. bazen sadece var olmak, bir şey başarmadan da iyi hissetmek gerekiyor.

napıyorsun diyene "hiç" diyebilmek lüksmüş gerçekten. :)

şunu kabul etmeliyiz ki hiçbir zaman her şeyi tam olan bireyler olamayacağız. çocuklarımız da öyle. bir çocuğa kardeş verdiğinde belki ayırdığın zaman eksik kalacak, maddi imkânlar bölünecek ya da hayat bambaşka bir eksikliği karşına çıkaracak.
kardeşliğin önemini çok iyi bilmeme ve deneyimlememe rağmen, bir çocuğa kardeş vermektense ona kendisini güvende, değerli ve sevildiğini hissettiği bir çocukluk sunmanın daha önemli olduğunu düşünüyorum.
kardeşlik, bir ömürlük yol arkadaşlığı olabilir ama bunun da garantisi yok. hiçbir şeyin olmadığı gibi. hele anne baba hazır değilse her bir çocuğa da yazık.
kendimizi iyi tanıyıp psikolojik ve fiziksel gücümüzün yettiği ölçüde kararlar almak en sağlıklısı.

bazısı için mekân, bazısı için insan, bazısı içinse mumlar sonuna kadar yanar kitabında geçtiği gibi bir duygudur insanın evi.

“her şey parçalarına ayrıldı. benim vatanım bir duyguydu. bu duygu yara aldı. işte o zaman çekip gitmek gerekiyor. tropiklere ya da daha uzağa.”
“daha uzağa derken?” diye soruyor general soğuk soğuk.
“zamana.”

bir de şu mesele var tabii, evinin olması insanı yerli, ait hissettiriyor. ama biz bu dünyada misafir değil miydik zaten? belki de aidiyet dediğimiz şey, geçici olduğumuzu bile bile kalıcı bir şeyler arama çabamızdır. bir yerlere kök salıyor, insanlara bağlanıyoruz, sanki bir yere ait olduğumuza inanırsak burada biraz daha kalabilecekmişiz gibi. oysa belki de hepimiz, bir süreliğine konakladığımız bu dünyada kendimize kalıcı bir yer arıyoruz.

başkalarının ne dediğini, ne düşündüğünü umursayamayacak kadar kendine dönmek zorunda olmak.

bir kere geldiğimiz dünyada telafisi olmayan hatalar da yapmışsak bundan sonrası için ciddiye almak zorundayız elbette.
kaderle seçim arasındaki ince çizgiyi ayırmak çok güç ya da benim kapasitemi aşıyor bunları ayırt etmek o yüzden çok düşünmek zorunda kalıyorum hareket etmeden önce.
dua ederken bile edeceğim duayı çok düşünürüm, gerçekleşince oluşacak ihtimalleri kestiremediğim için.
bazen de düşünmekten yoruluyorum kısa bir mola veriyorum kendime nefes alıp vermelik. o anlarda da allah’a emanetiz.

kendisi gibi olmayı tercih ettikten ve bunu başarabildikten sonra anlaşılma telaşına da düşmüyor insan.
beklemiyor da.
günümüzü doldurmaya bakarken arada azıcık da olsa mutlu olabilirsek ne ala.

iyi hissetmek için kendimi zorlamamak. üzüleceksem bir süre içimde o hüznü hissedip üzülüyorum, ağlayacaksam sevdiğim bir şarkıyı açıp birkaç damla göz yaşı döküyorum. bir süre sonra rahatlamış hissediyorum.
biriktirdiklerimiz, bastırdıklarımız psikolojimizi daha çok bozuyor.

ekleme: hepi börtdey…

ayakta izlenen konserlere bilet alacakken vazgeçmek.

anlam arayışında dibe doğru indikçe böyle oluyor. ara sıra yüzeye çıkıp nefes almak lazım hayattan keyif almak için.
bazen çok da şey etmeden yaşamalı..

fromm'a göre, sevgi her şeyden önce bir özen gösterme eylemidir. sevilen kişinin ihtiyaçlarını fark etmek ve bu ihtiyaçlara karşı duyarlı olmak sevginin temelidir.

günümüzde herkes kendi aklına o kadar çok güveniyor ki anlattıklarının bir karşılığı olmadığını görünce kendini yormak istemiyorsun..

“muhtaçlık ve yönetme durumu ortadan kalktığında da size olan sevgisi devam ediyorsa sizi gerçekten seviyordur.” (klinik psikolog tuna tüner)

sağlık, huzur.
çiçekler açtı, hava da ısındı mutlu oluruz bir şekilde.