lapsuda yazar profili

alkol alan biri olsaydım kesin bağımlı olurdum herhalde. melankolik halim bazen öyle bir baskın geliyor ki kendimi toparlamam çok güç oluyor.
terapi vs desen o da yetersiz geliyor, ilaç da kullanmak istemiyorum..
bugünlerde yine öyleyim sözlüğe sardım.

belki abartı gelebilir ama bugün ortamda birinin gözünde o hüznü gördüm aklıma ilk o geldi.
herhangi bir şeyin maddi değeri için uluorta çok ucuzmuş denmez, alamayacak olanların gönlünü üzmemeli.

edindiğimiz farkındalıkla ne yapacağımızı bilmiyorsak ya da artık yapılacak bir şey kalmamışsa üzebilir.

bir çay bir kıstırmaya bakar :)

çocuk yaşta bizim dışımızda gelişen olaylar sonucunda edindiğimiz doğruların pek de doğru olmadığı gerçeğiyle yüzleşmek.
ve o doğruların kendi elimizle bize verdiği zararları telafi etme çabası.
mümkün olduğu kadar tabii.

olduğum halimle olmam gerektiğini düşündüğüm halimi kucaklayıp sakinleştirdiğim dönemdeyim.
tabii ki daha iyisi olmak için gayreti bırakmamalı ama yıpranmadan, yıpratmadan olduğu kadar.

“zaten onun karşısında oyun oynanamayacağı düşüncesi ömer’e hem endişe, hem de sükûn vermekteydi. içindeki kepaze tarafları saklayamayacağından korkuyor, bir yandan da söylemeye cesaret edemeyeceği şeyleri onun kendiliğinden anlayacağını düşünerek, müsterih oluyordu.”

tanıdığım biri var; sosyal ağların sanki sırayla tadına bakıyor. bir dönem ekşi’de yazıyordu, sonra uludağ sözlük’e geçti. oradan buraya uğrayıp hesabını dondurdu, sonra tekrar ekşi’de çok kısa aktif oldu.
youtube’da bir ara sık paylaşım yapıyordu, şimdi pek ortalarda yok. instagram’ını kapatmıştı, sonra yeniden açtı, bir süre sonra yine dondurdu. şimdi tekrar aktif.
sanki kendi elinden tutup kendini sosyal ağlarda gezdiriyor gibi.
bence güzel bir hobi aslında. internet mahallelerini dolaşmak gibi bir şey.
buraya tekrar uğrarsa bir selam eder herhalde. belki de şu an okuyordur, kim bilir.

bambaşka bir şey bahanesi oldu ama asıl sebep fatmanur öğretmendi. geride bıraktığı evladına, tüm ailesine allah sabır versin.

bugün bir kez daha anlaşıldı, can güvenliğinin olmayışı.

özen göstermektir. özen gösterilerek yapılan her şey çok kıymetlidir.

bireyselde hayatını ne kadar düzene soksan da kolektifte savaş, ölüm, yoksulluk varsa iyilik hali de çok samimiyetsiz oluyor haliyle.
yoksunluğu hiç sorma.

eğer doğruysa, ciddi psikiyatrik geçmişi olan birinin hiçbir ciddi risk değerlendirmesi yapılmadan yeniden okula dönmesine kim izin verdiyse bunun hesabı sorulmalı. bu aynı zamanda açık bir ihmal zinciridir.
okul eğitim yeridir, hayata hazırlama yeridir, tedavi merkezi değildir. “topluma kazandırıyoruz” diyerek gerekli önlemleri almadan insanları yeniden kalabalık okul ortamına bırakmanın bedelini öğretmenler mi ödeyecek? bir eğitim emekçisinin canı bu kadar mı ucuz?
yıllar önce nöbetimde uzaklaştırma almış bir öğrencinin gizlice okula girip hırkasının içinden koca bir ekmek bıçağı çıkardığını gördüğüm anı hâlâ unutamıyorum. o an soğukkanlı davranamasaydım bugün bunları yazıyor olamazdım. böyle anlarda her şey saniyelere ve şansa bağlı. polis gelene kadar başınıza ne geleceği belirsiz.
okullarda güvenlik, asgari ücretle kapıda tüm gün ayakta bekletilen bir personelle sağlanmaz. bu güvenlik varmış gibi yapma halidir. gerçek önlem, gerçek denetim, gerçek sorumluluk gerekir.

keşke melike şahinin sesinden de dinleyebilsek dediğim güzel şarkı.

iki bisküvi arasına lokum kıstırmak.
çok severim, epeydir yemiyordum sabah aklıma geldi akşam da kahvenin yanında bir güzel yedim.
çocukken babaannemle teravih namazlarına gitme sebebimdi kendisi. çıkışta iki kutu birinde lokum birinde bisküvi, yiyerek eve yürürdük.
etrafımda babaannemden başka seven de yoktu o yüzden yaşlı özelliği benim için bu.

en konforlu olandır. keratin bakım yaptırıp düz kullanabilirsin, doğal halini nemliyken köpükleyip kıvırcık yapabilirsin , dilersen de basit bir saç sosisine sar güzel dalgaların olsun.

punch gibi peluşa koymalı.

çatalın bazı porselen tabaklarda çıkardığı sürtme sesi.
(bkz: misofoni)