lavinyaa yazar profili

az önce mutlu mutlu takılan dört çift arkadaşımla bi düğünden döndüm. insanın canı böyle günlerde sevilmek çekiyo. birinin sevgilisinin yanında çocuklaştığını görmek birinin eşinin yanında nazlandığını görmek buruk bi his bıraktı galiba içimde. sabaha geçer di mi..?
iyi geceler sözlükçüğümm

ne demiş ünlü düşünür ted mosby gece ikiden sonra verdiğin kararlar yanlış kararlardır. o yüzden git uyu canım kendim kapat gözlerini kapat zihnini hadiiiii

karşı tarafın sana dair merak duygusunun olmaması bence. sana dair, gününe dair, yaşamına dair ayrıntılarla ilgili öğrenmeye isteksizliği. heves kaçırır

bugün orta amerika’da nikaragua diye bi ülke olduğunu öğrendim. bi arkadaşımın dıdısının dıdısının dıdısı nikaragualıymış da bilmem nereliymiş. cehalet seviyemiz yerlerde hshsjsj

çok güzel bi dolunay var bu gece. az önce ona gülümsedim. kaçırmayınn

yağmurun ve istanbul’un tadını çıkarıyorum. yürüüüüyelim arkadaşlarrr lay la laylaylay :)

klima altı mesai dolumu bekleme saatleri

fiziksel özelliklerinden gideceksek el, göz, koku ve ses dörtlüsü. tok bi ses, fresh bi koku, temiz ve bakımlı eller, bi de uzun kirpikli ela veya yeşil göz olursa tadından yenmez hshshs
sadakattir, güvenilirliktir, zekadır, mizahtır, olgunluktur bunlar zaten alır götürür, ortak detaylar

fenerbahçe taraftarını da bu başlık kapsamında değerlendirebiliyor muyuz hdhdhd

zihin susturulan duyguları uykuya taşıyarak rüyalarda karşımıza çıkar. aslında zihin unutmaya çalıştığını değil iyileştiremediğini rüyalarında anlatır. freud babam boşuna rüya analizi diye tutturmamış hshsh

kurşun döktürme, okuma üfleme, tarot, yıldızname.. ne varsa atın üzerime ya bi düğüm müğüm çözülür belki hsjsjs

“acısa da öldürmezzzz
cehenneme döndürmezzz..”
biz ne cehennemlerden çıktık be kızım! sil yüreğindeki hüznü. alacağımız çok..

günaydınlar efendimmmm
bugün iş stresiyle değil de mutlulukla uyandım. kendime kafa izni. o zaman dans hshs bugün istanbul’un turisti olacağım. karaköy’de kahvaltıyla başlıyorum. canlı konum atıyorum çıkın çıkın gelin hahshs

çalıştığım iş yerinin önünde her gün besleyip büyüttüğümüz bir kedişimiz vardı. az önce iki yavrusunu bizle tanıştırmaya getirmiş. çıldırcam çok güzellerrrr

bu entry ye cevap verebilmek için ikindiyi kılıp geldim.
başka sorun olursa yaz hshshs

birkaç saat önce sinemadan çıkıp geldim.
hıçkırarak ağlatacak cinsten bir film değil ama bittiğinde yüreğinizde bir şeyin düğümlendiğini hissettiğiniz tam olarak anlamlandıramadığınız bir hüzünle bırakıyor sizi. etkileyici bir film olduğunu düşünüyorum. küçük hamnet’in çipil çipil mavi gözleriyle oyunculuğu yüreğinizi ısıtıyor. evladını kaybeden anne ve babanın yas süreçlerine tanık oluyorsunuz. bence oyunculuklar şahane. fısıltıyla, sessizlikle, jest ve mimiklerle o yoğun duyguların hissine kapılıp gidiyorsunuz. shakespeare’in edebiyat diline aşinaysanız filmde geçen anlatılar daha da anlamlı geliyor.

buruk bi özlem..
o saf, küçücük dünyamdaki mutluğu da neşeyi de o kadar özlüyorum ki. gökyüzüne bakınca mutlu olan kızı, masmavi denizi görünce heyecanlanan yanını, bi çam kokusuna bi papatya sarısına hayran olan tarafını, bi kedi sırnaşmasına tav olan yanını.. yara bere içinde büyümek, kanamak, filtresiz görmek yaşamı ne çok şey götürüyor insandan. o pembe hayallerle süslü kabuğundan çıkınca, en büyük hayal kırıklığım dediğin, uğrunda her şeyi göze aldığın, alçaldığın şeyin değmez olduğunu görünce karanlık da var diyorsun. neden var diyorsun, yeri geldiğinde nasıl bu kadar kötü olabilir ki canına can katan şeyler diyorsun. buna da büyümek diyorsun işte. gözünü açmak, gerçeği görmek, zarar’ında var olduğunu bilmek..
yaşadıkça kendinden uzaklaştığını hissediyorsun, uzaklaştıkça var olan o eski ben’i özlüyorsun. kendini, özünü o kadar özlüyorsun ki artık kahkahanın altındaki buruk tadı bile fark ediyorsun.
kendimi yıprattım, çürüttüm, kaybettim.. en çok da özledim.

tek başıma bir yolda duruyorum. etrafımda her şey hareket halinde; koşuşturanlar, gülüşenler, kriz geçirenler… ben durmaktan başka hiçbir şey yapamıyorum.

alışınca tıngır mıngır giyiliyor vallah. topuklu giyen kadın özgüveni diye bir şey var. ayakkabıyı ayağına geçirdiğin an yükleniyor otomatik.
topuklu ayakkabı bir kültürdür, sen giyersin giymezsin beni ilgilendirmez bshshshs