malaparte yazar profili

hayatımın ilk on yılını hiçbir şey anlamadan yaşadım; ikinci on yılını umursamadan yaşadım; üçüncü on yılını ise her şeyi umursayarak, anlamlandırmaya ve çözmeye çalışarak yaşayıp nihayet hiçbir şey elde edemeyerek tamamladım. bugüne dek kendime karşı hep dürüst, tarafsız ve eleştirel olduğum zannıyla yaşadım fakat adamakıllı düşündüğümde kendim hakkında tek bir fikre dahi sahip olmadığımı gördüm. üzerine düşündüğümde fazla zamanımı almadı kötülüğe meyilli bir yaradılışa sahip olduğumu anlamak. daha ziyade vakit alan bunun tarafımca kabullenilmesi oldu. daima kendime dünyadaki kötülükleri ve kötü kimseleri örnek sunarak kendimi bu fikirden caydırmak için gayret etsem de ellerim bunu yazmaktan katiyen geri durmayacak: ben kötü bir insanım, ben kötü bir insanım, ben kötü bir insanım...

iki mart günü terk ettim fabrikayı. terk ettiğim onlarcasından biriydi. orayı özel kılan hiçbir detay yoktu ki onunla tanışana kadar...
her şeyin tekrarını yaşadığımı hissediyorum. bu sabah onu aradım ve vedalaşamadığımızı bahane ederek onunla konuşmaya çalıştım. pek hevesliydi. fabrikadaki sohbetlerimizin, şakalaşmalarımızın, sahip olduğumuz aynı hayallerin yalnızca vakit geçirmek için girişilen bir konuşmada uydurulan sözler olduğunu düşünüyordum onun hevesli ve neşeli sesini işitene dek. doğrusunu isterseniz yoklamak için aramıştım ve ellerim gerçekten de somut bir şeylere tesadüf etmişti. her şey başa sarıyordu ve ben çok memnundum. çünkü bu aşamadan sonrasını tahmin edebiliyorum.

eğer her şey beklediğim gibi olacaksa bu beni iyileştirecek şifalı bir ilaca rastladığımın göstergesidir. çünkü başkasının olan bir kadının peşinde harcadığım ruhumu geri kazanmamın tek yolu olmasa da gerekli bir yolu bu. bir başkasının olanı elde etmeye çalışmanın ne demek olduğunu biliyorum ve şimdi o çabayı beni sevmeye hevesli bir kadından göreceğim. heyecanlıyım. zira bu ilişki, asıl ilişkimin gerçek hislere dayalı olmadığını apaçık gösterecek bana. ben oyunbaz ve yaramaz bir çocuğum sadece...

onun derin kahverengi gözlerine baktım. insani bir duygudan eser yoktu. böylesi bir teklifi sunarken bile o kadar donuk bakıyordu ki onun duyması gereken ürpertiyi ben duydum. derhal dışarı çıkıp birkaç temiz soluk almak istedim. çıkar çıkmaz midemden yükselen iç bulantısını kusuverdim. zihnimin bana göstermediği fakat derinlerde beni kusturan o görüntüleri az çok tahmin edebilmiştim. o ise hiç istifini bozmadan oturmuş ananas dilimlerini yiyordu. kafa karıştırıcı birisi olduğunu itiraf etmeliyim. aslında onu çoğu zaman güvenilmez buldum. fakat nedir bu yolda ilerlememi sağlayan giz, hala keşfedebilmiş değilim. belki de beni bu ilişkide hapseden tek şey bu merak duygusudur. kendim hakkında o kadar çok düşünüyorum ki buna neden olan bu kadını düşünmeye fırsat bulamıyorum… zaman zaman bazı gerçeklere rastlasam da düşüncelerimde silikleşiyorlar. bu kadın tekinsiz bir hayalet adeta… yalnızca korkularımda görünen, geri kalan zamanda varlığıyla yokluğundaki farkı göremediğim tuhaf bir yaratık. ona neden güvendiğimi bugün bile anlamış değilim. başıma çok büyük belalar açacağı kesin fakat niçin kendimi engelleyemiyorum? güçlü iradem onun karşısında çelimsiz bir çocuk sanki. en büyük zayıflığım bu kadın. yalnızca kadınlığından ileri gelen bir zafiyet değil bu. bilmiyorum, anlamıyorum, çözemiyorum… beni belirsizlik mahvediyor… o ise en büyük kozunu böyle oynuyor işte! ne kadar zayıflık gösterirsem göstereyim hala en büyük silahıma sahibim! ondan daha akıllıyım! evet, onu aklımla alt edeceğim! duyguların çarpıştığı arenada ben çoktan öldürüldüm! akıl arenasında ise beni mağlup edebilecek kadınla karşılaşmadım! hem de ben çıplak elle dövüşeceğim!

evli olabilir.

karşınızdaki insan eski bir mahkumsa, öfke problemleri yaşıyorsa, dünyanın merkezindeymiş gibi davranıyorsa başka ne gelir elden? bu adamlara alfabeyi öğretmekten başlamalı işe. bu konuda oldukça net bir karara sahibim. ne yazık ki bunu sağlayan da aynı insanlar. esasen çok basit konular. gerçekten konuşmaya bile değmez. ama işçi sınıfı işte, en ufak konuyu bile büyütür, dedikoduya bayılır. özellikle kendisiyle ilgili olanlara... konuyu büyütürken de çalışma şartları ya da maaş ile alakalı durumları es geçerler.

bir insan otogardan niçin nefret eder anlamıyorum lan. otobüslerin girip çıktığı yer basitçe.

öğle yemeği yedim. etli nohut yemeği, pirinç pilavı, salata ve şehriye çorbası.

kahve almam lazım. bokkafe içmekten ağzım kayış gibi oldu.

adaylığımı koyabileceğim kategori. sözlükte hiçbir rolüm yok lan. eskiden kendimi sözlüklere ait hissederdim. şimdi o da yok. içimi akıtmaya geliyorum.

sözlükte adamakıllı dolanamıyorum lan. bu kadar reklam mı olur?

ikinci yazar çok haklıdır. başıma gelmiş ve onaylanmıştır. her insan böyle değil tabii ama böyle biriyseniz bu işe kalkışabilirsiniz.

askerden sonra kişisel bakım bağımlılığına tutuldum. gratis kartı olan bir erkek oldum çıktım. ama son birkaç yıldır en keyif aldığım şey bu. işten geldiğimden bu yana yüzüme kremler sürüyorum, kaşlarımı alıyorum özenle. her uzuv için ayrı bir kremim var neredeyse. simli vücut spreyim bile var ve en bayıldığım şey de bu.

yeniden başlamak istiyorum. az önce radyocunun biri önündeki metni okurken beş kere hata yaptı. öyle bir insana dönüşmek en büyük korkum.

termosu evde unutmak...

yirmi dört saat entry giren bir yazar vardı burada. onu göremedim ya bir süredir. öldü mü acaba

nasıl fikir dostlar. sağır açıcı.

ben samimiyetsizim galiba. yalnız kalınca hep böyle düşünüyorum. belki birilerinin yanındayken çok başka davranıyorum ama yalnız kalınca kendimle tanışıyorum. bu samimiyetsizlik mi kişiliksizlik mi bilemiyorum.

market kahveleri için söylenirse doğru önermedir.

profilime girebilir miyim acaba?

allah bu duruma düşürmesin kimseyi.