mefistomelek yazar profili

şöyle ki

koca bir film.
özetlemek gerekirse:

içime gömdüm kimse bilmesin diye
sözünü etmedim kimse duymasın diye
sevdamı ah rüzgârlara verdim
savruldum, savruldum, savruldum ben.

mansur yavaş
kendimi affediyorum, herkes hata yapar.

hayatımın hüzün ve sevinçlerine eşlik etsinler diye pek çok kültürden, pek çok tarzdan, pek de çok sanatçı dinliyorum. bu anlarıma eşlik etmek üzere tek bir kişi seçmek zorunda kaldığım bir senaryoda, hiç uzunca düşünme gereğinden bulunmadan seçeceğim isim olur kendisi. neredeyse yetmiş yaşında olduğu hâlde gırtlağından pek bir şey kaybetmemiş, verdiği konserlere katılamasak da paylaşımlarıyla biz fukaraları da mutlu ediyor sağ olsun.
böyle dedim diye gözüme uyku girmez şimdi "gırtlağından hiçbir şey kaybetmemiş" olacaktı doğrusu. hatta şarkıları daha bir gönül parçalar, daha bir ferahlatır olmuş.
sesi, şarkıları ve tarzıyla kulağımızın pasını sildiği sağlıklı uzun bir ömür diliyorum.

rüya (şarkı) başlığında bir tanım göründüğü hâlde başlık beni rüya başlığına yönlendiriyor, belirtmek isterim ki bu bir düş tanımı değildir.
çiğdem talu - melih kibar şarkılarından biridir. ilk defa renkli dünya filminde gülşen bubikoğlu'nun fiziksel performansıyla yeliz'in muhteşem yorumunun birleştiği bir sahnede dinlemiştim. filmi izleyeli çok oldu fakat neyse ki şarkı hâlâ fırsat buldukça kendini hatırlatır.

görüntü kalitesi çok kötü fakat bahsi geçen sahne budur:

sakın dokunmayın bana

kişilerin kendine yakışanı yaptığı her zaman açıktır. siyasilerin büyük çoğunluğu uygun şartlar oluştuğu takdirde, bireysel çıkarları doğrultusunda adım atacağı da açıktır. mevcut hükümetin kurduğu sistem, siyasiler dâhil herkesin söz hakkını elinden almış durumda. son gelişmeler karaktersizliktir fakat bununla beraber korkunç bir düzeni de gözümüze sokmaktadır.
gözümüze sokulan sisteme değil, yine kişilere ağız dolusu çirkin laflar hazırlıyoruz tabii. çünkü başka bir şey bilmeyiz ve çünkü bu kolayımıza geliyor her zaman. en baştan beri böyle yaptık, biz kişilere odaklandıkça onlar kaşla göz arasında temele bir tuğla daha koydu. protesto hakkımızı her zaman yanlış yerde kullandık. kemal kılıçdaroğlu, her zerresi pislik kokan sistemin çok küçük bir parçası yalnızca. koca koca tepkiler veremiyorum ne yazık ki, bunu ön görmek delice bir şey değil neticede.

depeche mode-policy of truth

#3980625
edit: tanımı silmişler; kendini kürtler üzerinden anlatan, anladığımız kadarıyla ancak kürtlerin varlığıyla var olabilen flavius belisarius tarafından kürtlere yönelik cinsel içerikli sansürsüz küfür içeren bir görsel paylaşımı vardı. sansürsüz olduğunu özellikle belirtiyorum zira muhtemelen sansürlü paylaşılsaydı tanım silinmeyecekti.

bunun hiçbir versiyonunu bırakın söylemeyi, düşünmek bile bana yakışmaz fakat türk versiyonu herhangi bir kimse tarafından paylaşılmış olsaydı ortalığı ayağa kaldırırdınız. hatta hızınızı alamayıp yapan yazarın sözlükten uçurulması, o da olmazsa en kötü bir ceza alması için moderatöre gözyaşı dökerdiniz.

bu noksanlık çok fena, çok acı fakat sizler için değil; farkında olan kimseler için. olan aklınızla kendinizi memnun etmenin, önemsenmenin bir yolunu bulmuşsunuz, bununla gurur duyduğunuz da ortada. herkes kendini önemli hissetmenin bir yolunu bulmalı elbette. sizin yolunuz için ne diyebilirim ki, acınası!

şarkı dinlerken aklınıza gelen kişiye dair tüm anıları sildiğinizi düşündüğünüz bir anda bile denk gelince, anıların sizi henüz bırakmadığını hatırlatma potansiyeline sahip bir şarkı. üstelik yalnız hissetmediğiniz bir anda dahi yalnız olduğunuzu zannetmenize sebep olabilir. öyle bir şarkı.

muhtemelen elinizden alındığı takdirde yaşamdan vazgeçeceğiniz şeylerdir. en azından ben öyle anlıyorum ve kişinin kendi varlığı dışında söylenen her şeyi fazlasıyla romantik buluyorum. yaşamın başka bir nedene bağlanmasını sağlıklı bulmuyorum, doğduk ve ömrümüzü hak ettiği üzere en iyi şekilde nihayete erdirmemiz gerekir. yaşamak bundan ibaret.

imza attığı tüm işleri sanat eserine dönüştüren kürt sanatçı. çok sıradan bir şarkıyı bile modern-geleneksel karması tarzı ile harika bir esere dönüştürebiliyor. aslında tek başına yaptığı işlerde elbette çok başarılıdır fakat sanat eseri diye bahsettiğim içeriklerin çoğu, hunergeha welat grubu ve şêro hindê ile beraber yaptığı işlerdir. yalnız şervan badînî'ye bağırmadan da şarkı söyleyebileceğini söylemeleri lazım, fena bağırıyor fakat o da nazar boncuğu olsun diyerek görmezden geliyorum.
birkaç şarkıları =>
sözleri o kadar umurumda değil ki, bütün olarak bayılıyorum:

şervan badînî'ye rağmen çok güzel:

pek çok kişiden dinlemiş olduğum bir şarkının en iyi versiyonu:

evîna derwêş û edûlê daha ne kadar iyi yapılabilirdi bilemiyorum:

...

entelektüel görünme çabasında olan kimseler ile "ya saçma salak hareketler sergiliyorum, çok yüzeysel görünüyorum ama bakmayın, ben de boş değilim" mesajı vermek isteyenlerin genellikle şov yaptığı eylem. okuduğu kitaplar hakkında yorumlarını paylaşanlardan bahsetmediğimi söylememe gerek var mı bilmiyorum. yoktur umarım.

once güzel bir film fakat hikâye arayışında olduğumuz bir anda değil, dinlenmek için uzandığımızda yormayan bir içerik arayışında olduğumuz bir anda izlemek için çok doğru bir tercih olur. john carney filmleri hikâye konusunda genel olarak vasat olsa da, belki de vasatın altı, müzisyen olmasının da etkisiyle iyi şarkılar kullanıp filmlerini izletebiliyor. yine de once için iyi bir film diyebilirim; if you want me, falling slowly, the hill veya diğeri güzel şarkılarından bağımsız, hakikaten güzel denebilecek bir film.
şarkı ve marketa irglova hakkında söyleyeceklerim bu kadar, evet.

bu şarkı, müsebbibi olduğumuz mağduriyetlerden dert yanmak gibi bir şey sanırım. ya da durum tespiti yalnızca. her neyse, çiğdem talu ve melih kibar'ın harika şarkılarından biri olarak bilirim ve elbette müsebbibi olduğum mağduriyetlerden birine parmak basmasıyla.

genellikle hoşlanmadığım sözlerdir. takılı kalması durumunda adına earworm denen bir lanete dönüşebilir. herhangi bir şarkının zihinsel yüke dönüşmesinin tatsızlığı karşısında, kendinizi sözleri unutmanın yollarını ararken bulabilirsiniz. şarkıyı baştan sona dinlemek, dikkati farklı bir şeye yönlendirmek, tüm dikkati şarkıya yönlendirmek ve daha bir sürü çözüm önerisi olsa da denenmesi durumunda birçoğunun işe yaramadığını görmek çok da şaşılası değil. zira şarkı isterse lütfedip gider, istemezse bizi günlerce meşgul etmekten çekinmez; onu unutmak ne haddimize! ben yine de birçok yolu denemiş ve şarkının bana hissettirdikleri hakkında bir şeyler yazınca rahatladığımı deneyimlemiştim. çok rahatsızlık duyulan bir konu haline geldiyse bence bu yöntem fena sayılmaz.

sevdiğim -bazı- şeyleri paylaşmak beni çok mutlu ediyor. burası ve profilim sevdiğim şarkılarla dolu, sanırım normal sözlüğü yalnızca sevdiğim şarkıları paylaşmak için kullanıyorum.
baş ağrısından kıvrandığım hâlde aklıma gelince dinlemeden geçemediğim hatıralar hayal oldu en sevdiğim şarkılardan biriyse neden profilimde bulunmasın diye düşündüm.
ve

ilk yirmi saniye için on yüz bin milyon defa dinlemiş olabilirim. belki daha az.

seni hayatımca sevdim
kulağıma hitap etmesi sebebiyle genellikle nefes'ten dinlemeyi tercih etsem de şarkının duygusunu öldürdüğüklerini düşündüğüm için en iyi versiyonunu dinleme ihtiyacı duyduğum zamanlar oluyor. en iyi versiyonu elbette tanju okan'a ait.

hakkında bir şeyler yazmak -aslında üzerine çok düşünmek- istemediğim ama bir yerlere de mutlaka not etmem gerektiğini hissettiğim ingmar bergman filmi. sevgili yönetmenin diğer filmleri de pek iç açıcı değil elbette; her filminden sonra stresten en azından birkaç tel saç kaybı yaşamış oluyorum. fakat bu film, şu zamana kadar izlediğim her şeyden çok daha farklı bir yerden yakaladı beni. nereden yakaladığını ben de tam çözemiyorum. ölüm ve yalnızlık temaları hayatımda ilk defa gerçek bir korku filmi etkisi uyandırdı bende.
bu kadar kâfi.

oyumu awa ly'den yana kullanıyorum. böylesine muhteşem bir sesin başka bir açıklaması olamaz. abartıyor olduğuma dair geri bildirimler alsam da daha iyi bir sesle karşılaşmamış olduğumdan eminim. kulaklarım beni yanıltıyor olamaz.




gördüğünüz üzere allah var.
nilüfer'i de aynı sebepten delil olarak gösterebilirim.
düzenleme sebebi:

en iyi yorumu melihat gülses'e ait olan harika bir şarkı.

güne başlarken halı desenini daha dikkatli incelemek isteyenler için doğru bir tercih.

muhteşem görüntüleriyle göz boyayan 1965 yapımı agnes varda filmi. göz boyuyor dediğime bakmayın, mutlu olmak için delirenlerin izlemesini tavsiye ederim.
güzel şeylere karşı doyumsuzluğumuzu anlatan bir film. sürekli olarak güzel olana ulaşmak için çırpınıp duruyor, elimizde avucumuzda bize ait ne varsa uğrunda heba ediyor, elde ettiğimizde de daha fazlasını istiyoruz. daha fazlasına ulaşmak için bize ait olan, bizi biz yapan bazı taraflarımızın yok olduğunun farkında mıyız? verdiğimiz kayıpları hatırlıyor muyuz, ya da onları hatırlamaya değer buluyor muyuz? kayba göre cevabı değişecek sorular bunlar ama eğer bir kişiyse kaybettiğimiz, hayatımızın her anında varlığını hissettiğimiz bir kişiyse bu; muhakkak hissedilir, bizim için artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz ve onun yokluğunun yarattığı boşluk doldurulamaz. böyle olmalıdır.
hayattaki en büyük gayesi mutluluğa erişmek olan insanlardan hep korkmuşumdur. filmin başkahramanı françois da tam olarak onlardan biri; mutluluğun daha fazlasına ulaşma arzusuyla sergilenen bencilliğin ve doyumsuzluğun çok iyi yansıtıldığı bir karakter. verdiği kayıp için kendini paralamasını istersin ama hayır; her ne kadar doldurmayacağı, yerlerinin ayrı olduğu ifade edilse de gidenin yerini dolduran başka biri zaten vardır. bu sebeple kısa süren bir durgunluk, yas için yeterli görülür. zaten mutluluk delisi kimselerin anlatıldığı bir evrende, mutsuzluğa dair herhangi bir detayın altı çizilemezdi. yine de insan, suçlu olduğunu bilen ve bundan az da olsa rahatsızlık duyan birini görmeyi arzuluyor. canhıraş bir feryat beklemiyor belki ama yitip gidenin arkasından hiç değilse bir yas tutulsun istiyor, masada toplanıp konuşulan tek konu çocukların ahvali olmasın istiyor.
istiyoruz ya yine de dediğim gibi bunların olması abes olurdu, ne de olsa filmin adı mutluluk. varda, mutluluğu öyle mutlak şekilde sunuyor ki, karakterlerin yas tutması kurduğu düzene haksızlık olurdu. bir parçanın eksilmesi, bütünün neşesini bozmuyor; sadece eksilen parçanın yerine bir yenisi ekleniyor ve cıvıl cıvıl olan hayat, kaldığı yerden tüm güzel renkleriyle akmaya devam ediyor.