smultronstallet

bir ingmar bergman filmi. bu film bence sinema tarihinin en iyi filmi olabilir. şu anlamda film öncelikle sinemanın bir fikirden değil bir inançtan kurulmasını anlatıyor. o yüzden bergman filmlerinin hemen hemen hepsi inanç filmleridir istisnasız. yaban çilekleri ise inançla psikanalizi birleştiren bir film ama filmi ayrıcalıklı kılan şey atmosferi ama bu atmosfer o kadar tuhaf tasvir edilmiş ki seyirciler şu sürekli kullanılan ve bir türlü ne olduğu tanımlamayan kafkaeskin ne olduğunu bu filmde anlayabilirler.

(bkz: ingmar bergman)
(bkz: yaban çilekleri)

yaban çilekleri

1957 yılında çekilmiş, 1 saat 32 dakikalık bir ıngmar bergman klasiği.

film; 78 yaşındaki profesör ısak borg'ün fahri doktorasını alacağı günün sabahı gördüğü bir rüya ile başlıyor.

akrepsiz yelkovansız saatler, tabutta gördüğü kişinin kendisi oluşu, oğlunun eşi marianne ile çıktığı araba seyahatinde çocukluğunu ve gençliğini anımsayışı, ölüm korkusu, yalnız olduğu için mi bencil, yoksa bencil olduğu için mi yalnız olduğu, gibi sorularla, geçmişiyle hesaplaşıyor.
95 yaşındaki annesinin yanına gittiğinde gördüğü saatte de akrep ve yelkovanın olmayışı, bir nevi, zamanının kalmadığını muştuluyor.

filmi izlerken irkildim, bir saatte akrep ve yelkovanın olmaması, yelkovan ve akrepsiz bir saatin neye benzeyeceğini ve zamanın anlamını düşündürdü.

filmde bazı imgeler ön plandaydı, saatler, yaban çilekleri, arabadaki insanlar...

arabadaki yolculuk fâniliği simgeliyordu, yaban çilekleri ise çocukluğunu...

ıngmar bergman yalnızlığın verdiğimiz kararlar sonucu yaşadığımız teklik olduğunu vurgular gibiydi, profesör üzerinden anlattı bunu.

profesör de verdiği kararlar sonucunda yalnızlığa itilmiş hissediyordu.

oyunculuklar ön plana atılmamıştı, bergman anlatmak istediğini oyuncu üzerinden değil de durum üzerinden anlatmayı tercih etmiş, diğer filmlerinde olduğu gibi...

güzel bir filmdi.. yaban çilekleri

isveçli yönetmen ingmar bergman'ın 1957 yılında çekmiş olduğu film. mesleki hayatının en tatmin edici zaman diliminde kazandığı onur ödülünü almak üzere yola çıkan bir profesörün seyahatini izliyoruz. profesör için bu yolculuk tam bir iç hesaplaşma durumuna evriliyor. profesörün yaptığı hataları, yüzleştiği geçmişini bergman bize rüyalar yoluyla aktarıyor. yaşam boyu süregelen eylemlerinin sonucunu idrak ederken bir yandan ölümü de kabullenmek durumunda kalıyor profesör.

biraz önce dinleyici konumda olduğum sohbet esnasında filmden bir replik geldi aklıma, paylaşmam gerekiyordu. sessiz kaldığım ama iş arkadaşlarımın büyük bir hevesle yaptığı sohbetin bana anımsattığı film repliğini aşağıya bırakıyorum sözlükçüm.



güzel kadın ben senin oğlunun karnıyarığın yanında pirinç değil de bulgur pilavı seviyor olduğu bilgisini ya da eşinin her hafta cumartesi arkadaşlarıyla dışarı çıkıyor olduğu bilgisini neden öğrenmek zorundayım? hayır sohbete dahil olmayınca ya da en azından yanlarında bulunmayınca da burnu havada oluyorsun.

hakkında bir şeyler yazmak -aslında üzerine çok düşünmek- istemediğim ama bir yerlere de mutlaka not etmem gerektiğini hissettiğim ingmar bergman filmi. sevgili yönetmenin diğer filmleri de pek iç açıcı değil elbette; her filminden sonra stresten en azından birkaç tel saç kaybı yaşamış oluyorum. fakat bu film, şu zamana kadar izlediğim her şeyden çok daha farklı bir yerden yakaladı beni. nereden yakaladığını ben de tam çözemiyorum. ölüm ve yalnızlık temaları hayatımda ilk defa gerçek bir korku filmi etkisi uyandırdı bende.
bu kadar kâfi.