ablayla olan ilişki

milletin ablası olmadığı için başlığı açmak bana düştü.

benim ablam harika bir insandır ve abladır. çok fedakar ya, kıyamıyorum ona.

ilkokulda sırf onunla dışarıda oynayacağız diye çizgi çalışmalarımı o yapıyordu, erkenden çıkıyorduk evden. okuma yazmayı ikinci dönemin sonlarına doğru söktüm ben.*

her zaman benden daha sıskaydı ve küçüktü ama bağıra basılan da her zaman ben oluyordum. beni korumak için kendini öne atmasına hala hayranım. eh ben de onun için az kavga etmedim şimdi.

geçen günlerde ağzından favori aile üyesi olduğumu duydum. nasıl mutlu oldum anlatamam.

çocuklukta evcilik oynadığın, ergenlikte saç başa kavga ettiğin, ergenlikten sonra her şeyini paylaştığın, ablanın evlenmesiyle araya bencilliğin girdiği ilişkidir.

en güzel ilişkidir. abla candır. annedir babadır arkadaştır herşeydir.

birkaç saat önce ablam saçımı düzleştirirken sırtım kaşındı, kaşımaya çalıştım. ben söylemeden sırtımı kaşıdı. oy onun şifalı elleri ne güzel, yerim. ablam seni seviyorum demese de olur.

çok kahrımı çekmiştir, allah ondan razı olsun.

yok ki arkadaş şöyle bir dert ortağımız olacak ablamız.mevlam bize abiyi layık görmüş onun da kendine dermanı yok be sözlük. güzel olur du şöyle minnoş bir abla olması insanın hayatında. erkekler yobaz efendim ne anlar dertten sıkıntıdan.

komple kardeşim yok.

ondan daha buyuk durdugum icin abi kardes iliskimiz var.

iyidir ya abladir. karaktersiz maraktersiz ama iyi cocuk.

abla, anne yarısıdır.

iki erkek kardeşim var. en büyük olarak, annelik de yaptım sayılır. kardeşlerim kurban olurum onlara.