ahmed arif'in dizeleri

uçurum gibi büyür içimde
hasretin.
ve ben seni
var olmanın sınırında
yok olmanın ötesinde sevmişim.*

terketmedi sevdan beni,
aç kaldım, susuz kaldım,
hayın, karanlıktı gece,
can garip, can suskun,
can paramparça…
ve ellerim, kelepçede,
tütünsüz uykusuz kaldım,
terketmedi sevdan beni…

maviye
maviye çalar gözlerin,
yangın mavisine
rüzgarda asi,
körsem,
senden gayrısına yoksam,
bozuksam,
can benim, düş benim,
ellere nesi?
hadi gel,
ay karanlık...

itten aç,
yılandan çıplak,
vurgun ve bela
gelip durmuşsam kapına
var mı ki doymazlığım?
ille de ille
sevmelerim,
sevmelerim gibisi?
oturmuş yazıcılar
fermanım yazar
n'olur gel,
ay karanlık...

yiğit harmanları, yığınaklar,
kurulmuş çetin dağlarında vatanların.
dize getirilmiş haydutlar,
hayınlar, amana gelmiş,
yetim hakkı sorulmuş,
hesap görülmüş.
demdir bu...

demdir,
derya dibinde yangınlar,
kan kesmiş ovalar üstünde mayıs...
uçmuş, bir kuştüyü hafifliğinde,
çelik kadavrası korugan'ların.
ölünmüş, cânım, ölünmüş,
murad alınmış...

gelgelelim,
beter, bize kısmetmiş.
ölüm, böyle altı okka koymaz adama,
susmak ve beklemek, müthiş
genciz, namlu gibi,
ve çatal yürek,
barışa, bayrama hasret
uykulara, derin, kaygısız, rahat,
otuziki dişimizle gülmeğe,
doyasıya sevişmeğe, yemeğe...
kaç yol, ağlamaklı olmuşum geceleri,
asıl, bizim aramızda güzeldir hasret
ve asıl biz biliriz kederi.

içim, bir suskunsa tekin mi ola?
o malta bıçağı, kınsız, uyanık,
ve genç bir mısrâdır filinta endam...
neden, neden alnındaki yıkkınlık,
bakışlarındaki öldüren buğu?
kaç yol ağlamaklı oluyorum geceleri...
nasıl da almış aklımı,
sürmüş, filiz vermiş içimde sevdân,
dost, düşman söz eder kendi kavlince,
kınanmak, yiğit başına.
bu, ne ayıp, ne de yasak,
öylece bir gerçek, kendi halinde,
belki, yaşamama sebep...

evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu.
hani, kurşun sıksan geçmez geceden,
anlatamam, nasıl ıssız, karanlık...
ve zehir - zıkkım cigaram.
gene bir cehennem var yastığımda,

gel artık...

şöyle söylüyordu bir mektubunda:

leylim leylim dünyamızın yarısı
al-yeşil bahar,
yarısı kar olanda
gene kavim-kardaş, can-cana düşman,
gene yediboğum akrep,
sarı engerek,
alnımızın aklığında puşt işi zulüm
ve canım yarı geceler
çift kanat kapılarına karşı darağaçları,
mahpusanede çeşme
yandan akar olanda,
gelmiş yoklamış ecel
kaburgam arasından.
yoklasın hele...

çağıdır, can dayanmaz,
çağıdır, en çatal, en ası,
cehennem koncası memelerinin.
çağıdır, kırk gün-kırk gece
kolların boynuma kement,
ha canım kötüye inat...
vah ki ne desem,
kurşunları namlulara sürülü,
iki elleri kan,
baskıncılar uykumuzu yıkar olanda,
alır yüreğim:

yankın yasak, aynalara.
inemem bahçende talan,
tam, boş yanı bu, derim namussuzun,
tam, bıçağım cehennem gibi güzelken,
aklıma düşüyorsun
ellerim arık...

bilmiş
bütün zulalar
eğri hançer, kara mavzer, kan pusu.
ve insan düşüncesinin o en orospu,
o en ayıp, frengili yemişi,
çıldırtılmış uranyum
bilmiş,
bilsinler!
sana nasıl yandığımı
uuuuy gelin...

işte kan tutmuş korsanlar,
haramla beslenmiş azgın,
düzmece peygamberler
ve cüceleri
ve iğdiş ve aptal kölelerine karşı,
işte bir kez daha
bu can bendeyken,
delin, divanenim işte
uuuuy gelin...

bu yasaklar,
firavun kalıntısı.
yoksun,
aktan-karadan.
gizline, canevine kurulu faklar.
gün ola, umut kesip korkunç yetinden,
murdar tutkusuna dünyasızlığın,
gün ola, düşesin bekler.
düşme!
ölürüm...
gözlerinden, gözlerinden olurum.

leylim leylim
ayvalar nar olanda
sen bana yar olanda.
belalı başımıza
dünyalar dar olanda.

bu dizeleri çok seviyorum
:) .......
öyle yıkma kendini,
öyle mahzun, öyle garip...
nerede olursan ol,
içerde, dışarda, derste, sırada,
yürü üstüne - üstüne,
tükür yüzüne celladın,
fırsatçının, fesatçının, hayının...
dayan kitap ile
dayan iş ile.
tırnak ile, diş ile,
umut ile, sevda ile, düş ile
dayan rüsva etme beni.
......