anı

simdi biz bu cocukla bir sozlukte tanıstık.
kankaya bagladık. birkac yıl mesajlastık, yazdık, cizdik.
gonlu genis, guzel bakan bir adam. bana hep "sen paris lerde okuyan, acayip guzel, acayip zeki ve bilgili bir kızsın. sen hepimizden ayrı kulvardasın. asmıssın." derdi sagolsun.
sonra bi ara bana yazmaya basladı. ben anlamamazlıga geldim. bu boyle birkac ay surdu. uzatmiyim sonra bir yakınlasmamıs oldu. bir iki hafta bir iki kere takıldık. ve gercekten ruya gibiydi. olaysız dagıldık. ilerleyen yıllarda ben cesitli arkadaslarla ona ustu kapalı mesajlar yolladım, gel diye. gelmedi. ama artık anlıyorum: -ruya gibi bir paylasımımız oldu. ve zirrvede bırakmak istedi ki o buyu hic bozulmasın.

simdi beni anlıyor musun?

ınsanin basindan gecmis, hayatini degerli kilan ve zaman zaman derin dusuncelere sevk eden gecmis deneyim, ogreti ve anlarin zihin icin carpici olanlari.

neden bilmiyorum bugun cok degişik bi anım geldi aklıma.
paris te studio dairem var. orda okuyorum. bir erkek kankam evsiz kaldı. dedi iki ay sende yasayabilir miyim. tabi dedim, buyur gel.
yıl 2005 filan galiba.
o donem takınıtılı oldugum bir eski sevgilim var...
sevgilim de var ama o donem biraz limoniyiz normalde cok sevsem de..

bi gun gec vakitte eve geldi benim kanka.
dedi ki senin gibi çiçek bir kız hakkında dısarda neler konusuyorlar, bilmiyorsun, cok uzuluyorum.
sonra da gozlerinden bikac damla yas aktı melegin. sever beni.
ben cok kotu hissettim. o zamana kadar da bende uc dort kişi olmus.
o kadar kirli hissettim ki temizlige basladım.
iki gün temizlik yaptım.
sanki evi temizlersem ben de kirimden arınacak, temizlenecektim.

bok gibi insanların güzel anıları olduk.

ne zaman ani kararlar verdiysem o anlarım güzel birer anı oldu. hiç sekmedi. o yüzden sevmem kararsızlığı. aklıma düştüyse bir şey kaçışı yok.