arkadaşla beraber büyümek

hayatımın en güzel şeyi. beraber değiştik ama hala harikayız. değişen şeyleri sevip takip etmek kelimelerle tarif edilemez. eskiden gram ilgimizi çekmeyen her şeyi paylaşmak falan ne tuhaf.

burada işin püf noktası: kişiyi olduğu gibi seviyoruz ve onu kabulleniyoruz. yoksa biz de biliriz caps üzerinden gülmeyi ama şimdi almanların beslenme alışkanlığı üzerinden anatomilerini incelemek de büyüdüğümüzün bir göstergesi değil de ne.

güzel olduğu kadar insanı daha da fazla olgunlaştıran durumdur. mutluluğu ve mutsuzluğu paylaşarak geçen onca yıldan sonra geriye dönüp derin bir of çekmenin veya içten bir kahkaha patlatmanın verdiği his eşsizdir.

herkesin yaşamasını umduğum bir durum. gerçekten çok çok güzel ve bence eşi benzeri yok. çok sevdiğim çocukluğumdan beri her anımı beraber geçirdiğim 2 arkadaşım var. beraber büyümenin cidden kelime anlamıyız. her şeyi beraber yaşayıp beraber gördük, beraber öğrendik. ve hepimizin hayatını birbirine o kadar paralel ilerledi ki. onlarla her görüşmem benim için terapi gibi oluyor. bu beraber büyüme olayının çok güzel bir şey olduğunun hep farkındaydım. fakat aramızdan ehliyeti ilk alan kişinin arabasına ilk binişimizde ve bizi bir yerlere götürüşünde cidden bu durumun değerini ve güzelliğini çok net anladım. çok basit bir olaydı belki ama içten içe bir gurur hissettim.

seni çocukluğundan beri bilen, seninle aynı şeyleri yaşayan, her anında bir şekilde yanında olan, gerçekten kardeşinmiş gibi hissettiren insanlardır beraber büyüdüğün insanlar. onlar benim seçilmiş ailem, çok seviyorum.

sizi nereden vuracağını çok iyi biliyordur. ihanete uğradım. teşekkürler.

maddi gerçekler ortaya çıktıkça nasıl yani diyeceğiniz hale dönüşebilir. çok da anlam yüklememek gerekir.

hiç arkadaş ya da arkadaşlarımla büyümedim.
hep zaman zaman yollarımızın kesiştiği insanlarla anlar geçirdim. hiç uzun zamandır tanışıklığım olan arkadaşım yok.
hatta hiç arkadaşım da yok.
eski sevgililerim benim uzun zaman arkadaşlık yerimi doldurdular. onlar da yoklar artık.
ama sorun değil burada bu eksikliğimi gidermeye çalışmaktayımdır.

tam 30 sene yürüdük. 17'li yaşlarda gurbette birbirimize ilaç olduk, geri döndük. biz aslında kalu beladan dostmuşuz, jetonumuz geç düştü. son 2 senedir müsade istedik birbirimizden, dile getirmedik bunu. sadece istemsiz mesafeden anladık. arada mola vermek iyidir. özler, kıymet bilir, kavuşursunuz.

önümüzdeki hafta arayıp, sana bir sürprizim var deme niyetindeydim ama yapacağım sürprizin gerçekleşmeyecek olması bana sürpriz oldu. neyse.