1.
ümit yaşar oğuzcan'ın modern zamanın cevabını bulamadığı bir sorusu olan şiiridir. yine cevabı da başka bir şiirde kendisi vermiştir. bana sorarsanız ne cevap verilirse verilsin üzerinden zaman geçince elimizde kalan yalnız sorudur.
işte o meşum soru;
aşk mıydı o?
aşk mıydı o, aşkımsı bir şey miydi
neydi çekip kendine, beni bağlayan
kanatan dudağımı, tenimi dağlayan
elleri ta içimde o dev miydi
etime bir alev değmişçesine
nasıl da yakardı öptüğü zaman
bir su gibi akıp gitti avuçlarımdan
yorgunum şimdi bin yıl sevmişçesine
hani o yalnız benim olan gül, kırmızı
gözlerimin önünde açılan sonsuz bahçe
hani, o var olmalarımız öpüştükçe
o delice sürdürmeler yaşantımızı
hiç doymamak oysa, tene, kokuya, aşka
sarıldıkça güçlenmek, bütünlenmek
kudurmuş arzularla zamanı yenmek
ve en kuytularda buluşmak korka korka
kimi gün utanmak otlardan, çimenlerden
kimi gece mıhlamak gölgemizi duvara
varmak için o sevgiyle açılmış kollara
apansız düşmek yükseklerde bir yerden
oydu işte alıştığım, özlediğim şimdi de
sevgice bir tutku, aşkımsı bir yakınlık
avunmak... kırık dökük anılarla artık
kimbilir? o geceler yaşanmadı belki de...
belki şaire de sonradan anlamsız gelen ama kayıt altına alınan cevap;
aşktı o
aşktı o! değiştiren tüm gecelerimi
aşktı o! beni durup durup yenileyen
oydu, duygulu yapan hoyrat ellerimi
oydu, doludizgin gidişime dur diyen
bir bıçağın keskin yüzünde kan lekesiydim
aşktı yine beni yıkayan, arıtan su
böyle ak pak olacağımı bilir miydim?
içimde açmasaydı o sevmek duygusu
ben bir tutsağım şimdi sevgiye, gönüllü
çözmeyin ellerimi, zincirlerim kalsın
görsün prangalarım o doğacak günü
ve bu dünyaya aşk dolu şiirlerim kalsın
seninle her yerde güzel, her zaman yeni
istemem, sensiz hatırlamasınlar beni!
işte o meşum soru;
aşk mıydı o?
aşk mıydı o, aşkımsı bir şey miydi
neydi çekip kendine, beni bağlayan
kanatan dudağımı, tenimi dağlayan
elleri ta içimde o dev miydi
etime bir alev değmişçesine
nasıl da yakardı öptüğü zaman
bir su gibi akıp gitti avuçlarımdan
yorgunum şimdi bin yıl sevmişçesine
hani o yalnız benim olan gül, kırmızı
gözlerimin önünde açılan sonsuz bahçe
hani, o var olmalarımız öpüştükçe
o delice sürdürmeler yaşantımızı
hiç doymamak oysa, tene, kokuya, aşka
sarıldıkça güçlenmek, bütünlenmek
kudurmuş arzularla zamanı yenmek
ve en kuytularda buluşmak korka korka
kimi gün utanmak otlardan, çimenlerden
kimi gece mıhlamak gölgemizi duvara
varmak için o sevgiyle açılmış kollara
apansız düşmek yükseklerde bir yerden
oydu işte alıştığım, özlediğim şimdi de
sevgice bir tutku, aşkımsı bir yakınlık
avunmak... kırık dökük anılarla artık
kimbilir? o geceler yaşanmadı belki de...
belki şaire de sonradan anlamsız gelen ama kayıt altına alınan cevap;
aşktı o
aşktı o! değiştiren tüm gecelerimi
aşktı o! beni durup durup yenileyen
oydu, duygulu yapan hoyrat ellerimi
oydu, doludizgin gidişime dur diyen
bir bıçağın keskin yüzünde kan lekesiydim
aşktı yine beni yıkayan, arıtan su
böyle ak pak olacağımı bilir miydim?
içimde açmasaydı o sevmek duygusu
ben bir tutsağım şimdi sevgiye, gönüllü
çözmeyin ellerimi, zincirlerim kalsın
görsün prangalarım o doğacak günü
ve bu dünyaya aşk dolu şiirlerim kalsın
seninle her yerde güzel, her zaman yeni
istemem, sensiz hatırlamasınlar beni!
devamını gör...
2.
" ne vardı onda bilmem
beni bağlayan? "
1926/ 1984 yılları arasında yaşayan türk şair ümit yaşar oğuzcan imzalı 75 sayfalık eser; şiir türünde yer almakta iken 1969 yılında yayınlanmıştır.
aşkın ve aşkın bitimi sonucu gelişen ayrılığın bir yansıması niteliğinde şiirlerdi.
sevdiğinde çok seven, ayrılıkta da dibe vuran bir insan olduğunu düşündürüyor ümit yaşar oğuzcan, her şeyi çok keskin yaşadığını hissettiriyor şiirlerinde.
aşkın onu yormuş olduğunu, artık sadece zihninde henüz silinmemiş hatıralarla yetinmeye çalıştığını, aşksız yaşamanın onun için etkisini şiirlerinden görmek mümkün, onu neden sevdiğini kendisinin bile bilmediğini dile getiriyor bir dizede, belki aşk budur, neden sevdiğini bile bilememektir, tıpkı nasıl vazgeçeceğini bilememek gibi.
aşkı da, acıyı da, uzaklığı da, birinin yokluğunda hissedilen yıkımı da derinden hissettiren şiirlerdi, ümit yaşar oğuzcan'ın şiir dünyasına alışmak biraz zor gibi gelse de kişiye, etkisinden hemen çıkmanın da mümkün olmadığı bir şiir dünyası bence onun şiiri.
en can alıcı bulduğum dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum, aşk mıydı o...?
görsel bana ait değildir.
bir su gibi akıp gitti avuçlarımdan, yorgunum şimdi bin yıl sevmişcesine...
avunmak... kırık dökük anılarla artık.
hadi uyandır beni,
söyle; gördüğüm zamansız bir düş mü?
hadi git, uzaklaş,
yokluğuna inandır beni gerçekten.
yoruldum,
her bulduğum yerde seni kaybetmekten.
ne vardı onda bilmem beni bağlayan?.
en korkuncu ölümlerin, aşksız yaşamak.
sen şimdi yanımdasın ya;
belki de yarın olmıyacaksın!
nasıl geçip gittiğini yılların
bilmiyeceksin, anlamıyacaksın.
ben şimdi sana şiirler yazıyorum ya;
bakarsın unutulur giderim yarın.
umudum şiirim, sevgim, neyim varsa;
erir içinde geçen zamanların.
ağlarım sensiz geçen dakikalara.
ne zaman seni düşünsem;
can verir denizlerimde martılar.
ne zaman seni düşünsem;
seninle uçup gider en güzel zamanlarım.
bu kocaman, bu hissiz, bu sefil dünyada sensiz yaşanmıyacağını anlarım.
unutulmak sarar bütün vücudu
bir kanser gibi.
öyle bir ayrılık ki, sürecek kıyamete kadar.
sevmiştim bir zamanlar,
bilmiyorum o kimdi?
yüzünü hayal meyal hatırlıyorum şimdi.
yaşadığımız hangi yıldı, hangi mevsimdi?
bana kalan şu hazin hatıralar sen misin?
hâlâ bende tek olan
tanrı kadar sen misin?
inan bu kadar umursamazdım ölümü;
sizler olmasaydınız geride.
beni bağlayan? "
1926/ 1984 yılları arasında yaşayan türk şair ümit yaşar oğuzcan imzalı 75 sayfalık eser; şiir türünde yer almakta iken 1969 yılında yayınlanmıştır.
aşkın ve aşkın bitimi sonucu gelişen ayrılığın bir yansıması niteliğinde şiirlerdi.
sevdiğinde çok seven, ayrılıkta da dibe vuran bir insan olduğunu düşündürüyor ümit yaşar oğuzcan, her şeyi çok keskin yaşadığını hissettiriyor şiirlerinde.
aşkın onu yormuş olduğunu, artık sadece zihninde henüz silinmemiş hatıralarla yetinmeye çalıştığını, aşksız yaşamanın onun için etkisini şiirlerinden görmek mümkün, onu neden sevdiğini kendisinin bile bilmediğini dile getiriyor bir dizede, belki aşk budur, neden sevdiğini bile bilememektir, tıpkı nasıl vazgeçeceğini bilememek gibi.
aşkı da, acıyı da, uzaklığı da, birinin yokluğunda hissedilen yıkımı da derinden hissettiren şiirlerdi, ümit yaşar oğuzcan'ın şiir dünyasına alışmak biraz zor gibi gelse de kişiye, etkisinden hemen çıkmanın da mümkün olmadığı bir şiir dünyası bence onun şiiri.
en can alıcı bulduğum dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum, aşk mıydı o...?
görsel bana ait değildir.
bir su gibi akıp gitti avuçlarımdan, yorgunum şimdi bin yıl sevmişcesine...
avunmak... kırık dökük anılarla artık.
hadi uyandır beni,
söyle; gördüğüm zamansız bir düş mü?
hadi git, uzaklaş,
yokluğuna inandır beni gerçekten.
yoruldum,
her bulduğum yerde seni kaybetmekten.
ne vardı onda bilmem beni bağlayan?.
en korkuncu ölümlerin, aşksız yaşamak.
sen şimdi yanımdasın ya;
belki de yarın olmıyacaksın!
nasıl geçip gittiğini yılların
bilmiyeceksin, anlamıyacaksın.
ben şimdi sana şiirler yazıyorum ya;
bakarsın unutulur giderim yarın.
umudum şiirim, sevgim, neyim varsa;
erir içinde geçen zamanların.
ağlarım sensiz geçen dakikalara.
ne zaman seni düşünsem;
can verir denizlerimde martılar.
ne zaman seni düşünsem;
seninle uçup gider en güzel zamanlarım.
bu kocaman, bu hissiz, bu sefil dünyada sensiz yaşanmıyacağını anlarım.
unutulmak sarar bütün vücudu
bir kanser gibi.
öyle bir ayrılık ki, sürecek kıyamete kadar.
sevmiştim bir zamanlar,
bilmiyorum o kimdi?
yüzünü hayal meyal hatırlıyorum şimdi.
yaşadığımız hangi yıldı, hangi mevsimdi?
bana kalan şu hazin hatıralar sen misin?
hâlâ bende tek olan
tanrı kadar sen misin?
inan bu kadar umursamazdım ölümü;
sizler olmasaydınız geride.
devamını gör...