babanın söylediği en kırıcı cümle

çok fazla var, seçemedim.
bidabayilistersen ukdesi.

"benim çocuklar..." diye cümleye başlarken japon yapıştırıcısı aramaya başlıyorum genel olarak.

“seni de silkeyim yavuz sultan selim’i de silkeyim, amonyum çocuğu” dedi bir gün, yemek esnasındayız ailecek anasını satıyım, boğazımdan yemek geçmedi.
ulan dedim çatal matal saplamasın şimdi bacağıma?
kalktım sofradan.
devamında evden kovdu zaten direkt.
ben çıkarken bile hâlâ sövüyordu. çeşit çeşit küfürler havada uçuştu hep.

kendisi ona olan benzerliğimi kabul etmiş olsa gerek.
yalnız öleceksin demişti.

babadir, candir, ne soylese yeridir. hak etmissinizdir.

1 de babadan dinlemek lazim. yoksa arkasindan atip tutmak kolay.

valla babasini orda burda kotuleyen evladi baba dovmesin de napsin.

winrar formatında yükleme yapabiliyor muyuz siteye:*

kırıcı olduğu oldu ama hiç en kırıcı olmadı. kızarken de, kırarken de, bağırırken de hep bir babacanlık vardı rahmetlide. şimdi senin gibi bir baba olmaya çalışıyorum.

ben babamdan hiç kırıcı söz işitmedim hatta bazen onun bu tavrı karşısında daha çok eziliyordum.

belki de cezalandırma yöntemi böyleydi onu bilemiyorum ama eften püften sebepler için evlat kalbi kırmamanın değerini ben ondan öğrendim.

bu öğretisi resmen anahtar gibi geldi bana, çocuğunu kırma, üzme ve sev. sonra o çocuk seni son nefesine kadar sırtında taşır asla vefasızlık görmezsin. onlardan bir beklenti içinde olduğumuz için de değil he yanlış anlaşılmasın ama çocuğunun seni sevdiğini bilmek çok güzel bir duygu.

bir dünya olay yaşadım. bir sürü hatalar yaptım, babama çok karşı geldiğim şeyler de oldu. bazen tartıştık da babamla. düşündüm şimdi ama; içime oturan, aklımda kalan beni gerçekten kıran bir şey olmadı. ki tartıştığımız zamanlarda haklı olan hep babamdı. sözünü dinlemediğim zamanlarda bile hiç kırıcı olmadı. bir kez bile ağlatmadı beni. canım babam.