bir kadının sustuğu an

fırtına öncesi sessizlik, hazırlıklı olmak gerek...sığınak var mı?

ne suscam be.

hemen kamera açılıp fotoğrafı çekilmelidir. böyle anlara çok az rastlanır çünkü, ölümsüzleştirilmelidir.

ortam gürültüsünün tekrar duyulmaya başladığı andır.

ağzı yorulmuştur, boğazı kurumuştur. su falan bir şey verin.

susmamalidir. kesinlikle bazı şeylerin kozlarını vermemelidirler.

arada hoş oluyor, gürültü patırtı olmadan dizi-film keyfi yapıyoruz.

dizi biter bitmez bu sefer de “neden böyle olduk biz” diye zırlamaya başlıyorlar gerçi.

bazı kanser türünün çaresi yok arkadaşlar. malesef bununla yaşamayı öğrenmeliyiz.

karşımdaki insanı dünyada, yok saydığım zaman.
bir kere oldu.
daha da olmadı.
susmadığım insanlar, şanslı olduklarının farkındadır inşalah. *

vazgeçmiştir. *

yapayalnızdır her insan.
yalnız doğar, yalnız ölür.
yalnızlığı yıkan,
paylaşmaktır.
kalbinle ve ruhunla.
ı̇şte bu yüzden savaştır paylaşmak aslında.
sen bu savaşı yalnız vermeyi tercih ettin
biz olmayı değil.
ben olmayı seçtin.
konuştuklarımı sana bırakıp
susarak gidiyorum.
yalnız yaşadığım bizi,
yalnız bitiriyorum.
kavga etmeden, kırıp dökmeden.
sessizlik kazandı savaşımızı
aşkı, sessizliğin korkunç bombardımanına bıraktık.
şimdi konuşma zamanı değil.
okyanus sessizliğinde can çekişlerimizi dinleme zamanı.
seninle olmak.
bizi öylesine "bir" yaptı ki
şimdi yarım gidiyorum.
bazen, ancak kapıyı sert vurduğu için duyarsın bir kadının gittiğini.
kadın giderken susar.
susana kadar çok susamıştır ilgiye sevgiye aşka.
bu sefer ki başka.
hoşçakal.

kıyamet kopsa daha iyi. en azından sonrasında ne olacağını biliyor olursunuz

ya çenesi kırılmıştır
ya yerinden çıkmıştır.

bir kadın nasıl susar, neden susar birçok açıklamaya ve sebeplere dayandırılabilir bu eylem fakat tanimak gerek sorgulamak için. ben de susmak istiyorum çaresiz hisettigim için. fakat bu çaresizlik, düşüncelerimde gezinen geçmiş eylemlerimin anlik görsellerine dayanıyor. ağır bir çaresizlik değil ama kendimle ilgili düşüncelerim üst üste yığıldığında dar bir sokağa dönüşüyorum çıkmaz bir sokak oluyorum ya da. ben kendimi izlerken susuyorum: kendimi izlediğim anlarda, bir film şeridi gibi geçerken hayatım gözlerimin önünden, sızıntılarını hissettiģim an beynimin sokaklarında o zaman susuyorum. söylenecek cümleler geziniyor gökyüzünde ben de suskun suskun seyredalıyorum. susmak sadece susmak istiyorum, izlemek farkindaliklarla. sessizliģin sesi vardir. stefan zweig,"ne kadar soyut görünürlerse görünsünler, düşüncelerin de bir dayanak noktasına gereksinim duyduğunu söyler. düşünceler suskunluğa iter, boşluğa bazen de. suskunluğumun altında çaresiz bir ben deģil; çaresiz belki de terk edilmiş düşüncelerim yatıyor. dayanak noktası olmayan düşüncelerim.

bence bir kadının susma durumu karşısındakine artık tahammül edememesidir

vazgeçtiği noktaya geldiği andır. şu ana kadar yaşadıkları bir bir gözünün önünden geçer, düşünür ,tartar, kendine verilen değeri sorgular. duygularını anlamlaştırdığını zannettiği insana dönüp bakar tüm geçmişi ile, şimdisiyle ,göremediği geleceği ile. önce bir pişmanlık doğar içine keşke yapmasaydım dediklerinden ardından farkındalıklar silsilesi sonra da gelen ruhsal yorgunluğun eşlik ettiği, her geceyi uykusuz geçirmesine sebep olan süreç ve en nihayetinde belki de kendine iyi gelecek vazgeçişin suskunluğu.

haksız olduğunu anladığın andır.

çok dramatize etmeye gerek yok.. karşıdaki anlamayınca anlatmaktan sıkılıyoruz. *

çekip gittiği andır herhalde.

bir kadın susuyorsa artık gerçekten bir şeyler bitmiştir kendimden biliyorum ne olursa olsun dil dökerim her zaman kendimi anlatmaya çalışırım artık susuyorsam o kişiye laf anlatamam gerektiğini anlamışımdır

karşısındaki bitirdiği andır