birini ısırmak

genelde ilk bakışta çocukça ya da vahşi bir hareket gibi görünebilir ama insanın sevdiğine karşı kendini tutamayıp hafifçe diş geçirmek istemesi gibi tatlı bir dürtüyü de yansıtır.

hani bazen birini o kadar seversin ki sarılmak yetmez, yanağını sıkmak yetmez, içinden “şunu bi ısırsam rahatlayacağım” hissi gelir… işte o his, zarar vermek değil, aksine fazla sevgiden taşan küçük bir eylemdir.

ve ben sevdiğim insanları ısırmayı çok seviyorum..

az önce de benimle uğraşmaya çalışan kardeşime haddini bildirmek için parmaklarını ısırdım. bay dişlerimin izi çıkmış. kendisi de “abla oha baya delik açmışsın artık hayatıma böyle devam edicem herhalde” dedi.
sonra şöyle bir alıcı gözüyle baktı eline, “senden gelen bir izle devam etmekten memnun olurum sorun değil” dedi.

gel de ısırma işte..

sevip de ısırmadığım insan olmadı bugüne kadar. manyak falansam hiçbir sorunum yok bunla.

yaşasın beyaz tenliler.

(bkz: babaanne veya anneannenin küçük çocukları lavabo pompası gibi öpmesi) ile yarışır. benim oyum ısırmadan yana.*

(bkz: abe oooşt küpek!)

memeden bi ısırık almanın
cildi nemlendirdiğini biliyo muydunuz

acıtır...

bazen bir hayvanın sevgi gösterisi de olabilir.

bugün keşfetime düşen bu bebişi ısırmak istiyorummmmm ! n’olur biriniz doğurun da bebiş seveyim artık..

hiç beklemediğin anda karşı koymak zorunda kaldığın bir istek. insan şöyle bir omuz boyun hizasına o dişleri geçirmek istiyor bazen..