biten hayallerinizin sonradan gerçekleştirildiğini görmek

benim bu bağlamda iki tane örneğim var.

birincisi... çocuk ve ergenken, böyle bir elektronik cihazım olsun ama insan gibi olsun. ona her şeyi sorabileyim. böyle sohbet edelim. bir de süper bilgili olsun ve her sorduğuma bir yanıt verebilsin ama beni aydınlatıcı şeyler de söylesin... diye bir hayalim vardı. 90'lardan bahsediyorum. hatta 90'ların ilk yarısından falan. yani ileri çocukluk ve erken ergenlik dönemim. şimdi malum yapay zeka geldi. ama benim bu hayalim biteli de çooook sene olmuştu. hatta olmaması daha iyi diyordum seneleeeerdir. şimdi yapay zeka kullanmıyorum bile. * (bkz: yapay zeka kullanmamak)

bir de sesim her zaman açık ve gürdü ve müzik kulağım iyiydi. baterist olma hayalim olsa da üniversitede bir grup kuralım deyince vokal eksikliği vardı, ev arkadaşım ortaokuldan beri davul çalıyordu. mecburen vokalist oldum. sonra tekniğimi geliştirdim ve cidden ankara metal sahnesinin önde gelen metal vokalistlerinden biri olarak gösteriyordum. tekniğini geliştirdikçe ve progressive power metal, heavy/power metal gibi türlerde vokal yaptığım için ses aralığım da genişledi. böyle sonra işte 7., 8. oktavlara çıkayım, öyle tiz seslerle vokal yapabileyim ki herkes bu adam aşmış desin falan diye hayaller kuruyordum. bu da 20'li yaşlarımın başları. artık dimash kudaibergen var. yani tam benim hayal ettiklerimi gerçekleştiren bir efsane doğdu. (bkz: g8) bu arada 20'li yaşlarımın ortalarında o tizlere çıkma takıntımla birlikte o hayallerim de bitmişti.

bu iki örnekte de bir pişmanlık, üzüntü, başarısızlık hissi falan yaşadım diyemem. ilki iyi ki yokmuş diye düşünmüştüm ve şimdi var ama kullanmıyorum. ikincisi için de... yani pro müzisyenlik bana hiç cazip gelmedi. hele dimash gibi bir insansanız sürekli kendinize ve bedeninize iyi bakmalısınız, her zaman fit olmalısınız. öyle bir disiplin içinde de yaşamak istemedim. ha, istesem de herhalde dimash kadar über-aşmış biri olmaya yeteneğim yetmezdi ama zaten istememeye başlamıştım da 20'lerimin ortalarında.

zaten bir yerden sonra olmamasını tercih ettiğim hayaller kurmak gibi bir hobim oluştu. mesela müzik açıp yatağa uzanıyorum ve acayip hayali diyaloglar kuruyorum birileriyle. ama aslında gerçekte bunların olmasını tercih etmezdim. hayal kırıklığı yaşamanın da tersi gibi bir şey. böylesi hayallerim gerçekleşirse daha kötü olurdu aslında yani. *

buruk bir gerçekleşme. bundan keyif alamıyorum ben. heves kaçmış gitmiş konu kapanmış e ben ne anladım bu işten. olmaz öyle..

(bkz: hiç hayali olmadığını fark etmek)

dusuniyim bende boyle seyler var mi. hmmmm, hmmm, suan gecmis analizi yapiyorum, cocukuluguma iniyorum, iyice derinlere daliyorum, eski hayallerimi kontrol ediyorum, hafizami iyice zorluyorum, var mi benim boyle hayalim falan yapamadigim ama yillar sonra gerceklesmis, hmmm, yok. evet.