çaylaklığın verdiği heyecan

bu sabah bir uyandım yazar oluvermişim.
oysa ki çaylakken gün sayıyordum, saat sayıyordum ne zaman yazar olçam diye.
bildirim gelince ellerim titriyordu heyecandan hangi yazar abim ablam artılamış beni diye.
şimdi hepsi geride kaldı her güzel şey gibi.

insanın kendini, gergin bir kablo üzerinde yürüyen sirk cambazı gibi hissetmesi durumu. “acaba düşer miyim?” diye terlerken, bir yandan da “bak, herkes bana bakıyor!” diye gururlanırsın. ortaya bir şey koymanın getirdiği tatlı panik bu.

her harfi yazarken en az beş defa kontrol edersin. "bu çok mu iddialı oldu? yoksa fazla mı mütevazı? ben bu dengeyi tutturamayacağım galiba" diye düşünüp, aslında en sade cümleyi bile üç saat süslemeye çalışırsın. ilk tepkileri beklemek ise bir çeşit içsel maraton: “biri görse de yorum yapsa... peki ya kimse beğenmezse?”

(bkz: cicim ayları)

artik yerini 9-6 islere birakmistir, overtimelara birakmistir, yari yollarda birakmistir, yuzustu yatirib arkada....

neyse. bir saate dolar orasi da, sonrasinda bakiyorum etrafa bizden baska birisi yok, iste o sirada sen de bana bicak salliyorsun, axel f geliyor bir seyler homurdandiktan sonra bir tek dilegim var mutlu ol yeter diyor

iste boyle bir heyecandi caylaklik. biz onu yazarlik sorumluluguna degistirdik
ver muzigi ah ahhh


dekabrrr, maya lubovvvv, kakraz dekabr ayi da gelmis*

çaylakların halası, mastor halan olarak, bu yaşadığın heyecanı paylaştım ve profiline girerek birkaç entarini okuyup beğendim. tostçuda oturuyor olsak tost da ısmarlardım ama biz şu an tostçuda değiliz, idrak etmişsindir.

kendine iyi bak. by.