ciddiyetle saçmalamak

en sevdiğim şeyin bu olduğuna karar verdim bu gece...

izlediklerim, okuduklarım ve hatta istemeden de olsa yaptığım şeyin bu olduğunu düşünüyorum... gavurların deadpan humor dediği şey... hayatın başıma getirdiği en korkunç şeyleri bile bir süre sonra son derece ciddi bir meseleymiş gibi ele alıp saçma bir noktaya taşıyabilmek... sanırım beni eğlendiren şey tam olarak bu...

bir insanın hayatının mahvolmasını izleyip “burada blackpink çalsa çok iyi olurdu” diye düşünmek, birinin ölümünün arkasında tamamen mantıksız bir komplo aramak, ortada hiçbir kanıt yokken iki olayı birbirine bağlayıp bundan sonra yaşanacak felaketleri tahmin etmeye çalışmak... bayılıyorum bunları yapmaya...

galiba ciddiyetle saçmalamak benim için mizah olmaktan çıkıp olayları algılama biçimine dönüşmüş durumda.... başıma kötü bir şey geldiğinde önce üzülüyorum, sonra biraz ağlıyorum, sonra düşünüyorum, sonra olayın içerisinde gereksiz derecede saçma bir bağlantı buluyorum ve nedense o noktadan sonra rahatlıyorum... kahkahalarla gülerek sonlanıyo kafamda...

belki de insanın aklını korumasının en ilkel yollarından biri budur yani bilemem, en azından benim için böyle... bir şey anlamını yitirirken ona yeni ve tamamen saçma bir anlam vermek... saçmalığın farkında olmak ama onu bozacak kadar yüksek sesle gülmemek. sanki gerçekten çok önemli bir şey konuşuyormuşuz gibi son derece ciddi bir yüzle dünyanın en saçma ihtimalini savunmak...

benim inandığım hurafelerim var, kendime ait bizzat ben uydurdum. eğlenceli. ama mesela ciddi salak biri olmakla arasında çok ince çizgi var. yani bi yönüyle aşırı salak bi insan olmaya çok yakın. tehlikeli. eğlenceli herşey tehlikelidir zaten.