çocukken hayal edilen meslek vs sahip olunan meslek

zabıta memuru olmak istiyordum, biraz daha böyle uğraşırsam zabıtalardan kaçan işportacı olacağım.
en azından ortama girebilmeyi başarıyorum.

gazeteci olmak istiyordum. bölümü okudum. dereceyle mezun oldum 50 yerde staj yaptım. sonuç olarak müşteri hizmetleri sorumlusuyum 3 yıldır. direniyorum ama bir şekilde olacak. paslanmamak için fotoğraf çeker, seslendirme yaparim haber spotu yazarim filan :) bir gün bu yazının altına ekleme yapıp gazeteci oldum da yazarım inş.

kamyon şöförü olmak istiyordum kssk veteriner hekim oldum tşk

doktor olmak istiyordum. memur olduk. hayatın kendi planları vardı, diplomasız sahte doktorda olduk.

eskiden pilot olmak isterdim ve başardım. artık milletti uçuruyorum tekel bayim sayesinde

astoronot hayal ettiğim


mühendislik gerçek

şu nun yanına an gelecek

dansçı olmak isterken bankacı oldum.

çocukken yazar olmak istiyordum. haruki murakami isimli japon yazar "bir yazar olmanız için illa bir kitap basmanız gerekmez. aklınızdan geçen o sözcükleri kağıda aktardığınız an zaten yazar olmuşssunuzdur." der. ona göre çocukluk hayalim artık gerçek. ulan bu japonları boşuna sevmiyorum be!

henüz 30 yaşında bir çocukken hayal ettiğim meslek... sezonu açıldı yine aldılar makineyi savuruyorlar yaprakları. ben de onları izliyorum işte. bir gün cesaret edip mösyö bir tur da ben binebilir miyim diyeceğim. evet o gün gelecek. mevcut meslekse okuyorum arkadaşlar elimz ne geçerse.

oyuncu olmak isterdim. çünkü ne olmak istersem o olabilirdim.
psikolog da olabilirdim katili de canlandırabilirdim
dansöz de olabilirdim ve yahut sporcuyu da canlandırabilirdim.
bir koku uzmanı da olmak isterdim, şarkıcı da.
hepsini içeriyordu ve bu fikri çok sevmiştim.
şimdi hiçbir şey oldum. şaka ama mesleğim dışında işler yapıyorum bu yüzden yine okeyim yani. hiçbir zaman tek bir iş yapamazdım zaten.

sürekli erken kalkmak zorunda olmadığım bir iş hayal ederdim hep. allah gönlüme göre verdi. vardiyalı işim .
ama keşke azıcık daha ayrıntıya girseydim.

astronot olmak isterken işsiz öğretmen olduk.

tyler durden franchise'lı sabun üretmek istemişimdir hep ama gel gör ki kurye olduk.

filolog vs dilolog

öğretmenlerden nefret edene kadar
öğretmen olmayı hayal ederdim.
hem de idealist bir öğretmen olup
dağ başında bir köyde
oranın halkına öğretmenlik yapacaktım.
şimdi serbest meslek sahibiyim.

ilkokul öğretmenimiz çok şiddet uyguladığı, sınav kağıtlarını biz öğrencilerine okuttuğu, yanlış yapınca yine dövdüğü için öğretmen olmak istiyordum. sakin, sorumluluk sahibi, en önemlisi de öğrencilerine saygı duyan bir öğretmen... sınıf öğretmeni değil ama felsefe grubu öğretmeni oldum; ne atanabildim ne de özel okullarda iş bulabildim. vay be 7 yıl geçmiş mezun olalı. insan bir süre sonra yılları saymayı bırakıyor hayalleri ile birlikte. şimdi ev hanımıyım ve bebeğimi büyütüyorum. hayaller hayatlar der susarım sözlük.

vizyonsuz bir insan olduğumdan pide ve kebap salonlarında komi ve ya garson olarak çalışmak istedim hep; sahibi değil..sonra akademisyen olmak istedim .. öğretmenlikte yeter bu kadar deyip durdum.hala vizyonsuzumdur.

küçükken babannemin kalp rahatsızlığından dolayı her hafta acile giderdik. 112 asla tam kapımızın önüne gelmezdi. 112'yi hep ben arardım. 9-10 yaşlarında yaşlı insanlarla yaşayan bir çocuksanız gereğinden daha sorun çözücü olmanız gerekir.
112 adresi bulamadığı için eve yakın olan okulumun adresine gelirdi, ben de oraya kadar yürür ambulansa biner eve getirirdim.
geceleri ne olmak istediğimi düşünürdüm. polis olursam evimizdekileri kötü insanlara karşı koruyabilirdim.
sonra bu düşünce vazgeçerdi, evimize kötü insanların uğradığı falan yoktu. bu olsa olsa ayda yılda 1 kez olabilecek bir şeydi.
ama insanın engel olamadığı bir şey vardı:
sağlık.
insan sağlığıyla ilgili bir sorun her an olabilirdi. babannem her an ölebilirdi. ben her an kimsesiz kalabilirdim. bunu durdurmam gerekiyordu. sağlıkçı olmam gerekiyordu bu yüzden. her acil şeye hızlıca müdahale etmeliydim.
acil tıp teknisyeni oldum.

öğretmen olabilirdik ya da bir memur maaşı veren herhangi bir iş sahibi olabilirdik ama biz büyüdükçe buyruk altında olmayı sevmez olduk. kendi işimiz de kavrulmaya bakıyoruz.