çocukluğa inmek

psikoloji bilimi dünyasının ''çocukluğa inme'' yöntemi ve elektronik cihazlar dünyasının ''kapatıp tekrar açma'' yöntemi, nedensiz/kavranamaz başarılı sonuçlar üreterek yerleşmiş tutumlar kategorisine girmişlerdir.

bir high-tech cihazda anlaşılamayan aksama gözlendiğinde kimse bunun yeniden çalıştırmayla giderilebileceğine primvermez. ama deneyim defalarca göstermiştir ki; kapatıp tekrar açma işe yarar. nedensiz/kavranamaz başarı bu dur.

işte; psikolojide ''çocukluğa inildiğinde ne değişecek ki? geçmişi değiştirmek mümkün değilken, ''geri sarıp yeniden başa dönmek neden işe yarasın'' derken. deneyimler defalarca bunun işe yaradığını göstermiştir.

ne yapması gerektiği hakkında hiç bir fikri olmayan psikoterapist ''çocukluğa inelim'' der. bu karanlığa kurşun işe yarar. ama neden işe yaradığı hakkında hiç bir fikri yoktur uzmanımızın. aç/kapa, in/çık, bas/çek, ırva/zırva...

merdivenle mi iniyoruz halatla mı?

çocukluğa inmek yoktur,zaten çocuklukta verilen kararlar,anlam ve tutumlar her zaman devam eder.kişinin onu öncelikli farketmesi gerekir.bu sebeple tekrar eden tutumları ve kişinin öncelikli hamgi duyguyla,halle özdeşleştiğini bulması gerekir.

kendi adıma, 'inebilsem hiç bir daha yukarı çıkar mıyım' diyebileceğim yıllarım. psikiyatri bilimine saygım var ancak, bu "çocukluğa inme" meselesinin, kimilerince ya doğru anlaşılmadığı veya doğru kullanılmadığı yönünde derin kuşkularım var.. (zaten gerçekten inilebildiği iddialarına da inanmıyorum. duyduğum, izlediğim, okuduğum tüm örnekler sonundaki yargılar, sadece bir subjektif yorumdan ibaret olduğu halde, kişinin kalan tüm yaşamı bu yorumdan hareketle tanımlanmaya kalkışılıyor veya rolü fazla abartılıyor gibi.)

çocukluk işi sıkıntı ben inerken düşebilirim

güç bela çıktık zaten. dur hele. bir soluklanak bari. ben yaşlılığa doğru devam edeyim şuradan, yavaş yavaş.

ben halatla iniyorum knk.

psikiyatri ve psikoloji bilimine saygım (nihayeti bilimdir yani) sonsuz ama, çocukluğun "inilecek" bir yer olduğu yolundaki adlandırma ve yaklaşımına da açıkçası mesafeliyim biraz.
hepimiz bu dünyaya, rengarenk çocukluğun o düş gezegeninden düşerek gelmedik mi..? (evet belki biz de düşmek istiyorduk/istedik doğru. ama çocuktuk be yahu..çocuk. bilebilir miydik yetişkinler dünyasının böyle olacağını..)
ne "inmesi" alllakaşkına..! hani bir yolu olupta yeniden çıkılabilse, kaç yetişkin kalır sanıyorsunuz şu rezil dünyamızda ha. kaç.?
varsa cesaretiniz, sorun o içinizdeki mutsuz çocuğa..

inince bir daha zor çıkılır dedirtir.

bazen duygulandırır ama güzel duygudur

derinlere iniyorum ben.