çok mantıklı ve doğru diyaloglara katlanamamak

şu hayatta "doğru insan" ciddiyetini bir türlü sevememektir. biz de biliyoruz neyin ne olduğunu. ah evet sevgi dünyayı kurtaracak, her şeye iyilikle sevgiyle yaklaşmalıyız, ne olursa olsun mücadele etmeliyiz, öfkelenerek çok yanlış bir şey yapmış oluruz, o konu hakkında şaka yapmamalıyız, ne ironi mi yaptın ama neden? olaylara bir de şu açıdan bakmalıyız, bak onun bilimsel açıklaması şöyle biliyor muydun? böyle isyan ederek bir yere varamayız falan filan... yahu biliyoruz be kardeşim biliyoruz. biliyoruz ama o söylemleri dile getirip aydınlanmış da doğru(?) yolu gösteren evliya olmuşuz da sanmıyoruz.

peki neden?

çünkü bu kadar mantıklı, garantici, orta yolcu, doğru insan olmak, "insan olmanın" doğasına ters. bazen mantığa esir olduğumu hissedersem hemen hata yapacak bir fırsat ararım. aşırı mantıklı düşünmekten değil ama aşırı mantıklı hareket edip konuşmaktan fellik fellik kaçarım. zira insan olmak doğruyu yapan kusursuz varlık olmakla yakından uzaktan alakası olan bir şey değil. herkes doğruyu yanlışı bilir. her duruma ciddiyetle ve metanetle yaklaşan insanı bir dirhem samimi bulmam. bunlarda bir gram mizah anlayışı da asla bulunmaz. insan dediğin yeri gelir yanlış olsa bile sırf deneyimlemek için yanlışı seçer. şu dünyadaki tüm olayımız deneyimi yaşamaktan başka bir şey değilken "yerlere çöp atmamalıyız çünkü bu çok yanlış bir şeydir" kıvamındaki kafaları görmek katlanılır çile olmasa gerek.

bu konuyu daha uzun, daha net ve mantıklı şekilde açıklamam gerekir aslında ama o kadar mantıklı olmak da içimden gelmiyor. anlayan anlasın anlamayan "ama mantıklı ve doğru bir insan olmaktan daha güzel ne olabilir ki?" desin.