daktilo

eskiden kullanılan kağıda düzgün yazı yazma aracı.

bir kaç yıl öncesine kadar severek kullandığım yazma aleti.

almak istediğim zımbırtılardan birisi, çocukluktan beri hep ilgi çekici gelmiştir bana.

harflere basarken çıkardığı o tık tık sesleri, kağıda vuran harflerin sesleri, kağıdı başta sona çekmek... nostalji barındıran eylemler bütününü barındıran yazı makinesi. bakımı çok zordur yalnız.

(bkz: yaz kızım) repliğinin fetişi.

yunanca'da parmak anlamına gelen daktila (δάκτυλα) sözcüğünden gelmektedir. kıbrıs'ın beşparmaklar dağı'nın yunanca ismi de yine aynı anlamdaki pentadaktilos (πενταδάκτυλος)'tur.

rıfat ılgaz'ın ''hababam sınıfı'' romanını yazarken almaya parasının yetmediği alettir.

bu sebeple büyük usta, o muhteşem eserini kalemle yazmıştır.

yıllar öncesinde, çocukluğumda bir tanesini bozmuş olduğum yazı aracıdır. ablam kurum sınavlarına hazırlanırken çalışmak üzere eve getirmişti. büyük bir daktilo idi. ozellikle o evde olmadığı zamanlarda bende sık sık yazılar yazıyor eğleniyordum. ama bir noktadan sonra merakım mekanik yönüne doğru kaydı. neler oluyordu içerde? karıştırmaya başladım. anladikca hoşuma gitti. adını bilmiyorum ama satır bittiğinde başa dönmek için kullanılan mekanizmayı karıştırırken bir yay yerinden çıktı. ne yaptıysam da nerden ciktigini, nereye takilacagini nasıl takilacagini bulamadım. korkudan ablama söyleyemedim. o başına geçip çalışmaya başladığında ilk satırdan sonrasını yazamayinca sorunu farketti ve bana baktı. anladı. bana daha önce hiç kızmadığı kadar kızdı. özür diledim. sonradan anladım neden o kadar kızdığını. daktilo emanetmiş. ödünç almış. her yerde tamir edecek daktilo tamircisi aradık. bulamadık.
iade için aldığı kişiye götürdü ablam ve durumu açıkladı mecburen. sahibi de önemli olmadığını, zaten kullanılmadığını, istersek tamir ettirip bize verebileceğini söylemiş. bu iyi niyet karşısında yeteri kadar ezildigimiz için reddetti tabii ki. pişmanım. ama çocukluk işte.

parmak yazısı.

uygun fiyata güzel bir daktilo almak istiyorum. çiçeği burnunda bir roman yazdığım için, güzel bir motivasyon olurdu. önerileriniz olursa beklerim ballarım.

uygun fiyata bulabilsem hemen alacağım nostalji tutkunlarının sevdalarında biri sesiyle bile insana huzur veren alet demek istemiyorum daktilo alet olamayacak kadar fevkaladenin fevkinde bir ...

sessizi olsa ne güzel bir yazma aracıdır halbuki. mizofoni için her bir vuruş kurşun gibi gelir.

aldığım maaş bana yetseydi romantikleşip alabilirdim belki ama ne bileyim bilgisayar varken sırf nostalji için de gerek yok gibi.

genelde hüzünlendikçe takırdattığım en sevdiğiim eşyamdır kendisi.

dedemin babasından kalma eski bir daktilosu vardı çocukluğumda bayılırdım o tık tık her tuşa bastığımızda çıkan sese
sonradan bende kendime eski bir daktilo aldım
bilmiyorum bazı eşyaların ruhu olduğuna inanıyorum daktilo da onlardan biri
buraya da kendi daktilomu bırakayım

yazı makinesi.

yanına birde kollu facit hesap makinası ekleyerek çok eskiden vazgeçilmezimiz olan, şimdi ise nostalji içeren ofis eşyasıdır.

tarih kokan ve yazarların asla vazgeçemediği vitrin süsü.

çocukken de tıkırdatmayı severdim ancak benden saklarlardı. dedemin çatı katında dururdu. orası öyle büyülü, öyle eksantrik bir yerdi ki bütün garip eşyalar oradaydı. babamın mandolini, dedemin fotoğraf makineleri, kuş kafesleri, yine babamın devasa deniz kabukları, balık kitapları, akvaryumu, çocukluk oyuncakları.. ve bu daktilo. nedir o ya tıngır mıngır?.. çocukluğum, şehrin anahtarına benzeyen o küçük çatı anahtarını, babannemin gizli sandığı yerden kaçırıp, orayı kurcalamakla geçti...
...
aradan yıllar geçti ve geçtiğimiz yıllarda alıp babamın daktilosunu, getirip çatıya koydum. bizim çatımıza. sanırım artık bizim çatı da eksantrik bir yer oldu. anneme göre öyle oldu evet hanımefendi. nerde antika var getirip başıma koydunuz baba kız. e yeter artık o çatıyı toplarken ne hale geliyorum biliyor musunuz siz? neyse neyse çaktırma şu daktiloyu bi tamir edelim. biz. zira atıyor. şık şık atıyor...
...
her neyse hala çocuğum ve hala ara ara tıkırdatırım. ancak bilgisayar klavyesinden ona fırsat kalmıyor. ya da şimdilik eriniyorum, diyelim.

geçen sahafta kurcaladığımda dumura uğratan nostaljik yazma aracı.

bastıkça tık tık eden aletin ucunda harfler var ve bunlar kağıda işliyor. yanlış yazma lüksünüz de yok. insana sabır ve dikkatli olma meziyetini kazandırır.

kendi kendime söylendim. gerçekten de bir ruhu var. ilgi istiyor. zaman istiyor. bilgisayar da vb. araçlarda bu yok. yanlış yazılsa bile silinebiliyor. hata yapmanın kolaylığı siniyor üstümüze.