dayı

gece gece hayatım boyunca hiç iş işitmediğim, sarfedilmediğim küfürümtırak ve hakaretlerle * whatsapp'ıma dayılanmış akraba,. sadece yanan yüreğinin kendisinde olduğunu sanan yetişkin vücudunda oğlan çocuğu.

ınstagramda her fotografimin altina yorum yapiyor, onceden siliyordum artik saldim begeniyorum.

sevdigim 1 hitap. gazoz icerken cok kullanirim. evet.

annenin erkek kardesi/abisidir.

ayrica espri de yapilabilecek sozcuktur. dayi, month'i, year'i. day gun ya, month, ay, year, yil. evet.

her gördüğünde harçlığın var mı yiyenim derdi eskiden. ben de utanır, olmadığı halde "var dayı, sağol" derdim. hep bu minvalde cereyan eden olay nihayet berbat bir rutine dönüştü.

bir gün beş parasız kaldım. resmen meteliğe kurşun atıyordum. yolda karşılaştık. aynı soruyu bilmem kaçıncı kere yine yeniden sordu:

-yiyenim harçlığın var mı?

çaresizdim.

+valla yok dayı.

dedim.

sırtımı sıvazladı ve;

-vardır vardır deyip ardına bile bakmadan sittir oldu gitti.

benimdir ama kaba olmamaya çalışıyorum. canım yeğenlerimi çok özledim yine.

#3860162 (bkz: dayı terörü)

etrafımda dayısıyla övünen bir kişiye rastlamadım. o güzel dayılar o güzel atlara binip gittiler

her ailenin genelde en enteresan mensupları... bende de üç tane boyananı değişeni olmayan orcinal dayı var allah'a emanet. bir gün yazarım umarım, hayatın merceğine takılan hallerini, efkarı şahanelerini...*

-çarşıya nasıl gitcez ki dayı?
+tabanvayla yiyenim.

nasıl heyecan yaptım, kalbim nasıl pır pır etti anlatamam. ordan burdan duymuşluğum vardı fakat tabanvayın ne olduğunu tam manasıyla bilmiyordum. sonuçta otobüs değildi, minibüs hiç olamazdı. adı bile çok değişik, çok havalıydı. sevinçten yerimde duramıyordum.

güneşin bağrında, cehennem sıcağında yola düştük. dilim damağıma yapıştı da bana mısın demedim. bir an evvel tabanvaya ulaşmak istiyordum. dayımın elini sımsıkı tutup adımlarımı daha bir hevesle atmaya ve saymaya başladım.

kaç saat yürüdük kimbilir. kan ter içinde kalmış, sıçana dönmüş, sırılsıklam olmuştum. nihayet çarşı dedikleri yere ulaştık.
dayıma baktım:

-geldik mi?
+tabii ya!
-nasıl geldik peki?
+hehe, tabanvayla yiyenim...

muhakkak bir yerde bir şeyleri kaçırmış olmalıydım. kesin dalgınlığıma gelmiş, tabanvay denen zımbırtıya binmiştik de yorgunluktan falan hiç anlamamıştım. aksi takdirde o pek sevip saydığım, koca kafalı, her daim beş parasız, asalak, küfürbaz, cumhuriyet altınından hallice dişleri olan sorunlu, sorumsuz dayım tarafından kandırılmış olacaktım ki bu ihtimal aklımın ucundan dahi geçmezdi.

-biz şimdi tabanvayla geldik öyle mi?
+elbette yiyenim.
-oley!!

yiyenimmiş. pok yiyenin uşağı.

ailenin başına bela olmaktan sorumlu kişi. bazen amcada olabilir bu. mutlaka vardır.

dhkpc lideri lideri dursun karataşın örgüt içindeki ismi.