dede

ne yazık ki hiç görme fırsatı bulamadığım insan. annemin babası annem liseden mezun olur olmaz sizlere ömür, babamın babası da babam daha çok küçükken sizlere ömür. bundan dolayı benim hiç dedem olmadı ama dedesi olan insanları da hep görünce üzülürüm,keşke bir dedem olsaydı diye.

yangtze nehri yatağında bulunan bir köy, sadece 3 kış ayında oturulabilir, diğer 9 ay sular altındadır.

aksi, ağzı bozuk, azgın tekenin tekiydi. hakk'a yürümeden önceki son demlerini yatağa mahkum, bakıma muhtaç halde geçirdi.

geçinilmesi zor biri olmasına rağmen arkadaşları malum süreçte kendisini hiç yalnız bırakmadı. dedem ne denli küfürbaz bir herifse, ahbapları da o kadar kibar ve düşünceli insanlardı. buna hep hayret etmişimdir.

yine benzer zamanlardan birinde dedem ve istanbul beyefendilerinden hallice bir dostunun yanına oturup gözlerimi yummuş, ikisini dinliyordum:

-ülen nirelerdesin bunca vagıt? unutuverdiniz gari beni.
+anca abart. buradayım işte.
-gelirse gapıyı açmayın deyi dembühlediydim emmeee...
+allah'tan kork. ailemden çok seni görüyorum be adam!
-neğse neğse. garın nabıyo, dönüverdi mi bursa'dan.
+saat on bir buçukta uçağı inecek. senden ayrılıp onu almaya gideceğim.
-ağuşamına z2ş var yane hehe....

amca baba yarısıysa o nedir merak ettiğim kişi.