dede sevgisi

yaşayanların şanslı olduğu sevgi türüdür. bir dedenin torununa olan sevgisi bana göre bu dünyadaki en özel şeylerden biridir. bir de dedenle büyüyorsan, her anında yanında olabiliyorsa bu sevgiyle beslenen insanlardan şanslısı yoktur. böyle insanları görüp iç geçirdiğim, dedemi özlediğim zamanlarım çok olmuştur.

ailelerin son çocuklarının son çocuğu olan benim gibiler için asla tadılamamış sevgi türüdür.
bayramlara 20~100 lira önde başlanmış bir maratondur.

ben de bol bol mevcut olandır. telefon ettiğimde neşeli neşeli efendim deyişini duymak beni nasıl kendimden geçirir anlatamam herhalde. herkese karşı çok sinirli fazlasıyla gergin olan dedem, evlatlarına torunlarına karşı pamuk gibi oluşuyla bile ziyadesiyle gösterir sevgisini.

kalbimi sızlatan başlık...

bir ağustos sabahı ölüm haberini telefonla almıştım. oysa daha iki gün önce sesini duymuştum. yalnızım diye beni merak etmişti. iyiyim dedim. evde yalnız kalmaktan korkmuyorum. alıştım artık merak etme sen beni. o konuşmanın sesini duyacağım son konuşma olduğunu bilsem kapanmazdı o telefon. kilometrelerce öteden, memleketten aklına düşüp beni araması... hayatımda ilk kez bi yakınımı kaybettiğimin haberini almıştım... dedem... küçükken yumurta yemiyorum diye memleketten yumurtaları renk renk boyayıp gönderen dedem... bana hayvan sevgisini aşılayan dedem...

sonra aradan 2 ay geçti. ölümü beni çok sarstığı için diğer dedeme daha bir bağlandım. daha çok gittim ziyaretine daha çok aradım. onu da çok seviyordum. haftada 2 gün yanında kalıyordum onu daha çok görmek için. zaten ilaçlarını da, insülin iğnesini de karıştırır olmuştu.. pamuk dedem... tam bir yaşayan çınar, ayaklı kütüphane dedem... her sözü kulağa küpe dedem...

tam 2 ay.... ekimdi... evet, diğer dedemi kaybedeli o gün tam 60. gündü.... yine bir telefon... ofisten nasıl fırladım nasıl eve geldim bilmiyorum... dakikalarca evin kapısından içeri girememiştim... dizlerimin bağı çözülmüş sesim kesilene kadar ağlamıştım onu da kaybedince...
dede sevgisi deyince sayfalarca yazar, günlerce konuşabilirim sanırım... kabirleri nur dolsun...

yaşamak istediğim, merak ettiğim ama elimde patlayan sevgi türü. (bkz: dede) başlığında #87808 numaralı tanımda yazmıştım.
diğer taraftan bazen düşünüyorum, acaba genç yaşında vefat eden dedem, yaşasaydı ne olurdu? diye. elbette kesin bir cevabı yok. ama gönlümde, olmasını istediğim, hayallediğim, sağlam bir bağ var. tatlı atışmalar ve aydın konuşmalarla dolu; bol gezintili bir ilişki... de, işte hayalde hepsi. ne deyim? acelesi vardı demek öte tarafta*.

ikisini de görme şansım oldu çok şükür.

annem ve babamın anlattığına göre ikisi de çocuklarına karşı çok sertlermiş.
eski adamlar tabi, öyle gevşek değiller, hayatın sertliği karakterlerine vurmuş.

bize karşı ise çocuk gibiydiler. kapıda karşılanırdık. bir dediğimiz iki olmadan halledilirdi.

şimdi umarım hanımlarıyla birlikte cennet mekandalardır.
özlemle anıyorum.

dedem sevgisini göstermeyi seven adam. eh bize de onu sevmek düşüyor. zaten bu sevgi işleri karşılıklı yav. beni sevmeyeni neden seveyim? çok saçma yani.

küçükken favorisi bendim. böyle toparlakça bir çocuktum ve genelde dedemin tepesine çıkmayı severdim. beni hep pamuk kızım diye sever. traktör kullanmayı* ve buzağılar nasıl beslenir gibi soruların cevabını ondan öğrendim.

tam bir temas bağımlısı. beraber uyuyorduk. yani ben onun horultusunu dinliyordum fjdjfj.

şimdilerde çok yaşlandı ve çoğu şeyi unutuyor artık.*

şeker getiriyorsa çok sevilir.

annemin babası olarak düşünürsem diyebilirim ki, sadece 10 yaşına kadar tanıdığım ama şu an bile bildiğim ve hissettiğim sevgidir. dedesinde baba sevgisini tattırır. yaşlı ama eğilmez bir ağaç olur da sırtınızı dayarsınız. hayatının son bir yılını biz bilmesek de hasta geçirmiş, kişiliği değişmişti. ben de çocuğum ne bileyim, kızıyordum ve bağırıyordum ona. keşke geri alabilsem. keşke ona yeniden sarılıp özür dileyebilsem.

hem çocuk için hem de ana babası için çok büyük nimettir. yeter ki şımartmasın.

anneanneme her zaman üzülürdüm dedemle aynı evde yaşıyor diye. ikisiyle de bir hafta aynı evde yaşadım. artık dedeme üzülüyorum. ikisi de garip insanlar. ama genelde iyiler.

dedeye hayranlık üzerinden yaşadığım sevgi türü. babamın babası ben doğduğumda bile 70 yaşındaydı, haliyle pek bir anımız olmadı*. annemin babası* ise daha genç ancak görme engelli* *.

ben henüz ilkokula giderken arada onların evine gittiğimizde ödevlerimi de götürürdüm bazen, genellikle yatıya gittiğimiz zaman birikmiş matematik ödevleri olurdu bunlar. sabahları* ev sessizken yapmaya çalışıyordum bir defa, birkaç soruyu yapamamıştım. soruları okumamı istedi, benim gören gözümle kağıtlı kalemli elimle yapamadığım 1-2 soruyu birkaç kez sorudaki bilgileri tekrarlatarak kafadan çözdü. sonra açıklama da yaptı, ben de anladım.

o zamandan beri "acaba okutulsa nasıl bir hayatı olurdu, neler başarırdı?" diye düşünürüm arada. akrabalarım içinde en saygı duyduğum* isimdir, az buçuk bir zekâya sahipsem tamamını ondan aldım sanırım.