defalarca aynı diziyi izlemek

komedi dizilerinde daha kolay tekrarlanabilen durum. önemli olan olay örgüsü değil durum ve espriler olduğu için sırıtmıyor. bir aksiyon dizisinde o adamın ölmeyeceğini bildiğin sahneyi tekrar izlemekle, mesela kardeş payından komik bir sahneyi izlemek aynı şey değil bence.

keza oyunculuklar, görsellik sağlamsa pek âlâ bazı diziler kendini izletiyor. peaky blinders izlerken büyüleniyorum çoğu zaman. keza sonu istediğimiz gibi bitmese de çocukluk efsanemiz lost'u birkaç kez izledim. lost'un o sade, kısacık jeneriği bile hâlâ çoğu dizinin verdiği keyiften, gerilimden, heyecandan daha öte.

prison break ve true detective in ilk sezonları için geçerli olan durum bende. çünkü en iyi ilk sezon bu iki diziye ait.

behzat ç, leyla ile mecnun, true detective ilk sezon, 12 monkeys için geçerli bu durum bende.

o diziyi izlediğimiz dönem ve dizide kendimize dair bulduklarımız bunu tetikliyor. mesela behzat ç. internet sezonlarını tekrar ve tekrar izleyebiliyorum hiç sıkılmadan.

hümrem
hüürem
hürrem!

anne with an e dizisi benim için efsanedir. başrolde oynayan kız amy var, iskoçyalı oyuncu, onun ismini buzağıma vermiştim, çok sevdim onu ama bizimkiler hayvan veya küçük şeyleri sevmiyorlar, varsa yoksa satmak ve para biriktirmek peşinde koşuyorlar. sanki borsa bunlara ait, allah’ın köyünde at koşturuyorlar.

supernatural ve the walking dead'e çektiğim muamele.

bir ara kamboçyalı bilim insanları "aynı dizileri filmleri tekrar tekrar izleyenlerin psikolojik sorunları vardır" gibi bir tespit yapmıştı ama kim takar ana akım bilimi allasen. bu ikisi dünyanın en iyi 2 dizisi ve yerine koyulabilecek bir başka dizi yok.

ikiden fazla kez izlediğim doktor who var, normal bir insanın bir kere bile izlemekte zorlandığı bir uzunluğu var aman diyeyim. glck.

yerli olarak galip derviş, kanıt, yedi numara bir ara televizyonlarda her zaman dönüp duranlar vardı işte. aklıma gelmeyen vardır illaki ama özene bezene izlediğim doktor who'dur. glck.