doğmanın acısı

ölmenin acısından daha büyük!

doğduğun anda ölürsün aslında. yaşamın kısa vadedeki tüm mutlulukları, uzun vadede cereyan eden hiçbir acıyı ekarte edemez. dünyaya getirilmiş olmak, tüm o saçmalıkları peşinen istemsizce kabul etmektir. yaşadığın müddet boyunca sürekli savaşırsın. hayat, ganimetlerini bir güzel toplar. elindeki teçhizatlar savaşmanı bırak, kendini savunmak için bile olabildiğine yetersiz vaziyettedir. dünyadaki tüm olumsuzluklar, üremenin bir sonucudur. kendi soyu da dahil olmak üzere her şeyi tüketen tek varlık insandır. ve hala bunun mental bir izahati yoktur: "insan neden ürer"

hiçlikten koparılıp köleliğe mahkum edilmenin acısıdır. ailevi tüm tortuların ve hastalıklı iktidar dürtülerinin kurbanı olan bireyin acısıdır. yozlaşmış üret-tüket döngüsünde bir çarkın dişlisi olma zorunluluğunun yarattığı isyan çığlığıdır. kültürel dayatma ve organik çiftleşmenin anlık körlüğüyle yokluğun huzurundan dünya hapishanesine getirilmesinin ağlayışıdır. dünya acılar mekanıdır. bakın okul falan demiyorum. tekamül ya da olgunlaşmak ya da vatani ödevleri gibi saçmalıklara hiç girmiyorum bile. bütün ideolojilerimiz ve peygambervari vaazlarımız içsel bir cinnete , doldurulamayan bir boşluğa dayanır. atalar kendileri varoluş sorununu çözemedikleri için bu ateşten topu elden ele aktarır durur. sorun çözülemedikçe büyür ve ileriki nesillerde şiddetli hastalıklar, faşist eğilimler, travmalar, depresyon vb. semptomlarla kendini gösterir. anlıyor musunuz bu kölelik ve şiddet despotizmi çözülmeden bebekleri dünyaya getirmek mezbahaneye kesilmesi için o minicik kuzuları getirmekten farksızdır. bir yangına benzin dökmekle bu dünyaya bebek getirmek aynı şeydir. kötülüğün ve yozlaşmanın her yere yaygınlaşmasından şikayet edenler bile doğuruyorsa bu dünyanın toplu delilik kaoslarında duman olup gitmekten başka nasıl bir sonu olabilir ? yetmedi mi kredi borçlarıyla intihar edenler, çocuğuna kıyafet alamayıp kendini asanlar ? en zengini bile olsanız bireyin yaşayacağı/yaşatacağı zorluklar ve sıkıntıları kendi ego idealinizin yansıması gibi görme hastalığınızdan halen vazgeçmiyor musunuz ? sizce dünya iyi bir yere mi gidiyor ? tek bir hayvan bile acı çekiyorsa, tek bir bebek bile işkence görüyorsa dünya bir cehennem gezegenidir ve herkes özgür olmadan kimse özgür değildir. kölelik zindanlarına, zebanilerin acı kazanlarına yeni bebekler vererek sorunu çözemezsiniz. kapitalizmin son metası insan bedeninin kendisidir. onu çözmeden sistem de çözülmeyecektir.

doğmuş olmanın sakıncası üstüne