dünyanın en büyük acısı

ümitsizliktir. geleceğe duyulan karamsarlık.

hiçbir şey kişiye hatırlamak kadar acı veremez, özellikle de mutluluğu hatırlamak kadar.

aslı erdoğan
kabuk adam giriş cümleleri

evlat acısıdır.

geçen tanımadığım bir amca gelip durup dururken hayat kalan için mi zor yoksa giden için mi zor? diye sordu anlık dona kaldım tesadüf mü bu diye düşündüm şaşırdım cevap veremedim çünkü geçen gece kalanın benim olduğum bir ayrılık yaşamıştım. sorudan sonra uzun bir sessizlik oluştu cvp veremedim çünkü yaşadığım şeyler aklıma geldi.. o gece öldugumu sandim ya da bir rüya olmasını cok isterdim çünkü o giderken kırıp gitti beni, hiç bir şey diyemedim kalakaldım içimde tarif edilemez bir his vardı. kalbimden göğsüme sıcaklık, tenimde soğukluk, tüylerim diken diken olmuştu. kabullenemedim. hani biz hep beraberdik diyordu bı yanım hani olmayacaktı böyle bir şey hani sevmek yetiyordu hani küs uyumayacaktik.. haniler, keşkeler havada uçuşurken bir yanım ne oluyor anlamıyorken diğer yanım hayal kırıklığı içerisinde bir duvar kenarına yıkılmışti. içimde hayal kırıklığı sancısı varken biliyorum tarifi zor, cevap veremedim..
sonuçta hayal kırıklığı yatıyor her şeyde, yaşayıp sonunda ölmek gerçeği, birine alışıp kaybetmek, kayıplar her zaman hayal kırıklığıdir.. hiç bir şeyin sonsuz oldugu yerde her şeyin pek söyleyeceği bir şeyi yok.. ve dünyanın en acı hissi bu.. kendimizi kandırdığımiz o yalancı ebedilestirdigimiz hikayelerin bitmeyeceğine inanmak ve bunun doğrultusunda hayal kırıklığı yaşamak.. sevdiğimiz kadar üzülüruz, önemsediğimiz kadar hayal kırıklığı yaşarız..
vee sen öylece gittin..
ama ben hâlâ senden geçemiyorum
kusura bakma, özledim ama söyleyemiyorum..