duygusuz ve materyalist bir insana dönüşmek

başlarda insanı biraz üzer. “neden, ne ara böyle duygusuz her şeyi materyalist bakış açısıyla açıklayan, acımasız bir insan oldum?” diye düşündürür ve üzer.
ilerleyen safhada ise insanı hafifletir, rahatlatır. gereksiz şeylere gereksiz yüce anlamlar yüklemeyi bırakır ve bunun getirisi olarak mükemmel bir boş vermişlik doldurur zihnini, duygularından kalan boşluğu.

(bkz: materyalist lerde ağlar)

şu aralar kendime sıkça sorduğum soru pandemiden önce "dünyayı sevgi kurtaracak" "eğer tüm insanlar tüm sınırları kaldırıp birlik olursak o zaman dünya çok daha iyi bir yer olabilir" kafasındayım şimdi ise topluma ve toplum düzenine zarar veren insanların imha edilmesini savunuyorum.

bu durumun altında yaşadığı travmalar vardır. yoksa da doğuştan özürlüdür. duygu özürlü. olabilir.