ertelenmiş duygular

yaşanmadığı/artık yaşamadığı ya da söndü sanılan ama aslında içeride beklemeye alınmış hislerdir. insan bazen; üzülmeyi, öfkelenmeyi, özlemeyi ya da yüzleşmeyi zamana bırakır. fakat o duygular asla kaybolmaz, yalnızca sessizleşir. sonra en alakasız ve olmadık anda, bambaşka bir olayın tetiklemesiyle birlikte geri dönerler ve aslında iç dünyanızdaki hiçbir şeyin değişmediğini hatırlatırlar.

ertelenmiş duygu yok olmaya mahkumdur.

ertelenen alarm kadar sinir bozucudur. gittikçe tahammülü yok eder.
sonraya bıraktığınız her şey yuvarlanan bir bok gibidir. siz de hâliyle bok böceği olursunuz.

ilk başta gözünüze ufacık geldiği için ertelersiniz, biraz büyür ama görmezden gelinebilecek durumdadır ertelersiniz,
devasa olur ve gözünüz yemediği için ertelersiniz..
en sonunda da tabiri caizse o boku yersiniz.

zamanında alan tanınmamış ve yok sayılmış her duygu gittikçe sırtınıza yük olur. taşıması da geri dönüp yaşaması da zorlaşır.
vaktinde yaşanmamış her duygu içinizin arşivinde paslanmaya yüz tutmuş metal çekmecelerde bekler. yavaş yavaş oksitlenir, paslanır, ağırlaşır..

oradan çıkartıp da artık yüz yüze gelmeye hazır olduğunuzda ise eski hâlinden eser kalmaz.
buna örnek olarak; anne/babaanne/anneanne’lerimizin kaynanalarının yaptığı şeyleri düşünebiliriz. yıllar evvel söylenememiş bir “hayır” bugün, “bana neler yaptılar, sesimi çıkartsaydım böyle olmazdı, ben daha gençtim bu adam var ya bu ad-“ olur.

velhasılıkelam, ertelemeyin. kafayı yersiniz.
-saygılarla, elzem bacınız.

bana bunu hatırlatan başlıktır;





hayattaki en kötü duygudur belki de, keşke diye diye, manasız bir beklenti hissiyle ömrümüzü tüketiyoruz yok yere.

tren kaçtıktan sonra çok anlamı yok ki…