erzurum

askerden dönerken 1 gün kalmıştık bu şehirde. e tabii ki bana ne tarihinden, binalarından falan.

benim aklımdaki tek şey (bkz: cağ kebabı)ydı.
ama şimdiki performansım yoktu o zaman.
sadece 11 şiş yemiştim. ama çok güzeldi.
erzurum deyince aklıma gelen ilk ve tek şeydir cağ kebabı, gerisi fasa fiso.

cânım erzurum.

yobazlığın başkenti sıralamasında ilk ikiye oynuyor. her yıl, ramazan ayındaki ilk dayak haberi konusunda konya ile kıyasıya bir mücadele içine giriyor.

görmeden önce ölmeniz gereken yerler listesine mutlaka almalısınız.

palandöken kayak merkezi gibi harika bir imkana sahip bir şehir

bir kez gittim, zannediyorum 2014 yılıydı ve kayak merkezi dahil her tarafını şöyle bir gezdim. izlenimlerim, müthiş kasvetli bir şehir olduğu yönünde..

mimar olduğum için mekan algım biraz daha farklı, diye düşünüyorum. gittiğim her yerde selçuklu ve beylikler dönemi yapılara rastlıyorum ama saltuklu döneminden kalma olduğunu hatırladığım erzurum ulu camii’nin sağır duvarı kadar dışarıya kapalı bir yapıyı, sanırım hiç görmedim.

yakutiye medresesi’nin o kara taşları resmen üzerime üzerime geliyordu. çifte minareli medrese’nin kompozisyonu ise insanı sıfırlayan, ezici boyutlara sahip gibiydi. sevemedim.

fifa atarken rakip sizden topu almak için kaydığı anda çalımla rakibi geçip gol attığınızda arka fonda şu şarkı çalar;

erzurum çarşı paaaaazaaaaaaar

sadece gerçek fifacılar bu sesi duyar

temmuza kadar böyleyiz.

cağ kebabı yemeyecekseniz gitmenin pek bir anlamı olmadığı şehir