eski türkiye

eski türkiye de apo yu meclisteki konuşturacağız dersen ellerin arkadan bağlı kafanda 2 kurşun ile cesedini ormanda bulurlardı eğer bulunmasını istemezlerse asit kuyusuna atarlardı.

özlenilendir. askeriyede karakollarda dayak vardı millet adam oluyordu biraz şimdi kudurdu millet.

bir ulkenin/bolgenin eski ve yeni tanimlarini yaparken, aslinda bu kavramlari da kisilerin, toplumlarin ve onlarin zaman icinde olusturdugu kurumlarin yarattigini unutmamakta fayda var.

akil rutbesi dusuk bir guruhtan nadide bir saheser beklemek yanlis olur.

kimse kimsenin ne ırkından olduğunu bilmiyordu gerek de yoktu. insan olmak birinci kuraldı.

yolsuzluk vardı ama utanma da vardı. yani bir milletvekili çıkıp yolsuzluğu 'günah işleme özgürlüğü' diye temize çekemezdi. mal bu sanırım derlerdi. adam kayırma ve torpil de vardı ama bu gizli saklı yapılırdı. alenen yapılmaz ve dahası hıyarın biri çıkıp "kur'an yakınlarını koruyacak kayıracaksın diyor, sen kur'an'a karşı mı çıkıyorsun" demez, diyemezdi. taşlanmasa bile lanetlenirdi, sosyal çevresini yitirir ekran yüzü görmezdi. eski türkiye'de dincilik deli muamelesi ile karşılanır, kimse buna prim vermezdi. hırsız ve hırsızlık çoktu ama katiyen bu kanun yoluyla korunmazdı. şimdi maşallah hırsız iktidar partisinden olduğu zaman "elhamdülillah" diyorlar. eğer hırsız muhalif partiden ise saflarına çekmek için tehdit eder ve rozeti de alkışlar eşliğinde takılır.

ne ise;
cehalet de böylesine kolektif değildi.

yeni türkiye umut vaat etmiyor. yalan dolan ile yönetiliyor.