ev işi yapan erkek

ev kadınından temiz evimle benim bu.
ne yapacağız yalnız yaşıyoruz diye evi b.k mu götürsün elbette ev işi yapacağım. ütü çamaşır bulaşık cam silme hep bende.
izmir içi temizliğe gidilir ayrıca sıfır dokuz yüz..... numarasından iletişim kurunuz lütfen.

işim olmaz, zira bu yaşta sonra cam silecek halim yok. tabağımı vesaire kaldırırım, ötesini yardımcı kadın halleder.

benim bir arkadaşım hem yemek yapıyor hem evin bütün işlerini hallediyor. ütü yapmaktan cam silmeye kadar. geçen gün de kahveye çağırdım yorgunum mutfak dolaplarını boşalttım sildim diyor. tam bir kaçırılmayacak erkek profili bence.

normal insandır. yapmayan anormaldir.

bir evde yaşıyorsanız, (az ya da çok) ev işi de yapmanızdan daha doğal ne olabilir..

bulaşık yıkarım yemek falan yapıyorum. en sevmediğim ev işi süpürge. ev işlerinden temizlik zor ya valla bitmiyor.

ben hayatımda elektrik faturası ödemedim, ekmek kaç lira bilmem, bu tür işleri çocuklar halleder, bir de işim gücüm yok “mecbursun, yapacaksın” tavrı mı çekeceğim?

o adam maalesef ben değilim. istersem mutfağa girerim, istersem tamirat yaparım. ben öyle zıtlaşmayla bir şey alınabilecek biri değilim. bir kere her şey rica edilecek..

en düzenli yaptığım ev işi ahtapot falan pişirmek ve kahve yapmaktır. bu kadar..

haa, çayı da güzel demlerim. ama dediğim gibi, yardımcı kız bile “abi benim çayım seninki gibi güzel olmuyor” diyor, “iyi iyi, ben hallederim” diyorum.

altılı ganyan kuponu yapan erkeğin yanında ezik kalacak olan erkektir.

yaşamak için kimseye ihtiyacı olmayan erkektir. ne birine muhtaç olur, ne kimsesi olmadığı zaman zorluk yaşar.


banyo ve mutfağı en az haftada 1 bazen 2 defa çamaşır suyu ile tertemiz yapan, evine düzenli süpürgesini viledasını atan (toz alma ve dağınıklık sorununa tam çözüm bulamıyorum), düzenli ev yemeği yapan biri olarak benim.

senelerdir yalnız yaşıyorum. yalnız olmadığım zamanlarda ise tüm işi kadına bırakmam madem beraber yaşıyoruz beraber yaparız derim.

yalnız yaşayan erkektir. başka kim yapacak, o yapmazsa.

normal erkektir. kendine saygısı vardır. evinin sorumluluğunu alır. yemek bulaşık, temizlik her şeyi yapar. ne de olsa aslan yattığı yerden belli olur.

babalarına ve dedelerine bakıp erkeklerden şikayetçi olan ve hatta erkeklere nefret kusan günümüzün genç yetişkin kadınlarını utandırırlar.

bir evin yaşanabilir bir habitat olarak kalabilmesi için asgari düzeyde dahi olsa ev düzenine katkı sağlamayı başarabilen bir insan tanesi.

karadeniz kültürüyle yetişmiş biri olarak; erkeklerin eve girdiği andan itibaren tüm yaşamsal faaliyetlerinin yeme, içme gibi bazal bir düzeye indiği, geri kalan kişilerin ise ona hizmet için var olduğu bir düzende büyüdüm. erkek kişisinin bir çay demleyebilmesini geçin; ocağın altını yakabilmesi, buzdolabındaki yemeği ısıtabilmesi, bulaşık makinesinin düğmesine basabilmesi her daim bir maharet olarak sunulur, kadın kişileri; hayır benim kocam daha beceriksiz yarışına girer bu sayede kendi yıpranmışlığını yarıştırırlar.

vatana millete böyle bir evlat yetiştirip bir de bunları evlendirmek vebaldir basbayağı. bir evlilikte kadının erkeğe, erkeğin kadına hizmet etmesi zahmet değil rahmettir, o çorabınızı sepete atıp klozete iki kapak çamaşır suyu dökün, geçin.

tövbe tövbe.

insan evladıdır, hayatının her anında lazım olacak yeteneği öğrenmiştir ve sorumluluk sahibidir.

yapmayan da anası onu karnından fırlatıp atmıştır, vasıfsız elemandır, boş kümedir, şamaroğlanıdır, seve seve yapmazsa zke zke yapacaktır.

bu işler kural kaide belirleyerek, prensip ortaya koyarak olacak işler değil. hatta konuşulması bile bir noktadan sonra sakıncalı.

benim de gönlüm ister ki, bekar halimde zorunlu olarak yaptığım işleri evlenince yapmayayım.

bu bana belirli şartlardaki iş bölümüyle gayet makul geliyor mesela. ama tecrübelerim bana gösteriyor ki, kadınlar söylemle pek ikna olmuyor.

zira aynen erkek gibi kendine has kişiliği olan bir türden bahsediyoruz. (bugün baya niş bilgi saçıyorum, maşallah bana)

basitçe, evin iç işleyişine dair hakimiyet ve karar alıcı konumda olma, anaçlık ve hayatındaki kişiyi sahiplenme duygusu olmadan zor. tabi erkeğin de bu durumda alışveriş, taşıma, getir götür, değiştir, tamir et vs gibi ev içi ve ev dışı işleri sektirmeden yapması gerekiyor.

ufak tefek bazı şeyleri ihmal etmedikçe bence bu dinamik gayet mümkün.

ne bileyim, kız arkadaşın zaman zaman evine gelip temizlik, ütü, yemek yapıyorsa bunu takdir etmenin kimseye zararı yok. yemek yapmış ama çok iyi olmamış mı, beğen işte, hatta üstüne 2 tabak daha ye.

misal, sürekli takım elbise giymek zorunda olan biri olarak ütü yapmak benim için kaçınılmaz bir şey (kırışık bir şeyi giymem) ve gayet iyi yaparım. ama biri benim için gömleğimi ütülediğinde benim için en iyi ütülenmiş gömlek odur. neden? çünkü sığır değilsen, karşındaki insanın zorunda olmadığı halde gönlünden gelerek senin için yaptığı şey, senin yapabileceğinden çok daha kıymetlidir. bu evliyken de böyledir.

çünkü senin için yapılanı, “ben de şunu yapıyorum” diye görev olarak tanımlamak ikinizin de emeğini ve iyi niyetini kaçınılmaz olarak pazarlık çerçevesine oturtur.

o saatten sonra, bana lütuf gibi sunulan ve zaten yapabildiğim şeyi napiyim ki? aynı durum karşı taraf için de geçerli.

ideali, erkekliğe/kadınlığa yüklenenen anlamdan bağımsız olarak böylesi bir iş bölümünün doğal şekilde oturmasıdır. talep etmek, pazarlık etmek, car car tartışmak zorunda kalıyorsan değeri yok.

lan sanarsın zor bir şey, elde bulaşık da yıkadım, viledada yaptım, cam da sildim, evide süpürdüm, yemekte yaptım. maksimum alacağı saat haftalık 20 saat. arazi vere vere yata yata yaparsan buda. yolu hesaba katınca haftada 2 gün yatarak çalışmaya denk geliyor.
not; çocuk olmadığı senaryo simüle edilmiştir.

fazla abartmamasını salık veriyorum. hani erkek işlerinde çalışan kadın biraz erkeksileşiyor, kadınlıktan uzaklaşıyor ya. erkekte de böyle bir yan etki görülebilir.

evlensen kjüçük aptal
aptalllll

karısı veya annesi çalışan bir kadınsa zaten olması gereken normal erkektir.

eline sağlıktır.