eylül ayı gelince zihne yüklenen o tekinsiz sarı filtre

yılın tam bu zamanlarında, saat öğleden sonra iki ile yedi arasında havaya çöken ve insanı gerçekten üzen bi sarı filtre bu...

yazın o parlak, umursamaz güneşi bir anda çekiliyo, yerine sanki mekanın ışıklarını bi derece kısmışlar da ortalama meksika dizisi ya da doksanlar filmi filtresi basmışlar gibi sapsarı soluk bi ışık geliyo gibi... ne odayı aydınlatan ne de tam karanlık bırakan ışık gibi bir şey bu...

beynim otomatik olarak bu ışığı görünce mutsuzluk modunu açıyo... normalde sıradan duran eşyalar bile gözüme bi anda aşırı mutsuz görünmeye başlıyo ya... az önce beyaz kahve kupasının ne kadar üzücü gözüktüğünü fark ettim mesela...

içimden fırlayıp gitmek geliyo ama gidecek bi yerim de yok doğru düzgün, arkada ladytron çalıyo ama o bile üzücü...

sabahları bahçeye düşen ışığın kızıla çalan renk değişimi,

dünya eğik ve biz o yokuşun başındayız hissi; yorgunuz ne kışı? gidiyorduk yaz sıcağında ılık ılık...

ekinoksuna kurban olduğum dünya bat! kış olmadan şimdi bat!

kliması olan ve toplu taşıma kullanmayan zengin kesimi beyaz türklerin hüznüdür bu.

bizimse bayramımız...

yazın tişörtüne, şortuna, özgürlüğüne, günlerin uzunluğuna, denizine, dalgaların sesine, esintisine, parlak güneşine, rengarenk çiçeklerine, meyvelerine aşık insan, bir süre sonra sırası gelen, kırılmaya başlamış, filtrelenmiş sarı rengi ve kahverengi renk skalasıyla kendini gösteren sonbahar mevsiminde yavaş yavaş yas sürecine girer.