fyodor pavloviç karamazov

dostoyevski'nin karamazov kardeşler romanının baş karakterlerinden birisi.

fyodor pavloviç, evin babası. alkolik ve üç oğlu var ve büyükten küçüğe şu şekilde,
1) mitya karamazov
2) ivan karamazov
3) aleksey karamazov

edebiyatta en önemli 100 karakter, protagonist, antagonist vs. listesi yapılsa herhalde ilk otuza girerdi. ben otuzuncu sıraya koyabilirim. ya da... vazgeçtim, on beşinci sıraya koyuyorum.

pavloviç karamazov aslında basit bir insandır dosto'nun dediği üzere. hemen hemen her mujikte görülebilecek özelliklere sahiptir. yani sıradandır, bir esprisi yoktur.

fakat dostoyevski şunun da farkındadır: sıradanlık diye bir şey yoktur. her şey sıradandır, değişim imkansızdır. insanlar değişmez. bu sözleri raskolnikov'da, yani suç ve ceza'da duyuyoruz.

ve herkesin sıradan olma mevzusunu en güzel işleyen romanlarından biri de ölüler evinden anılar'dır. burada dosto'nun sıradan pavloviç karamazov'da göstermek istediği cevhere ulaşırız. en basit, kötü veya iyi insanda bile o aynı cevher vardır. yani varoluşumuz. zaten bu varoluşumuzun en dip noktasını da yeraltından notlar'da görürüz.

fyodor pavloviç karamazov'dan bahsetmiyor gibi gözükmemişimdir umarım. bu başka romanlardan (elbette dosto'nun) bahsetme nedenim karakterin yaratılışının daha iyi anlaşılması gerekmesi.

böylesine bir kadın düşkünü karakter, kendi kendine bir felsefeye de sahiptir. burada şöyle bir şey söylüyordu: "her kadında bir cevher vardır, önemli olan bunu görmek."

bu tarz bir şey söylüyordu işte... yani buradaki esas nokta, en sıradan insanın bile bir felsefesi, bir aklının olduğudur. onu diğerlerinden ayıran noktalar vardır elbet. belki başka insanlar gerçekten daha derindir, o içsel cevhere, varoluşa ulaşmak daha zordur. ama tünel ne kadar uzun olursa olsun illaki aydınlık vardır. pavloviç karamazov'un tüneli küçüktür. dolayısıyla fyodor pavloviç karamazov böyle anlaşılmalıdır.

ayrıyeten bir eleştirmenin dediği şey aklıma geldi... hangi eleştirmendi hatırlamıyorum ama insancıklar kitabında bütün ileriki romanlarındaki tiplemelerin mevcut olduğundan bahsetmişti. ippolit terentyev benzeri bir kişi hatırlıyorum mesela insancıklar'da.

gerçek hayatta bir kaşık suda boğma isteği uyandırabilecek kadar sevimsiz bir insan. konuşunca ağzına ağzına kürekle vurasım geliyor. bir sus be adam, bir sus.

orospu çocuğudur.

bunun bir oğlu var ki gayrimesru.uşağı olarak evde hizmet eder.öyle p.zevenkktir bu baba rolündeki karamazov.ölümü de üvey oğlunun bahçe kapisini acik unutmasi (!) sebebiyle olur.

fedor pawlowitch karamasow kadın düşkünü, içkiyle arası iyi olan çocuklarını pek de umursamayan paris ' e seks alemlerine akmak için giden kötü bir babadır, ancak staretz ' le yaptığı tartışma da görürüz ki aslında birçok konuda görüşleri vardır, ve " diğerlerine benzemek" istememektedir. " aynılaşmaktan" korkmaktadır. "tanrı benim diğerleri gibi olmamı isteseydi bana onlarda gördüğüm hataları, göstermezdi " der staretz ' e...bireyselleşmeyi savunan çok güzel bir sözdür bu.

fedor pawlowitch, örnek alınsa bir türlü, alınmasa bir türlü gayet gerçekçi bir şekilde dostojewski tarafından üretilmiş bir roman karakteridir.

karamazov kardeşleri anlamak için öncekle baba fyodor pavloviç karamazov'u anlamak gerek. üç kardeşin de uç noktalarda yaşamasının ve hayata dair keskin çizgilerinin olmalarının nedeni, babalarına duydukları nefret ve o nefretin altında gizlenen baba figürüne duyfukları özlemdir.

babasından en çok etkilenen oğul da alyoşa'dır. babasının yaşadığı hayatın ve büründüğü kişiliğin tam zıttında bir hayat yaşamaya çalışmaktadır.

fyodor ise bunun farkında oldığu için en çok alyoşa'yı yakınında tutmaya çalışır. amacı, iyi bir insan olmaya çalışan alyoşa'nın güçlü nefretini sevgiye dönüştürme çabasıdır. bu açıdan fyodor, aptal görünen ama kurnaz bir karakterdir.