geceye kendine ait bir söz bırak

bugüne kadar her şey söylenmiştir kendine ait sözünün olabilmesi imkansıza en yakın olan şeydir varsa da sadece kendisi o sözü kendisinin düşünüp söylediğini sanıyordur.

kader senden onay istemez.

her şey yalan elif...

ama demlediğin çay gerçek *

ben herkesin hiç kimsesiyim.*

ya herro ya merro.

> sana kötü bi haberim var.
ben iyiyim…

insan çoğu zaman kendi hapishanesini yaratır içinde. acı çektirmek adına da gardiyanı olarak başında durur.

eğer sevgililere yılın hergünü özel oldukları hissetttirilseydi, sevgililer günü böyle özel bir gün olmazdı.

aç birinin davranışlarını asla tok karnınızayken yargılamayın.

> her şey hesap kitapla olmuyor, mesela iki kişiye geniş olan bu dünyanın, biri terk etse diğerine neden dar geldiğini matematik aşka çözemeyecek…

yaşamak; büyük bir gürültü içinde güzel bir şarkıyı duymaya çalışmak, bataklığın içinde açan çiçeği görmek gibidir.

shakespeare'in artık o en meşhur sözü "olmak ya da olmamak işte bütün mesele bu" sözünü biraz daha farklı anladım bu akşam ve o sözden ve o sözden anladığım yeni anlamdan hareketle geceye bir söz bırakmak istiyorum:

mesele bildiğin, ders aldığın yolda iyi, doğru, güzel olmaya devam etmek.

bilge ; bütün herşey yolundayken bile bu durumun geçici olduğunu bilir,
aptal; sadece işler kötüyken bunun geçici olduğunu düşünür.

eskiden ünlü olmak için büyük olarak kabul edilmek gerekirdi,
şimdi büyük olarak kabul edilmek için ünlü olmak gerekiyor.

insanın kendini aşışları hep farklı olur. mesele, kendimizin değerini kendimizin belirlediğini bilmenin acısını yaşayacak kadar cesur ve azimli olacak mıyız, budur. hayat ya bir stepne gibi yaşanacak; ya da avının peşinde koşan bir aslan olacaksın. bir aslan yırtıcılığında ve bir küheylan naifliğinde koşacaksın avına. küheylanlar koştukları yolda, durdurulmazlarsa, ölene, çatlayana kadar koşarlar. ben de diyorum ki: gelin ortadan ikiye yarılalım. hz zekeriya'yı testere ile ikiye yardıkları gibi biz de kendimizi asmak ve içimizden o uyanık ben'i çıkarmak için kendimizi bin parçaya bölecek acıya katlanmamız gerekecek olsa bile katlanalım; çünkü şaka değil, hayat kaçıyor, ben bu hayatı yaşamak istiyorum. ben cennette köşk, huri istemiyorum. bu dünyada bir ailem, bir yuvam olsun istiyorum. köşk de huriler de başkalarının olsun. çok da tın.

hayat aptalın elinde rasgele notalar, bilgenin elinde ise 8. senfoni gibidir.

çaba, sana başarı garantisi borçlu değildir.

hayat yeterince kötü şakalar yapıyor , kendine şakalar yapmayı bırak .

tüm tatlı bitene kadar, başka tatlı yapmak yok.
ben bunu çocuklarıma söylüyorum ama aslında her yere uyarlayabilir.
güzel şeyler bitene kadar kıymetli olmalı, hemen yeni bir güzellik aranmamalı.
bazı arayışlar namkörlüktür.
annelerden vecizeler*

seneler önce bir arkadaşım vardı.
akademisyendi.
patronlara ; iş yönetimi ve patronun olması gereken kişiliği hakkında seminerler verirdi.
ticaret odalarına, sanayi odalarına gider, kendini paralardı.
''yahu organize ettiğim toplantıya 2 kişi gelmiş'' diyerek dert yanardı.
bedava verdiği bilgilere talep olmamasına haklı olarak sinirlenirdi.

sonra bir şirket kurdu.
vizyonu, patronları eğitmek olan bir şirket.
saati 2 500 tl den patronlara ders verirdi.
hiç boş kalmamaya başladı.
günde 25 000 tl kazandığı olurdu.
seneler öncesinden bahsediyorum.

bir şey bedava olunca değersiz oluyor.
insanlar para ödeyip satın aldıkları şeylere değer veriyorlar.

benden değerli söz isteyenler mesaj atsın.
iban numaramı vereceğim,
hesabıma para geldikten sonra eğitim başlayacak.

işte o zaman çok hızlı eğitildiklerini kendileri de görecek ve şaşıracaklar.

not:
iban mevzusu şakaydı.
ben gerçekleri vurgulamak için abartılı örnek verdim.

bu devirde kimse kimsenin aklına, bilgisine hürmet etmiyor.
para vermediği müddetçe.