gülünmemesi gereken durumda gelen gülme isteği

doğaldır.

işinin ehli bir komedyen sizi güldürmek ister ve bunu başarır. insan gülünmemesi gereken bir yerde gülüyor ise, bunun sebebi gülünen şeyin gerçekler ile bağlantısı olmasıdır. gülünmesi gereken yer diye bir yer yoktur gerçekte.
deliler gerçeklerin içlerine/başlarına kaçtığı türden insanlardır mesela..

uykunun en tatlı anı gibi bir şeydir. hem mahcup hisseder hem de hunharca gülmek istersin. ama belki hunharca gülsen tutmaya çalıştığın gibi keyif vermeyecektir. en sevdiğim sinir bozukluğu yansıması. müthiş.

üniversitede anatomi dersinde insan cinsel organlarından bahsedildiği anda gülen kızdır.
garip olan şuydu ki kendisi 19 yaşındaydı ve 3 yaşında kızı vardı. gereksiz bir detay olacak ama çarşaflı bır hanım kızımızdı.

işte benim zeki müren

gülmek zaten yasak olana dair bir tepki biçimi değil midir şeklinde bir soruyu akla
getirir.

askerde subaylar gıcık oluyordu bu yüzden bana. teğmen ciddi oldukça gülesim geliyordu çok iyi biriydi ama.

öğretmen bağırıyorsa sınıfı azarlamak için yada toplum içinde genelleme yapılmak isteniyor fakat yapılamıyorsa,hemen oradan uzaklaşıp kıyıda köşede manyak gibi gülerim birde kendim düşersem ve acımazsa geçen yolda yürürken koca taşı görmeyip takıldım sakince ayağa kalktım ama nasıl gülüyorum arkadan da bir tane adam geliyormuş "iyi misiniz" dedi bende "evet" dedim o sırada hala gülüyorum "yazık sakat herhalde" dediğine yemin edebilirim ama kanıtlayamam.

cenazelerde kahkalarımla meşhurumdur.

ağzının üstüne şabalağı yedinmi geçer.

bir gün ağanın birinin misafirleri gelmiş, tabi ağanın malı mülkü çok uçsuz bucaksız bağlar bahçeler var. misafirlerden biri meraktan sormuş:

-ağam bu kadar bağı bostanı çüdü kim sürüyü?

tam o sırada ağanın karısı elinde siniyle gelmiş, ama ağa 60 yaşında karısı 20 yaşında afet-i devran. ağa tabi hemen dip boyası gelmiş bıyıklarını bi sıvazlamış;

-neblem yegen her sene biri sürüyü!