gülünmemesi gereken durumda gelen gülme isteği

gülmemem gereken ciddi bir ortamdır ama sinir bozukluğundan mı, aşırı stresten mi bilinmez gözün bir şeye takılır, kafanda birden açılan tüm kapılarla yüz kaslarını tutmaya cabalarsın ama sen çabaladıkça iç gıdıklanman daha da şiddetlenir. hele yanında göz göze gelmemen gereken bir dostun varsa bittiğinizin resmidir

dilimi ısırırım
kendime acı veririm
olmadı kaçarım

genelde saygı duruşlarında olandır.
özellikle lisedeyken kendimi çok zor tutardım. her gün makara kukara takıldığım arkadaşlarımla on saniye önce ofansif mizahın en derinini yapıyorken müdürün sesiyle aniden aziz ve kutsal bir şeyler için sessizce yan yana durmaya başlamamız, dünyayı henüz anlamlandıramamış bünyemize eziyet gibi gelirdi. yan yana öyle beklerdik. gel de dur! o bir dakika çok büyük eziyet olurdu. gülsen okul önünde rezilsin. hatta bir ara düşünürdüm öğretmen olsam, en çok saygı duruşlarında sıkıntı yaşarım diye. şimdi hiç değilse insanların arkasındayım. kafalarına bakıyorum. öğretmen olunca öğrencilerin yüzüne bakmak zorundayım. haydaaaaa... o an sorgular sualler. aklına kötü şeyler getir. gülme gülmemelisin, gülme...

işte lisedeyken de o bir dakikalık sürenin bitip hemen ardından istiklal marşı'nın yüksek müzikle birlikte başlamasını beklerdim.
süre bittiğinde. marş yüksek sesle çalınmaya başladığında bütün gülme yoğunluğumu "kooooooooorkmaaaaaaaaa, sööööönmeeeez" kısmında yok ediyordum.

başlığı okuduğumda yedi-sekiz yaşlarım aklıma geldi.

babam pür dikkat haber ya da dizi falan izlerdi. biz de üç kardeş nereden buluyorsak gülecek bir şeyler bulurduk. susun derdi kısa bir sesizliğin ardından yeniden kıs kıs gülerdik. bu sefer daha net ve keskin bir kaşını kaldırarak gülmeyin derdi o dedikçe biz elimizle ağızımızı kapatarak böyle hunharca gülerek odadan kaçardık, arkamızdan “eşşoğlueşşekler” diyerek terliğini fırlatırdı. artık o gün kime, neresine denk gelirse ahhaha

gerginliğimin üst sınırda olduğu ciddi ortamlarda her zaman yaptığım eylem. müdür azarlardı, gülme tutardı. öğretmen sinirlenirdi , yine gülme tutardı. önlenmesi zor durumlardır.

geldiyse geçmiş olsun kralı gelse gitmez neyseki çok nadir olur.

ne zaman ciddi bi ortama girsem baş gösteren durumdur. gülme krizine girdiğim tek durum da budur. disiplin kurulu,saygi durusu,cenaze ve staj gorusmeleri icin gittigim sirketlerde basima gelmis olup olumsuz sonuclar aldirmistir. ınsanlarin ciddiyeti bana komik geliyor sanirim bilemiyorum. kemal sunal'ın gülen adam filminden fırlamış gibiyim adeta

bir kere cenaze evinde telefondan clash royale e girmistim. telefon sessizde degildi. millet sessiz sessiz aglarken butun oda su ses ile yankilandi. mosmor oldum. kuzen aldi goturdu sonra.

mülakatta yöneticiye ürün satmam istenen simülasyonda başıma gelen asla engel olamadığım durum. (mülakatı geçemedim)

bu olayın en çaresiz yanı da etrafındakilerin de gülmesini dilemektir durumun normalleşmesi buna bağlı ama gel gör ki sen kahkaha atarken yüzüne bön bön bakmaktan başka bir şey yapmazlar.

boş bulunma halidir. yoksa yolda yürürken düşen insana, insan niye gülsün ki?

benim belam bu. bazen iftar sofrasında ezanı beklerken ağır misafirler varken geliyor. bazen okulda dersteyken. gülmemen gerekiyor ya daha çekici oluyor. aslında komik bir şeyde yok. hiç sevmiyorum bu huyumu. geçen kardeşim için bir video çekecektim. benim bu ciddiyetsizliğimin yüzünden çekemedik. kendi çekti çocuğum videosunu. mesela birisi ağladığında da bazen geliyor. üzülüyorum ama salak gibi gülesim geliyor o an. kendime iyi bir dayak çekmek istiyorum. ben ağlarken biri gülse ağzını yüzünü yamulturdum herhalde. bence sinirsel bir bozukluk durumu da olabilir. gerilip gerilip duygu boşalması da yaşayabiliriz. ay bilmiyorum hiç sevmiyorum ya.

ne zaman dişçi koltuğuna otursam şıp diye geliyor. iki kişinin ağzımın içine eğilmesi bence komik. tabii bir de şu lanet videonun etkisi geçmiyor üzerimden. gel de gülme.

o kadar sayko bir insan değilim ama toplum içinde garip olabiliyorum ben. istemsiz oluyor ama. eğitim amaçlı izletilen yangın videosunda kaza yapan adama ay yandı, vah vah yapanların yapmacıklıklarından ötürü gülme isteğimi tutamamıştım.

geçenlerde cuma namazı sırasında başıma gelen durumdur.
allah affetsin de hoca öye bir namaz kıldırdı ki az daha kahkaha basacaktım namazı hiç edecektim. belki dayak bile yerdim.

benim harbi çok sinirim bozuluyor öyle ortamlarda.
sinir bozukluğu direkt.

cenazede ağlayamam, birisi beni azarlarken arada bir gülme istediği de gelmiyor değil.*
ağlayamadığım için vücudum gülmek istiyor sanırım.

benim dalağım düşüktür. çok yaşarım bunu.

nalet dürtü bir de en olmadık yerlerde, gıcık verircesine gelir, ve en olmadık yerlerde, olmaması gereken komik şeyler oluverir.

gel de gülme.

şeytanın götlüğü bence afedersiniz, bizlerin suçu yok.

bu durumun en kötüsü insan hem zor durumdayken hem de o sırada ciddi bir ortamda isen yönetici vs varsa sıkıntı.

bazen elime tırnaklarımı batiriyorum .
kendime acı veriyorum . bu küçükken camide cocuklarla gülmek yaramazlık yapmak gibi değil.
benim gibi çok gülenler için bazen hakkaten dram.
bir ara yazayım bunlarla ilgili şeyleri.

ben çok ağlar ve çok gülerim. güldüğümde de böyle genizden garip bir ses çıkar ya öyle gülerim yani anlaşılır benim güldüğüm, saklayamam.
gençlik zamanlarında bizim bir bakkalımız vardı, bizim derken alışveriş yaptığımız mahalle bakkalı, eskiden öyleydi efendim sahipli olurdu bakkallar. orada bir abi vardı o da pek güler yüzlüydü ama biz bir gün arkadaşımla bir şey almaya gittiğimizde neye gülüyorsak taa yolda başladık bakkalda da gülüp duruyoruz. alacağımız şeyi söyleyemiyoruz o kadar gülüyoruz. bize demişti ki tırnaklarınıza bakarsanız gülmezsiniz. bilimsel bir açıklama olduğunu sanmıyorum çünkü tırnaklarımıza da baka baka gülmeye devam etmiştik. bu da böyle saçma sapan bir gülme anısıdır.

özetle gülünmemesi gereken çok ciddi yerde çok gülmüşlüğüm vardır tutamadığım için kendimi, telefonu kapatmışlığım konuşamayıp, toparlayamayıp kendimi. beddua gibidir yemin ederim...

her ciddi ortamda başıma geliyor bu durum. gerilince tutamıyorum kardeşim napabilirim