güvenmemek

sadece karşı cinsle ilişkide değil hiçkimseye güvenmeyi başaramıyorum. daha doğrusu içimde hep bir şüphe bir "acaba" kalıyor. kalması da lazım zaten bence.

fazlasi paranoyadir ve sıkıntılıdır. evet.

güvenmemek bir beceri veya matah bi özellik değildir. insan bazen karşı tarafın hataları olsa ve bunun farkında olsa da gözlerini kapatıp güvenmek istiyor ki çoğu zaman da güvenilmeyecek insanlara. sanırım tamamen birilerinde olmayan özellikleri onlara kazandırma, onları değiştirme arzusundan kaynaklı. tıpkı kadınlar hakkında söz edilen 'kadınlar kötü erkekleri sever. onları değiştirebilecekleri yanılgısına düşerler.' tezi gibi.

edinilen tecrübeler sonucun da ihtiyatlı davranmaktır.

“güvenmemek” aşamasına kolay gelinmiyor aaa dostlar. yani demem o ki; o aşamaya geldikten sonra en güvenilir ile bile karşılaşsanız, öküz altında buzağı arar gibi didikliyor ve mutlaka bir b.k buluyorsunuz.

samimiyete öldürücü darbeyi vuran katil.

size uzun uzun anlatmaya useniyorum.
dunyada guvenilir insan yok.
bazen guvenilir, bazen guvenilmeziz. abartıyorsunuz bu guven meselelerini.
herkesin agzında kazık attılar.
kazık oyle bi sey degil.
neyse.

guvenmek her zaman risktir.
ama risk hic almadan da tadı olmaz.

astrolojiye güvendiğim kadar hiçbir şeye güvenmem. ne zaman dolunay, retro bir şey olsa benim exlerin mesai...

ex, mex bunlar haram, başa bela şeylerdir kardeşlerim. doğru yola dönün.

hayatım boyunca kimseye güvenmeden yaşayacak kadar nefret ettim güven duygusundan.