hayatı kaymış sokak köpeği

(bkz: kıyamam sana) *

hayatımda en üzüldüğüm canlılar gerçekten gözlerinin içi öyle acı dolu bakıyor ki. gerçekten psikolojik anlamda her gördüğümde (ki sayıları maalesef çok var) kendimi gerçekten çok kötü hissediyorum. gariban onlar bi yem su koyun faydalansın hayvancıklar.

haftasonu arkadaşımızın nişanı için ödemiş beydağ’a gittik. dönüşte bir benzin istasyonuna uğradık. arabanın arkasında hep mama olur, az kalmıştı. benzlikte kalan son ekmeği aldık onla besledik. o kadar açlardı ki ekmeği yemelerini görmeniz lazımdı. çok üzüldük. keşke her aç cana yetişebilsek.

kozyatağı tarafında takılan, adının prenses olduğunu bildiğim bir köpek dostum bu tanıma uyuyor. kendisi dokunsak ağlayacak modda olup, bazen dokunmaya bile gerek kalmadan ağlıyor. hayır derdini soruyoruz söylemiyor da.