herkesi özlemekten çok kendini özlemek

eski neşeyi, eski hareketliliği, eski arkadaşlıkları özlemenin gün be gün artması. o halimi, o enerjimi, o güleryüzlülüğümü özledim.

lanettttt, agresifffffff oldum. *

kendimi özlüyorum...

o neşeli, gülen gözleri olan kızı...

şüpheci, detaycı ve hep dediği çıkan insan olmaktan sıkıldım... biraz da olasılığını bilemeden yaşamak, anı yaşamak istiyorum...

başlığı görünce kendi halimi fark etmenin etkisiyle biraz ürksem de yine de hakkında yazmaktan alamıyorum kendimi.

çocukluğun o gözleri açılmamış masum halleri, ilk gençlik günlerimin ışıklı ve şaşalı günleri, kızdığımda bile hemen affettiğim her şeyle barışık gevşekliğim, diktiğim söküklerim, hayata karşı iştahım, eski heyecanlarım.

şimdi gözlerim hep dalgın. ben hep ürkek, hep yorgun.
ölüm fikri beni hayata bağlayan...
her şeyin geçmesi, geçecek günler.
iyi ki geçecek günler.

çok özledim kendimi.

ben senim.

şu son bir seneyi saymazsam bundan önceki tahminim altı ya da dört sene tam bilemiyorum ne zaman başladığını içinde bulunduğum durumdu.

bir halin var en güzel halin kendine iyi gelen, mutluluğunu hissettiğin, sevildiğini hissettiğin ama öyle bir hal içerisindesin ki ne yapsan olmuyor, yaranamıyorsun, yaranamadığın gibi de sürekli negatif basılıyor kendinle ilgili ve kendinden daha çok nefret ediyor gibi oluyorsun.

neyse işte sonra kendini özlediğini fark ettiğinde bence kader de devreye giriyor ve ilmek ilmek örülüyor sen kendini bul kendini gör neydin anla neye döndün anla diye…

değişik bir hal bu kendini özleme hali. gerçekten durup bakmak lazım ne zaman ne ara vazgeçtin acaba.. ve ilk keşfedişten sonra da peşine düşmek lazım gibi öğrendim ama pratikte ne yaparım bilmem.

bazı şarkılar iyiki yazılmış bu arada.