heyamo

doğu karadeniz’in rum köylerinde söylenen bir imece türküsü. ülkenin başka bir yerinin kırsalında da insanlar kolektif bir sorumlulukla ağ çekerken, çay toplarken, harman ederken, he ya ve mo’ya müsavi benzer komutlarla ritmik tekrar eden bir hareketler devinimini hoş ezgilerle süsler mi bilmem.

ama bu şarkıda bir cenaze töreninin mezar kazma, helva yapma gibi bilindik ritüelleri bir imece etkinliğiymiş gibi üstü kapalı duygu yüklü bir tonda ağıt gibi anlatılmış.

türkiye’nin karadeniz kıyılarından doğan bir ezgi var; “ heyamo “
bu şarkı, köklerini bölgenin halk müziği geleneklerinden alıyor ama yapılan yorumla birlikte sınırların ötesine taşan evrensel bir dile dönüşüyor…
“ heyamo “ aslında sadece bir melodi değil… bir topluluğun, bir coğrafyanın ve bir kimliğin duygusal yankısı gibi. enstrümanlar bir araya geldiğinde rüzgârı, dalgayı, toprağın sesini duyuyorsun…

compagnie diclà bu parçayla yerelden evrensele uzanan bir kapı aralıyor. dinlerken yalnızca kulaklarım değil, kalbim de bir yolculuğa çıkıyor.