itiraf

19.2 santim.

80 bin liraya yakın borcum var ailem bilmiyor. gün geçtikçe faiz biniyor ve üstesinden gelemiyorum. geceleri uyku tutmuyor intihar etmeyi düşünüyorum çoğu zaman. kendi sorumsuzluğumun, aptallığımın bedelini çekiyorum. öğrenciyim üstüne üstlük. umarım üstesinden gelirim ve ileride bu yazdıklarıma bakıp gülüp geçerim.
edit: saatler sonra geldi 3 yıllık ilişkim de bitti. iyi geceler herkese :)

duygu durumumu anlamamakla birlikte evet sanırım attan eşekten öküzden kıskanmış olabilirim seni.

neyseğ.
zaten sallamıyorsundur yazdıklarımı.

sanırım artık sona geldim. ne yalan söyleyeyim zevk veriyordu yaşamak, dolaşmak, gezmek ve eğlenmek. hayatı acısıyla, tatlısıyla yaşamak... bahar geldi sevgilim...

ben severim temizlik yapmayı düzenli olmayı sözlük, ama bu gece yaptığım düzen ömrümden 10 yıl falan götürdü. annemin eşyalarını düzelttim hepsini bir yere topladım. kokladım ağladım, gördüm ağladım, bazılarını vermeye niyetlendim poşete koydum, kıyamadım geri çıkardım. yeni etiketli kıyafetleri vardı kim bilir hangi hevesle aldığı, çok seviyodu yaşamayı anlatamam. yesin, eğlensin, gezsin çok seviyordu. neyse işte yani böyle çok zor, bu gece bazen öldüğünü kabullendim, bazen eskiden biz bu saatler de yatınca herkes yani annemle ben harici, bayram falan olduğu zamanlar da dedem de evde sülale de büyük çok gelen giden olur, temizlik yetişmediğinde, yapardık bu saatler de temizlik toz almadır, dolap düzeltmedir. sonra oturur kahve molası verir, konuşurduk. bazen sanki o mutfakta kahve yapıyor da beni bekliyor elimde işi bitireyim diye öyle gibi geldi bazen.

tabi ki sevdigin adamın sana dokunması, senin ona dokunman, sarman sarmalaman guzel bi sey. hep derim cennete gidip geliyorsun ve hala hayattasın:)
ama imkanlar kısıtlı su an:)
ben gunubirlik iliskiler yasamak istemiyorum. uzun sureli olacaksa olsun yoksa hic olmasın. demiyorum evlenelim ama en azından birkac sene surecek iliskiler olsun.

ben hep cocuk gibiyimdir. heyecanlı bi tipim. cok kolay gaza gelirim zaten. bana bir hayalini anlat bes dakikada elimde bavulum "ne zaman yapıyoruz" diye sana inanan ilk insan olurum hep. ihih.
daha saglıklı kararlar icin bir soluklanmam gerekiyor:
-just a second. let me think. -bana bir saniye ver. bir dusuneyim-

bu konulardaki teklifleriniz icin tesekkurler.
ama dukkan kapalı:)

simdi olayları net bir sekilde anlatıcam.
ben kendimi suclu bulmuyorum, sizi de suclu bulmuyorum, suclu degil cozum ve kardeslik uretme taraftarıyım.

beynim bir hormonların dengesi bozuk. bir ilacla takviye etmem gerekiyor normal bir dengede kalsın diye. eski esim de bunu biliyordu. velhasılı cok uzun zamandır sorun yasamıyordum saglıgımla ilgili. eski esimle artık cocuk yapalım dedik. iste burada cehalet devreye giriyor, ben doktor kontrolsuz ilacları bıraktım, megersem doktor kontorlunda yavas yavas bırakmam gerekiyormus hamilelikte. benim salterler attı bir ay icinde. kafa gitti. ve o kafamın gittigi donem birkac hafta esimin en iyi arkadasına asık oldum sandım. ama ben normal kafayla asla boyle bi sey yapmam, cok katı prensiplerim vardır bu konuda, delilige dair insanların bir turlu anlayamadıkları sey delilik halinde yapılan seyleri de suurlu bilincli secimler zannetmeleri, degil arkadasım, bilinc yok o secimlerde.
velhasılı eski esim beni tutup kolumdan doktora goturecegine beni got gibi o hasta halde evde bırakıp evi terk etti.
allahtan annem duruma uyandı, beni doktora goturdu. bir acil igne yaptılar, birkac gun icinde duzeldim. eski esimi aradım, duzeldim, don dedim, eski esim ailem istemiyor, donemem dedi. boyle de bitti.

konu hakkında soylemek istediklerim bu kadar.

cok eski mevzular.
ama bazen suclu yok..
tek soyleyecegim bu.

sakladigin 1 seyi aciga vurma durumu. bazen iyi, bazen kotu. bazen guldurur, bazen aglatir itiraflar.

artık günahlarımdan arınmanın zamanı geldi peder bey:

ara sıra cinlerce tecavuze ugruyorum. son 3-4 senedir cıktı bu. ara ara geciyor. ara ara yeniden baslıyor. genelde hemen yataktan kalkıyorum, kacmaya calısıyorum. bazen yorgunluktan uyuyakalıyorum.
velhasılı defalarca basıma geldi bu olay. belki yuzlerce kere.
sadece hayatımda bir defa olayın icinde bir adet penis vardı. onu gene hayatımda ilk defa sevdim.

(bkz: ikrar)

yaşlı mr hastaları randevularına gelmeyince öldü diye düşünüyorum çünkü eski topraklar randevularına tam 1 saat önceden geliyorlar

kilo vermek benim hayalim değil. öyle olsa şimdiye kadar bin defa verirdim. kilo vermem annem, anneannem ve dedemin benim için hayali.

insani zorlar, heleki yalani itirafsa mevzubahis. evet.

ramazan öncesi yoğun alkol ve kafamda sadece bir kişinin düşüncesi; çaresizlik, mutsuzluk ve hüzün. ve yine firkat, yine hasret, yine hicran.

sevişemeyeceğim kimse ile ciddi ciddi tartışmam. tüm hayatımda bu kuralı uyguladım bazen cidden tartışıyorum sanıyorlar ve sinirleniyorlar bundan aşırı keyif almak ile beraber süreç ilerledikçe bi noktada dile getiriyorum.

bu gece sevişmeyecek isek sadece sen tartışıyorsun ben sadece sana eşlik ediyorum

küseceğim kişiye küserim hiç affetmem çünkü o kişi gönlümde yer etmemiştir, hep herhangi biridir. ama ne derse desin darılmayacağım insanlar vardır, onların hep canı sağ olsundur ve asla küsmem. sırt çevirmek kitabımda yok benim.

kabul etmesi zor olsa da iki ucu boklu değnektir. içinde en ufak vicdan kırıntısı olan insan yaptığı bir yanlışı/ gizlediği bir sırrı/ söylediği bir yalanı muhatabına itiraf etmek için zaman kollar; onu her gördüğünde yüzüne bakarak hiçbir şey olmamış gibi davranmak zordur. bazen duymazsın bile karşındakini, aklın hep itiraf etmen gereken şeye kayar durur. her yeni gün, yeniden o yalanı yaşıyor ve yaşatıyor olmak sanki sürekli başka bir yalan söylüyormuş gibi hissettirir, bazen de gerçekten öyle olur. yalanı söylemek kolay, sürdürebilmek ise zordur. “insan” altında ezilir. zira bana kalırsa birinin gerçeklik duygusuyla oynamak en büyük günahlardan biridir. tamam bu cepte. bunu anlaması kolay.
asıl konuşmamız gereken itiraf ettikten sonra gelen pişmanlık hissi ! yalanın büyüklüğüne göre yıkıcılığı değişir, bazı yalanlar ve beraberinde gelen itiraflar hayatımızın akışını değiştirebilir.
artık dürüst ve haksızsındır. kaybetmişsindir. kendinin şeytanı olmaktan kurtulmuş, karşıdakinin şeytanı olmuşsundur. tüm gardların düşer, bütün savaşların kaybedilmiştir. çünkü sebeplerin geçersizdir ve hiçbir önemi yoktur karşıdaki kişi için dürüstlüğünün, pişmanlığının. affedilmeyi hak etmiyorsam sen neden doğruyu bilmeyi hak ediyorsun, diye düşünmekten kendini alıkoyamaz insan. kaybetmenin eşiğindeki o yas sürecinde, paralel evrende hala o yalanla yaşadığını düşünür durursun. her şey aynı kalmış gibi ama değil ve bunu yalnızca sen biliyorsun gibi.
merhametin bile fazlası zehirdir dostlar, herkes doğruyu bilmeyi hak etmez, çünkü herkes sizi anlamak istemez. velhasıl insan bazen de itiraf etmemeli! içindeki şeytanlarla yaşamayı öğrenmeli…

bir sevgilik teklifi aldim. aslinda gonlum de var.
ama bana bir ay sure ver. dusunucem dedim.
cunku lise pilavina gidicem 15 sene sonra. benim icin onemli. o gunden evvel hayatimda onemli degisiklikler yapmak istemiyorum.
ama tabi belki pilava gitmekten cayarim. sonra da yeni bir sevgilim olur;)
sikintim kimseye guvenemiyorum.
gene lise universite arkadaslarima filan guveniyorum. biliyorum, bana zarar vermezler.

su an kafam corba.
gidip uyuyim en iyisi.

çok fena kayboldum. neyi nasıl yapacağımı öğrenmekle geçti hayat, hep geç kaldım, eksik kaldım. hayatım koca bir boşluk gibi geliyor bazen. skor olarak çok geride başlayınca arayı kapatmaya çalıştıkça daha çok açık veriyorsun, hep kendi başınasın, tabelaya bakasın gelmiyor. kayıp yıllarını arıyorsun, bazen de seni anlayan bir tek insan. kapanıyorsun, yıllarca belki de. sonra bir çıkıyorsun çağ değişmiş, yine geriye düşmüşsün. koşuyorsun koşuyorsun ama kurallar değişmiş, dünya değişmiş. o eski binalar bile yok, hepsi değişmiş. kendi şehrinde kayboluyorsun. kussan bütün bir şehri karanlığa boğarsın, öyle bir karanlık ki mutlu olmak için yaptığın her şeyin cesedi gömülmüş içinde.